Follow by Email

zondag 27 september 2015

Lekker auti

Soms is het lastig, maar ik kan ook behoorlijk lachen om Tiuri. Autisme heeft ook absurdistische kanten. Daar moet je dan als ouder maar gewoon de humor van inzien.

We hadden een familiefeestje in Zeeland, inclusief broodmaaltijd rond 18.00. Tiuri zat rustig in een hoekje met een stapel verse strips van de bieb. Hij at in z'n hoekje lekkere dingen en alles ging goed. We begonnen aan de lange terugweg en Tiuri vroeg prompt wanneer we nou gingen avondeten. Broodmaaltijd is geen avondeten, hij had honger en kon straks niet naar bed. Honger zit namelijk tussen zijn oren, niet in zijn buik.
Eigenlijk best een mooie afsluiter van zo'n lange dag: langs de mac en thuis gezellig met zn allen nóg een keer aan tafel. Want Lavinia en Piak profiteerden mooi mee!

Nog zo'n voorbeeld: Tiuri moet een nieuwe bril. We hebben keurig al drie weken voorbereid. Eerst op donderdagavond met mama een top-drie kiezen. Dan op zaterdag met z'n allen de definitieve keus maken. Op maandag naar de oogarts voor de sterkte en dan bestellen.
Tiuri mopperde dat het allemaal overbodig was, want hij ziet prima. Gepraat, uitgelegd, toegelicht, geprogrammeerd: er moet een nieuwe bril komen en de andere wordt reservebril. Tiuri was het er uiteindelijk helemaal mee eens.
Hoor ik Tiuri woensdag tegen een vriendje zeggen: 'Ik krijg een nieuwe bril. Die is dan alvast reserve, voor als deze kapot gaat.' Huh? 'Aan deze ben ik zo gewend...'
Argument om hem zaterdag te overtuigen van de bril die wij het mooist vinden: die zit precies hetzelfde als je oude:-)

Op onze school moeten ze iedere week een psalmvers leren. Dat wordt op maandag overhoord. Tiuri weigerde de afgelopen jaren pertinent. Er werd geen woord geoefend en geen noot gezongen thuis. School was stom; einde discussie.
Dit jaar is school leuk. En opeens is het ook belangrijk om de psalm te oefenen. We hebben uitgelegd dat je drie dingen moet leren: de woorden, het ritme en de melodie. Dat laatste was totaal nieuw voor Tiuri. Hij bakt er dan ook nog niks van, na drie jaar met tegenzin meebrommen.
Vorige week ontplofte Tiuri op maandagochtend. Hij deed niks meer en ging nergens geen. Wat bleek: hij vond dat hij zijn psalmvers nog niet goed genoeg kon.
Het gebeurt zelden, maar nu heb ik stiekem verschrikkelijk gelachen om zijn ontploffing!

donderdag 17 september 2015

Het gras is groen genoeg

Gisterochtend trok ik de gordijnen open. Midden in ons moestuintje zat het konijn. Genoeglijk courgette vretend. Blijkbaar kan hij zelfstandig uit zijn hok én uit zijn ren. Er waren mooie holletjes gegraven onder de struiken. Tomaat was niet zo lekker, maar de bloemen en courgette dus wel. Wie weet hoe lang hij al rond huppelde. Rafox opperde zelfs dat we misschien wel baby konijntjes krijgen. Ik heb hem rap weer gevangen en goed opgesloten. Blijkbaar is onze tuin groen en lekker genoeg om Vlekkie gelukkig te maken.

Eigenlijk geldt dat wel voor ons allemaal, bedacht ik opeens. Het gaat goed. Op school, thuis, overal.
Ik zou mijn gezin en leven niet willen ruilen. Het gras is nergens groener.

zondag 6 september 2015

Samen hardlopen

Voor Tiuri werkt het ontzettend goed, samen hardlopen. Hij raakt wat gestuiter kwijt, slaapt prima en beschouwt het als praat-tijd. Want je hoeft elkaar niet aan te kijken, dus kun je veel makkelijker kletsen. Bovendien vergeet je ondertussen dat je kilometers maakt. Ik besloot hem uit te horen over school.

'Weet je mam, we moesten vrijdag een cijfer geven. Met onze hoofden op de tafel, dus alleen de juf kon het zien. En ik gaf een 10, want het is zo leuk in groep 6! We doen veel meer buiten, omdat we in de dependance zitten. We hebben maar twee klassen op het plein, zodat het veel rustiger is. Omdat we nog geen drie weken bezig zijn, hebben we ook nog geen stomme dingen gedaan. En ik heb me nog helemaal niet verveeld.
Vorig jaar? O, een drie denk ik. Of misschien wel een twee.'

Van puur enthousiasme rende het kind 8,8 km/u, wel 4,8 kilometer. Dat was les 22 van onze hardloop-app, voor de kenners:-). Ik was zó blij, ik rende dapper mee, in de regen.

Geloof me: het scheelt, uitdaging op zijn eigen niveau. Het scheelt dat Tiuri niet elke morgen met een hoop gedoe naar school gewerkt moet worden. Het scheelt dat Tiuri niet meer elke dag boos en gefrustreerd uit school komt. Dinsdag zóng hij zelfs, op de fiets naar zwemles. Anders ging ik vaak met de auto, zodat ik hem alleen het laatste stukje aan een arm of een oor naar binnen moest sleuren.

Eigenlijk was het zó simpel. De nieuwe ib-er zei: doel 1 is Tiuri met plezier naar school laten gaan. De nieuwe (inval)juf zuchtte niet, maar zei: wat een leuke uitdaging. Er is vier jaar geprobeerd om ons vierkante kind door het ronde systeem te persen. Deze mensen gaan uit van her vierkantje en kijken wat hij nódig heeft, in plaats van waar het botst. Tiuri krijgt nu vijf verschillende soorten extra werk, wat allemaal aansluit bij zijn interesses: rekenen, geschiedenis en dierenrijk. Natuurlijk wordt het niet het hele jaar een pretpakket, maar ze willen eerst het plezier in school terug brengen. En het werkt!

Vorig jaar deed Tiuri ook extra werk. Of althans, hij had een map vol. Maar niemand die controleerde óf hij iets deed en dat corrigeerde of begeleidde. De nieuwe juf zei: 'Dan voelt het alsof het er niet toe doet. Alsof híj er niet toe doet.' Ik vrees dat ze heel precies het pijnpunt raakte. Maar een juf die dat ziet, benoemt én oplost, die biedt hoop!