Follow by Email

zondag 6 september 2015

Samen hardlopen

Voor Tiuri werkt het ontzettend goed, samen hardlopen. Hij raakt wat gestuiter kwijt, slaapt prima en beschouwt het als praat-tijd. Want je hoeft elkaar niet aan te kijken, dus kun je veel makkelijker kletsen. Bovendien vergeet je ondertussen dat je kilometers maakt. Ik besloot hem uit te horen over school.

'Weet je mam, we moesten vrijdag een cijfer geven. Met onze hoofden op de tafel, dus alleen de juf kon het zien. En ik gaf een 10, want het is zo leuk in groep 6! We doen veel meer buiten, omdat we in de dependance zitten. We hebben maar twee klassen op het plein, zodat het veel rustiger is. Omdat we nog geen drie weken bezig zijn, hebben we ook nog geen stomme dingen gedaan. En ik heb me nog helemaal niet verveeld.
Vorig jaar? O, een drie denk ik. Of misschien wel een twee.'

Van puur enthousiasme rende het kind 8,8 km/u, wel 4,8 kilometer. Dat was les 22 van onze hardloop-app, voor de kenners:-). Ik was zó blij, ik rende dapper mee, in de regen.

Geloof me: het scheelt, uitdaging op zijn eigen niveau. Het scheelt dat Tiuri niet elke morgen met een hoop gedoe naar school gewerkt moet worden. Het scheelt dat Tiuri niet meer elke dag boos en gefrustreerd uit school komt. Dinsdag zóng hij zelfs, op de fiets naar zwemles. Anders ging ik vaak met de auto, zodat ik hem alleen het laatste stukje aan een arm of een oor naar binnen moest sleuren.

Eigenlijk was het zó simpel. De nieuwe ib-er zei: doel 1 is Tiuri met plezier naar school laten gaan. De nieuwe (inval)juf zuchtte niet, maar zei: wat een leuke uitdaging. Er is vier jaar geprobeerd om ons vierkante kind door het ronde systeem te persen. Deze mensen gaan uit van her vierkantje en kijken wat hij nódig heeft, in plaats van waar het botst. Tiuri krijgt nu vijf verschillende soorten extra werk, wat allemaal aansluit bij zijn interesses: rekenen, geschiedenis en dierenrijk. Natuurlijk wordt het niet het hele jaar een pretpakket, maar ze willen eerst het plezier in school terug brengen. En het werkt!

Vorig jaar deed Tiuri ook extra werk. Of althans, hij had een map vol. Maar niemand die controleerde óf hij iets deed en dat corrigeerde of begeleidde. De nieuwe juf zei: 'Dan voelt het alsof het er niet toe doet. Alsof híj er niet toe doet.' Ik vrees dat ze heel precies het pijnpunt raakte. Maar een juf die dat ziet, benoemt én oplost, die biedt hoop!

1 opmerking:

  1. Dat klinkt hoopvol inderdaad. Ik leef mee. (Al was het maar omdat ik ook een of twee kinderen heb di eniet helemaal passen...)

    BeantwoordenVerwijderen