Follow by Email

vrijdag 27 maart 2015

Piak is vijf!

Maandag is Piak vijf geworden. Hij was er al wéken over bezig. Eindelijk was hij degene die kadootjes kreeg, mocht trakteren en een feestje vierde. Het allerspannendste was z'n verlanglijstje: zou hij eindelijk een poesje krijgen en een prinsessenkasteel van my little pony?

Over de poes was ik direct heel duidelijk: nee. Ik heb een allergie en een ernstig tekort aan liefde voor huisdieren. Maar dat prinsessenkasteel, daar viel over te denken. Want eerlijk is eerlijk: Piak kan uren spelen met zijn 'linopolies' en die hobby duurt al jaren. Enige punt is dat zo'n kasteel belachelijk veel geld kost.

Gelukkig is daar markt.plaats. Een moeder deed de verzameling van haar dochter voor een spotprijsje de deur uit. Drie overvolle vuilniszakken, met de collectie van járen, werkelijk voor een habbekrats. Er was zelfs nog voldoende budget over voor een dino-schooltas en een pot strijkkralen.

Maandagmorgen straalde Piak! Zijn vurig verlangde kasteel, een massa pony's, allerlei accessoires, een schooltas en strijkkralen. Bovendien logeerde Flip de Beer bij ons. Piak mocht dus met Flip, tas en traktaties naar school. Zo fijn, om je kind zielsgelukkig te zien.

Het feestje voor de klasgenootjes was direct 's middags. Dan hadden we het maar gehad. Met cupcakes versieren, bellen blazen, stoepkrijten, frietjes eten en veel plezier.
De volgende dag was het juffenfeest: alle kleuterjuffen vieren tegelijk hun verjaardag. De dag daarna was het speelgoeddag en mocht het nieuwe kasteel mee naar school. Bovendien mocht zijn hartsvriendinnetje starten met zwemles, zodat ze in hetzelfde badje spartelden.

Vandaag was het op met de pret. Oorpijn sinds de zwemles, verschrikkelijk moe, slecht slapen van de pijn, Piak kon er zelfs niet meer van eten. Vanmiddag spuugde hij werkelijk de hele woonkamervloer onder. Nu ligt hij al vanaf 16.30 te slapen.

Vijf worden heeft een enorme impact...

zaterdag 21 maart 2015

Scopie en biopten

Gisteren zijn we een dagje met Lavinia in het ziekenhuis geweest. Om 12.00 moesten we ons melden bij 'dagbehandeling'. Daar moesten we lang wachten en  kreeg Lavinia een groenig operatiejasje. Om 13.00 was ze uiteindelijk aan de beurt voor de narcose. Ze heeft verschrikkelijk gehuild toen ik een blauw ok-pak aan moest. En ze huilde werkelijk hartverscheurend toen ze een infuus in haar handje kreeg. Gelukkig was ze rustig geworden toen ze echt onder narcose moest.

Het is zo naar, je kleine meisje helemaal slap en slaperig te zien worden. Het is nog zo'n klein kindje dat dan alleen op een grote operatietafel achter blijft. Brrrrr.
Daarna hebben we zeker drie kwartier samen gewacht, tot Lavinia op de uitslaapkamer was. We hadden eten bij ons, maar echt trek had ik niet. Er kwam een zuster koffie brengen. Het duurde voor mijn gevoel echt uren.

Op de uitslaapkamer lag Lavinia nog met een zuurstofmasker voor te slapen. Ze lag op haar zij, onder een dekentje, heeeeel ver weg. Zo lief, zo klein, zo kwetsbaar. Gelukkig werd ze na een poosje heel rustig wakker. Nog een beetje suf, tot we weer op de zaal waren en ze papa zag. Toen wou ze uit bed en naar huis!

We moesten nog twee hele lange uren wachten. Lavinia heeft twee ijsjes op, maar mocht verder nog niks eten. Slapen wilde ze niet. Af en toe begon ze over naar huis gaan, maar ze bleef redelijk gezellig. Toen we uiteindelijk om 17.15 thuis kwamen, danste ze letterlijk door de kamer. Ze zat overal aan, liep dronken van blijdschap en moeheid heen en weer, begroette dolblij haar broers, de oppas en haar speelgoed.

Die avond had ze koorts van de intensieve dag. Ze huilde 's avonds regelmatig even in haar slaap, waarschijnlijk om alles te verwerken. Vandaag is ze nog steeds een beetje van slag. Ze had voortdurend aandacht nodig en was te onrustig om te slapen.

De arts vertelde dat er geen bijzonderheden zijn gezien tijdens de scopie. De biopten worden op kweek gezet en dat duurt nou eenmaal een tijdje. Op 1 april hopen we meer te weten!

vrijdag 6 maart 2015

De kinderspecialist

Vandaag zijn we weer naar het ziekenhuis geweest met Lavinia. Onze kinder-mdl-specialist is terug van weggeweest en we hebben direct een afspraak geregeld. Lavinia begon te huilen toen ze de witte jassen zag en weigerde haar jas uit te doen. Zo sneu...

Ze is gewogen en gemeten: 10,3 kilo en 82,5 cm. Haar gewicht was omhoog, maar haar lengte-curve was gezakt van gemiddeld naar de -1 groeilijn.
De dokter wilde echt weten hoe het nu gaat. Tsja. Ze ontwikkelt goed, ze eet goed en ze komt aan. Maar ze heeft wel per dag 500 calorieën sondevoeding nodig bovenop haar gewone eten, om wat aan te komen. En ze heeft iedere avond verhoging, plus koorts als ze echt moe is. Ze is vaak moe en niet fit. Wij vinden dat dit niet klopt, niet past bij een gewoon gezond meisje.

De dokter was het met ons eens. Er moet uitgezocht worden wat Lavinia mankeert. De arts gaat via een scopie biopten nemen, tot in haar dunne darm. Als ze dan toch onder narcose gaat, kijkt ze gelijk naar neusamandel, keelamandelen en buisjes. Als hier niets uitkomt, zullen we doorverwezen worden naar het Sophia. Over twee weken moeten we voor een intake naar anesthesie, daarna volgt een oproep voor het onderzoek. En als ze koorts heeft, moeten we bloedprikken om te kijken of dat nieuwe info geeft.

Eigenlijk ben ik vooral opgelucht. Deze dokter neemt Lavinia en ons serieus. Er gaan dingen gebeuren om duidelijkheid te krijgen. Dan gaat het vast allemaal nog heel lang duren, maar we zetten weer stapjes!

dinsdag 3 maart 2015

Dinsdag-zwemdag

Vandaag was de zevende zwemles. Vorige week was het vakantie, maar we pakten gelukkig moeiteloos het ritme weer op.
Dat begint met 's morgens op weg naar school Tiuri inprenten dat het vandaag dinsdag-zwemdag is. Dat betekent dat hij direct naar mij toe moet komen als de klas uit gaat. Op andere dagen kan hij eindeloos blijven hangen, beetje helpen opruimen, kletsen, tas vergeten, teuten. Maar de zwemles start een half uur na de schoolbel, dus moet hij echt haasten.

Lavinia heeft een ontzettend lieve oppas, die bij ons thuis met haar komt spelen. Ze zit op de school naast onze basisschool, dus ze neemt Lavinia op het schoolplein in ontvangst. Dan gaat zij met haar naar huis, boekjes lezen, spelen en gezellig knuffelen. Ideaal!

Ik haast me met twee jongens en drie tassen naar het zwembad. Onderweg eten ze alvast een grote koek, als drie-uur-lekkers. Voedertijd is voedertijd, tenslotte. Dan kleden ze zich snel om en moeten ze áltijd naar het toilet. Piak moet van de stress standaard een grote boodschap doen, waarna ik nodig ben. De toiletten zijn uiteraard in het gedeelte waar je alleen met blote voeten mag. Dan gaan de jongens het bad in en mag ik me veertig minuten alleen vermaken, met veertig andere moeders.

Na het zwemmen moeten de jongens allebei weer naar dat toilet. De natte zwembroek wil eerst niet uit en vervolgens niet aan, dus ik mag ook weer helpen. Tiuri houdt stug vol dat je met rozijnenvingers niet kunt afdrogen en niet kunt aankleden. Bovendien wil hij niet op zo'n metalen bankje zitten. Gelukkig zijn we na zeven lessen zover dat hij a. zichzelf ongeveer droog maakt en b. vrijwillig zit om zijn sokken aan te laten(!) doen. Vandaag heb ik ze uitgebreid geprezen omdat we níet de laatste waren in de kleedruimte.

Tiuri is erg stuiterig van zwemles en Piak erg moe (lees: huilerig). De ideale combinatie voor een heleboel lawaai, duw-, vecht- en valpartijen. Ondertussen wil Lavinia geknuffeld en de oppas betaald worden. Als iedereen dan eindelijk weer kalm is, komt het avondeten al ongeveer op het programma. Patat of pannenkoeken, net hoeveel energie ik overdag al wenste te besteden. En dan is eindelijk alles weer 'gewoon'...

maandag 2 maart 2015

Macaroni en tandpasta

Vandaag is de vakantie weer voorbij. Tiuri had een nieuw plekje in de klas en was lekker stuiterig. Bij het avondeten was hij niet te stoppen, dus mocht hij zijn bord in alle rust in de keuken leeg eten. Helaas viel dat bord bij de kamerdeur op de kop op de grond. De macaroni zat op de vloer, de piano en de witte muur.
Piak wordt van moeheid even onhandig als Tiuri. Vraag me niet hoe, maar de tube tandpasta die viel, liet op iedere traptrede een witte klodder achter.
Ik mag duidelijk ook weer aan het werk...

Mijn blog hield ook vakantie. Even een korte update dus.
Tiuri start vrijdag bij de Opvoedpoli met wekelijkse individuele therapie. Om te leren wat hem bijzonder maakt en hoe hij daar goed mee om kan gaan. Verder mogen we donderdag naar de contactavond over de rapporten. Piak had geen rapport, maar heeft wel de cito van groep 2 gemaakt. Die gaan we dus ook bespreken.
Vrijdag gaan we naar de kinderarts in Den Haag. Lavinia eet goed, als ze niet ziek is. Helaas is ze veel ziek, ze heeft iedere avond verhoging, regelmatig koorts en ze is snel moe. Ze groeit dankzij de sondevoeding wel: we hebben de magische tien kilo gehaald! Maar we willen wel echt de onderzoeksmolen in met haar.
Wordt weer vervolgd dus:-)