Follow by Email

zondag 27 september 2015

Lekker auti

Soms is het lastig, maar ik kan ook behoorlijk lachen om Tiuri. Autisme heeft ook absurdistische kanten. Daar moet je dan als ouder maar gewoon de humor van inzien.

We hadden een familiefeestje in Zeeland, inclusief broodmaaltijd rond 18.00. Tiuri zat rustig in een hoekje met een stapel verse strips van de bieb. Hij at in z'n hoekje lekkere dingen en alles ging goed. We begonnen aan de lange terugweg en Tiuri vroeg prompt wanneer we nou gingen avondeten. Broodmaaltijd is geen avondeten, hij had honger en kon straks niet naar bed. Honger zit namelijk tussen zijn oren, niet in zijn buik.
Eigenlijk best een mooie afsluiter van zo'n lange dag: langs de mac en thuis gezellig met zn allen nóg een keer aan tafel. Want Lavinia en Piak profiteerden mooi mee!

Nog zo'n voorbeeld: Tiuri moet een nieuwe bril. We hebben keurig al drie weken voorbereid. Eerst op donderdagavond met mama een top-drie kiezen. Dan op zaterdag met z'n allen de definitieve keus maken. Op maandag naar de oogarts voor de sterkte en dan bestellen.
Tiuri mopperde dat het allemaal overbodig was, want hij ziet prima. Gepraat, uitgelegd, toegelicht, geprogrammeerd: er moet een nieuwe bril komen en de andere wordt reservebril. Tiuri was het er uiteindelijk helemaal mee eens.
Hoor ik Tiuri woensdag tegen een vriendje zeggen: 'Ik krijg een nieuwe bril. Die is dan alvast reserve, voor als deze kapot gaat.' Huh? 'Aan deze ben ik zo gewend...'
Argument om hem zaterdag te overtuigen van de bril die wij het mooist vinden: die zit precies hetzelfde als je oude:-)

Op onze school moeten ze iedere week een psalmvers leren. Dat wordt op maandag overhoord. Tiuri weigerde de afgelopen jaren pertinent. Er werd geen woord geoefend en geen noot gezongen thuis. School was stom; einde discussie.
Dit jaar is school leuk. En opeens is het ook belangrijk om de psalm te oefenen. We hebben uitgelegd dat je drie dingen moet leren: de woorden, het ritme en de melodie. Dat laatste was totaal nieuw voor Tiuri. Hij bakt er dan ook nog niks van, na drie jaar met tegenzin meebrommen.
Vorige week ontplofte Tiuri op maandagochtend. Hij deed niks meer en ging nergens geen. Wat bleek: hij vond dat hij zijn psalmvers nog niet goed genoeg kon.
Het gebeurt zelden, maar nu heb ik stiekem verschrikkelijk gelachen om zijn ontploffing!

donderdag 17 september 2015

Het gras is groen genoeg

Gisterochtend trok ik de gordijnen open. Midden in ons moestuintje zat het konijn. Genoeglijk courgette vretend. Blijkbaar kan hij zelfstandig uit zijn hok én uit zijn ren. Er waren mooie holletjes gegraven onder de struiken. Tomaat was niet zo lekker, maar de bloemen en courgette dus wel. Wie weet hoe lang hij al rond huppelde. Rafox opperde zelfs dat we misschien wel baby konijntjes krijgen. Ik heb hem rap weer gevangen en goed opgesloten. Blijkbaar is onze tuin groen en lekker genoeg om Vlekkie gelukkig te maken.

Eigenlijk geldt dat wel voor ons allemaal, bedacht ik opeens. Het gaat goed. Op school, thuis, overal.
Ik zou mijn gezin en leven niet willen ruilen. Het gras is nergens groener.

zondag 6 september 2015

Samen hardlopen

Voor Tiuri werkt het ontzettend goed, samen hardlopen. Hij raakt wat gestuiter kwijt, slaapt prima en beschouwt het als praat-tijd. Want je hoeft elkaar niet aan te kijken, dus kun je veel makkelijker kletsen. Bovendien vergeet je ondertussen dat je kilometers maakt. Ik besloot hem uit te horen over school.

'Weet je mam, we moesten vrijdag een cijfer geven. Met onze hoofden op de tafel, dus alleen de juf kon het zien. En ik gaf een 10, want het is zo leuk in groep 6! We doen veel meer buiten, omdat we in de dependance zitten. We hebben maar twee klassen op het plein, zodat het veel rustiger is. Omdat we nog geen drie weken bezig zijn, hebben we ook nog geen stomme dingen gedaan. En ik heb me nog helemaal niet verveeld.
Vorig jaar? O, een drie denk ik. Of misschien wel een twee.'

Van puur enthousiasme rende het kind 8,8 km/u, wel 4,8 kilometer. Dat was les 22 van onze hardloop-app, voor de kenners:-). Ik was zó blij, ik rende dapper mee, in de regen.

Geloof me: het scheelt, uitdaging op zijn eigen niveau. Het scheelt dat Tiuri niet elke morgen met een hoop gedoe naar school gewerkt moet worden. Het scheelt dat Tiuri niet meer elke dag boos en gefrustreerd uit school komt. Dinsdag zóng hij zelfs, op de fiets naar zwemles. Anders ging ik vaak met de auto, zodat ik hem alleen het laatste stukje aan een arm of een oor naar binnen moest sleuren.

Eigenlijk was het zó simpel. De nieuwe ib-er zei: doel 1 is Tiuri met plezier naar school laten gaan. De nieuwe (inval)juf zuchtte niet, maar zei: wat een leuke uitdaging. Er is vier jaar geprobeerd om ons vierkante kind door het ronde systeem te persen. Deze mensen gaan uit van her vierkantje en kijken wat hij nódig heeft, in plaats van waar het botst. Tiuri krijgt nu vijf verschillende soorten extra werk, wat allemaal aansluit bij zijn interesses: rekenen, geschiedenis en dierenrijk. Natuurlijk wordt het niet het hele jaar een pretpakket, maar ze willen eerst het plezier in school terug brengen. En het werkt!

Vorig jaar deed Tiuri ook extra werk. Of althans, hij had een map vol. Maar niemand die controleerde óf hij iets deed en dat corrigeerde of begeleidde. De nieuwe juf zei: 'Dan voelt het alsof het er niet toe doet. Alsof híj er niet toe doet.' Ik vrees dat ze heel precies het pijnpunt raakte. Maar een juf die dat ziet, benoemt én oplost, die biedt hoop!

maandag 31 augustus 2015

Nieuwe start

Schoolweek 1 zit er al op. Het voelt alsof we weer snel het ritme oppakken. Met school, speelafspraakjes, zwemles en huiswerk. Plus een stroom afspraken voor mij.

Tiuri heeft een heuse huiswerkmap. Voortaan moet hij iedere avond na het eten huiswerk doen. Stelt niks voor, maar wel een goed idee om hem te laten wennen. Afgelopen week had hij alleen woordpakket, een soort dictee. Ik zag alvast tabbladen voor geschiedenis, topo en nog wat dingen. Tiuri hoopt dat hij nu écht wat gaat leren.
Vorige week had ik een evaluatie bij de Opvoedpoli. Tiuri doet het ontzettend goed. Wel adviseert de Opvoedpoli dat óf de school veel verandert, óf dat Tiuri naar een andere school gaat. Ze merkten dat het grootste deel van zijn frustraties komt door school. Hij verveelt zich de hele dag en moet nu echt uitdaging op zijn eigen niveau gaan krijgen. Gelukkig heb ik morgen een gesprek met de nieuwe juf en de nieuwe ib-er. Ik hoop dat die voor een andere aanpak kiezen.

Piak zag erg op tegen school. Zijn nieuwe juf zou extreem streng zijn. Gelukkig blijkt ze alleen streng tegen stoute kindjes en is Piak heel lief. Vrijdag werd hij pas echt blij over school. Ik werd gebeld dat Piak naar de kleuter plusklas mag. Dat zijn totaal 8 kindjes uit vier kleuterklassen, die met de leukste kleuterjuf aan projecten gaan werken. Piak snapt heel goed hoe bijzonder het is dat hij is uitgekozen. Hij ontdekte opeens dat juf hem dus net zo slim vindt als Tiuri. Daar groeide hij van! Nu hoopt hij erg op een leuk thema. IJstijden of planeten ofzo.

Lavinia heeft een nieuwe fase bereikt. Eerst was ze gewoon eigenwijs, nu is het de ergste peuterpuber van ons drietal. Helaas voor haar, we zijn niet heel erg onder de indruk. De jongens wel, vooral nu ze bijt als ze boos is... Vrijdag mag ze bij de kinderarts op controle. Eens kijken wat die vindt van ons schatje. Helaas belde vandaag de assistente dat het wegens omstandigheden een bel-afspraak wordt. Dus even afwachten wat dat oplevert.

Het is wel een heel andere start van het schooljaar dan vorig jaar. Toen begonnen we terwijl Lavinia in het ziekenhuis lag, met buisjes en sondevoeding. Toen was ma nog maar net overleden. Toen was Tiuri constant boos en Piak vaak verdrietig. Toen was ik zelf doodmoe en verdrietig. Toen hield ik mijn hart vast voor wat er allemaal over ons heen ging komen.
Nu hoop ik dat we de narigheid achter ons kunnen laten. Ik wil blijven hardlopen met Tiuri, dwarsfluit leren spelen, het huis verder verven. Ik wil lekker veel boeken lezen en gaan nadenken over de toekomst. Bij de dag leven is prima, maar durven dromen over morgen is nog fijner!

maandag 17 augustus 2015

Wat je nooit geloofde...

Nee, we nemen géén hond. Dat heb ik al honderd keer beargumenteerd. Want ik weet wel wie hem dan mag uitlaten, als het regent en donker wordt.
Wie mij vooraf had verteld dat ik mijn kínd ging uitlaten, dertig minuten rennend in de regen, had ik heel hard uitgelachen. Vanavond was een historisch moment, zullen we maar zeggen...

Vandaag hebben we les 14 van de zwemlessen gehad. Piak zwemt nu in badje drie en Tiuri in badje vier. Ze zaten allebei in badje twee toen de vakantie begon, dus ik zie de winst wel van al die uren in het zwembad. Maar Tiuri heeft nog maar vijf lessen in het diepe gehad. Te weinig om hem zaterdag op zwemfeestje te laten gaan. Als compromis gaat Tiuri op een middag in zn eentje 'feestje' vieren, spraken we vanmiddag af.
Daar stuiterde hij zo van, dat ik ten einde raad toch besloot dat we toch maar moesten gaan hardlopen. Les 16 van het hardloopschema. Dertig minuten. Vier komma zoveel kilometer. In de regen en door de modder. Terwijl het steeds donkerder werd. Ik constateerde dat ik geen droge draad meer aan mijn lijf had. Waar Tiuri ontzettend om moest lachen. Tot na 25 minuten de app uitviel en onze prestatie niet eens werd geregistreerd. Moeten we woensdag weer opnieuw.

Er zijn nog wel wat dingetjes die ik niet geloofde tot ik kinderen kreeg. Een paar voorbeelden:
Dat je heel blij kunt worden van ongestoord de wc poetsen. Zonder kind dat ondertussen nodig wat-dan-ook moet.
Dat je nijntje kunt voorlezen en ondertussen de krant kunt lezen, omdat je nijntje volledig hebt geautomatiseerd.
Dat je kunt verlangen naar het eind van de vakantie.

zondag 9 augustus 2015

Recept voor luie mama's

Deze vakantie zijn we regelmatig pas rond etenstijd thuis. Dan is iedereen moe en hangerig en hongerig. Het eten moet heel snel klaar zijn en nog lekker ook, want anders is het beslist gedoe. De airfryer duurt dan te lang en is ongezond. Pasta met saus gaat er niet in en rijst met iets al helemaal niet. Gebakken aardappeltjes, vlees en potgroente/komkommer is een optie, maar ongestoord een kwartiertje in pannen roeren is er hier meestal niet bij.

Gelukkig heb ik een recept ontdekt wat iedereen hier lust, wat niet kan mislukken en gegarandeerd snel klaar is. Bovendien kun je de ingrediënten een tijdje bewaren. Kwestie van voorraadbeheer en je kunt toch razendsnel iets op tafel zetten.

Basisingrediënten:
Couscous
Blokje bouillon
Pot rode bietjes met ui
Witte kaas/feta

Couscous klaarmaken met bouillon
Bietjes opwarmen
Feta in kleine blokjes snijden
Alles door elkaar roeren en opeten

Uiteraard kun je hier van alles aan toevoegen. Kruiden zoals peterselie of munt. Spekblokjes in plaats van feta. Bladspinazie voor extra groente en kleur. Of je maakt het met verse bietjes. Voor een vegan-versie kun je noten toevoegen in plaats van kaas. Gewoon experimenteren met wat er in huis is.
Collage-koken, noemde een vriendin het ooit.

Oké, ik geef toe dat je misschien even moet stofzuigen na afloop. Rode couscous vlekt inderdaad behoorlijk op witte jurkjes. En peuterhandjes moet je even poetsen vóór ze aan de muur of trap zitten. Maar drie kinderen die zonder mopperen zelfstandig hun bord leeg eten, dat is de moeite waard!

dinsdag 28 juli 2015

In etappes op vakantie

Lavinia's gezondheid en een gezinsvakantie, dat was de afgelopen twee jaar geen goede combinatie. Gelukkig doet ze het nu best heel goed. Maar een spiraal naar boven, die moet je vooral niet onderbreken. Dus voeren we nu een alternatief plan uit.

Eerst ging ik met een vriendin naar Parijs. Twee dagen en één nachtje. Het was ontzettend gezellig, we hebben vreselijk veel gezien en het was top. Het voelde alsof ik veel langer weg was. Toch bijzonder, hoe je van zo'n kort reisje helemaal uit je systeem stapt en ontspant.
Rafox zorgde voor de drie kinderen en het konijn. Piak pruttelde vooraf behoorlijk, want dan kon ik hem niet in bed stoppen. Maar toen ik weer thuis was, wilde hij nog steeds dat Rafox zijn avondritueel deed! Die bleek twéé verhalen voor te lezen. Bovendien had hij ze natuurlijk ontzettend verwend.

Vandaag vertrokken Tiuri en Rafox naar Keulen, voor drie nachtjes. Rafox wilde graag langer weg, om écht vakantie te hebben. Tiuri is nu groot genoeg om zo'n stedentrip ook leuk te vinden. En op de foto's die ik krijg, stralen ze allebei.

Zielig voor Piak, dat hij nu niet ver weg gaat? Gisteren dreigde Rafox dat Tiuri niet mee mocht naar Keulen bij wangedrag: 'dan ga ik gewoon met Piak!' Waarop Piak in huilen uitbarstte, want hij wou thuihuihuis blijven. Dat zal dus wel meevallen.
Piak mag wel opblijven, deze drie avonden. In de praktijk betekende dat vandaag na het avondeten een potje memory en dan 20.15 in bed. Het grootste voordeel voor hem is dat Tiuri geen onrust geeft en aandacht kost.

Zo kon ik vanmiddag ongestoord ons kleutertje helpen met 'verven op nummer'. Met een fantastisch resultaat voor een vijfjarige!

vrijdag 24 juli 2015

Dat was week twee

Week twee zit er al weer op. En wat voor week!

We hebben opnieuw drie keer zwemles gehad. De jongens hebben dat als vast ritme goed opgepakt en doen braaf hun best. Lavinia vindt het lastiger, want zij wil ook zo graag in het water. Sinds het strand is ze helemaal dol op 'swemme'.

Dinsdag zijn we met z'n allen naar de dierentuin geweest. Piak had een lijstje gemaakt van de dieren die hij in ieder geval wilde zien: ijsberen, olifanten, tijgers, vleermuizen, haaien en zebra's. Lavinia vond het fascinerend, alle dieren uit de plaatjesboeken in het echt zien. Maar toen de tijger voor het raam heen en weer liep, trok ze toch haar teentjes zo ver mogelijk in de wandelwagen...

Donderdag mocht Tiuri mee naar het Archeon. Met een vriendje en zijn moeder. Bijklets-uitje voor de mama's en de jongens hadden ook een fijne dag. Tiuri wil volgend jaar weer en het vriendje wilde blijven logeren. We mogen vaker bijkletsen blijkbaar.

Ik merk dat het vooral mentaal vakantie is. Fysiek mag ik vol aan de bak: huishouden en drie kinderen met hun eigen schema en niveau. Maar ik doe mijn best om alle zorgen los te laten. Ik hoef niet te puzzelen over wat er bij Tiuri op school speelt. De Opvoedpoli start pas eind augustus weer. Lavinia's controle in het ziekenhuis staat in september op de agenda. Piak heeft zijn logeetje gehad.

Pas als ik de sores los kan laten, als ik écht niks hoef, merk ik hoeveel energie dat scheelt. De eerste week was ik vooral verschrikkelijk moe. Nu begin ik een beetje bij te komen. Ik merk dat ik erg binnen mijn eigen gezinnetje blijf. Gewoon wij met z'n vijfjes thuis en dan allemaal happy zijn.
Gelukkig duurt de vakantie lang!

zondag 19 juli 2015

Naar de zon, maan en sterren




Oké, je moet het beeld even zien te kantelen.
Maar dan heb je ook wat;-).

Op de website van Space Expo staat een ingewikkelde handleiding met mooie plaatjes. Terwijl het eigenlijk best simpel is:
Neem een colafles, een kurk, een fietsventiel en een fietspomp.
Maak een gaatje in de kurk, zodat het ventiel erin past en de lucht door de kurk heen in de fles kan.
Vul de fles voor twee derde met water.
Stop de kurk-met-ventiel in de fles.
Zet de fles op z'n kop rechtop. Gebruik stokjes ofzo om hem goed rechtop te houden tijdens het pompen.
Pomp lucht in de fles tot hij gelanceerd is. Houd wat afstand, want de fles gaat hard!

Enne, zoek een veilig plekje voor de lancering met véél ruimte!

vrijdag 17 juli 2015

Week 1 gehad...

De eerste vakantieweek zit er al weer op zo'n beetje. Want zaterdag en zondag, dan gelden gewoon de weekendregels. Die doen dus niet mee als vakantiedagen.

We hebben drie keer zwemles gehad, van de 13. Tiuri is naar badje 3 gepromoveerd. Vanmiddag zocht ik de enorme stapel papier uit die op de laatste schooldag mee naar huis kwam. In een schrift vond ik een bruine envelop met een uitnodiging voor een partijtje. Oeps, die hadden we dus bijna gemist. 'Neem je zwemspullen mee.' Blijkbaar doen ze in groep 6 dus inderdaad zwemfeestjes. Ik was opeens extra blij met al die zwemlessen die gepland staan!

Tiuri blijft ook heel gemotiveerd hardlopen. Vanavond hebben we les 6 gedaan. Van de 30. Ik ben vaak 's avonds eigenlijk te moe, dus ik ben ontzettend trots dat ik me laat meeslepen door zijn inzet. Wie weet wat we aan het eind van de vakantie kunnen!

Piak is vooral moe. Van de logé, want ze hebben alles uit die twee dagen gesleept wat er in zat. Bloemen plukken, véél met de my little ponies spelen, strijkkralen, heksensoep maken, op het logeerbed springen, buiten rennen en krijten, kleuren, pannenkoeken eten, films kijken en nog meer.
Piak is ook moe van de zwemles. En van het strand. Want donderdag gingen we nogmaals. Nu zonder papa, maar met zn hartsvriendinnetje, haar broertje en haar moeder. Reuze gezellig, met zn zevenen in de auto. Zelfs frietjes-uit-het-raam gegeten met z'n allen op de terugweg!

We hebben daarnaast ook de controle bij de tandarts gehad. De jongens hadden gelukkig geen gaatjes. Lavinia vast ook niet, maar die weigerde haar mond open te doen. Ze ging zelfs niet hard huilen. Madame hield haar lippen stijf op elkaar en de tranen stroomden over haar wangetjes. Het arme kind vond die witte jassen en die stoel zo eng!

Ik ben benieuwd hoe ik er over vijf weken over denk, maar voor nu vind ik de vakantie heerlijk. Sterker nog, ik ben blij dat ik niet het hele huis in de auto hoef te proppen, uren in de auto moet zitten, een tent moet opzetten en dan duizend activiteiten hoef te ondernemen. Of als ander uiterste, alle benodigdheden voor iedereen in een mini-tas stoppen, drie kinderen zoet houden in het vliegtuig en dan in een bloedheet land iedereen iedere avond in slaap proberen te krijgen.
Mijn eigen huis, mijn eigen bed, rust en ruimte, heerlijk!

maandag 13 juli 2015

Logeren

Bij vakantie hoort logeren. Dat weet ik al sinds ik bijna vier was. Het is één van mijn vroegste herinneringen: nichtje logeerde bij mij. Rond 23.00 sliepen we nog niet en werd ze opgehaald door haar papa. Gek hoe je volledig vergeet hoe ouders op zo'n geweldige belevenis reageerden...

Vanavond was het mijn beurt om alles uit de kast te trekken om twee kinderen in slaap te krijgen. Piak heeft het al sinds kerst over deze logeerpartij. Buurvriendinnetje is namelijk verhuisd en hij mist haar vreselijk. Ter compensatie beloofde ik dus al een half jaar dat ze mocht komen logeren. We tellen al een week of zes de nachten af. Vanmiddag snotterde hij uitgebreid omdat ze een halfuurtje later kwam. En nu kon hij er niet van slapen. Zij trouwens ook niet.

Ze zijn heus moe genoeg hoor. Buurvriendinnetje heeft adhd en dat betekent dat ze geen moment rustig zitten. Mijn kinderen kunnen stuiteren, maar zij kan echt veel harder. Vereist ook wat alertheid als ouder. Ik herinner me bijvoorbeeld nog levendig hoe Piaks kledingkast omviel en ze bijna geplet werden. Ze spelen ontzettend zoet samen en je hebt er geen kind aan. Behalve dan dat de ruimte waar ze vijf minuten in verbleven, eruit ziet alsof er een explosie was. Maar ach, mogen ze samen opruimen hoor.

De ervaring leert dat in slaap vallen even duurt. Dus stop ik logeetjes altijd zeer vroeg in bed. Hebben ze tijd genoeg om te rommelen voordat het écht laat is. Voorlezen, zingen, knuffelen met allebei. Ik heb nog wat schaduwen verplaatst en monsters weggejaagd. Ze zijn allebei weer in hun eigen bed gestopt. Al het speelgoed is weer uit de bedden gehaald. De lampjes en gordijnen zijn gecheckt. Met uiteindelijk de vertrouwde beker warme melk om 21.00 en toen werd het echt stil.

Het zal me benieuwen hoe laat ze morgenochtend wakker zijn.

zondag 12 juli 2015

Verveling

Zeg nóóit tegen je achtjarige zoon dat hij na 'samen hardlopen' een stroopwafel krijgt. Tiuri heeft me inmiddels vier avonden door de buurt laten rennen. Ondertussen zegt Evy dan bemoedigende woorden in mn oortjes, die ik hardop aan hem doorgeef. Dat hardlopen is best goed voor ons, want qua conditie kunnen we wel wat verbeteren. En die stroopwafels zijn óók goed voor ons, want voor de lijn hoeven we echt geen stap te verzetten. Die dertig lessen gaan we deze zomervakantie wel even allemaal doen, aldus Tiuri, want dan rent hij na de vakantie het hardst van de hele school. Ik vrees dat we ons geen avond rustig zullen vervelen...

Overdag vervelen, tsja, dat risico is een stuk groter. Tiuri zag enorm op tegen zes weken thuis. Hij ging liever gelijk naar groep 6, want hij had zich afgelopen jaar al genoeg verveeld. Ik heb hem nog maar niet verteld dat het daar waarschijnlijk niet veel beter is. We doen ons best met nieuwe juffen en een nieuwe ib-er, maar ik hou mn hart vast.

Tiuri zoet houden is een hele uitdaging. Dus puzzel ik al drie weken op Themaweken. Inclusief allerlei opdrachten, boeken, proefjes, filmpjes en uitstapjes. We gaan deze week 'Zon maan sterren' doen. Veldslagen en ontdekkingsreizen staan daarna op het programma. Als dat werkt, gaan we er nog wat thema's bij bedenken. Voor iedere opdracht krijgt Tiuri een stempel en bij genoeg stempels, krijgt hij een (tweedehands) stripboek.

Om Tiuri in de stemming te krijgen, ben ik gisteren met hem naar museum Boerhaave geweest. Met een grote koffer en een wiskunde-speurtocht trokken we langzaam door de zalen. Want 24 pagina's wiskundige opdrachten, dat duurt even voor het klaar is. Het was fantastisch! Hij lag languit op de grond met een quadrant, leerde met een tekenaap werken, rekende met Napierstokjes en nog veel meer. Er waren allerlei meetinstrumenten, telescopen, globes en planetaria. We zagen trouwens ook de allereerste wereldkaart waar onze Zeestraat (adres) op staat. En de kindertentoonstelling, ach, daar hobbelde Tiuri braaf doorheen, zonder veel interesse...

Nu ligt er een ordner klaar met allerlei opdrachten. Artikelen uit de National Geographic met vragen, een proefje met 'bouw je eigen raket', een instructie voor een zonnewijzer en computeropgaven van webkwestie.nl. Bij verveling wijs ik deze zomer even naar de ordner!

zaterdag 11 juli 2015

Zomervakantie

De afgelopen periode had ik blogvakantie. Mijn hoofd stond er niet naar. Ik wist niet wat ik wel of niet ging zeggen. De tijd en de prioriteit ontbrak. En nog meer van dat soort redenen.
Maar nu is het vakantie en kies ik zes weken lang een andere insteek voor mn blog. Vakantie is namelijk hard werken voor veel ouders. Wie weet doet iemand z'n voordeel met onze ervaringen!
Piak vindt vakantie heerlijk. Die speelt en rommelt en vermaakt zich uitstekend.
Tiuri ziet zes weken vakantie als een groot zwart gat, vol verveling.
Lavinia slaapt niet in een ander bed en heeft nog een lange middagdut nodig elke dag.
We besloten rustig aan te doen en lekker thuis te blijven. Maar hoe kom je dan die zes weken zonder normale structuur door? Wel, met vakantiestructuur.
Een vriendin tipte me om een vakantieslinger te maken. Dus maakte ik van vouwblaadjes, touw en een pen een mooie slinger.
Iedere zaterdag paars, iedere zondag rood, dan vijf werkdagen in één kleur. Per week koos ik een andere kleur, zodat Piak snel kan zien of iets in de roze of de blauwe week is, bijvoorbeeld. Op ieder blaadje zette ik de dag en de datum.
We gaan dit jaar veel zwemles doen in de vakantie. Drie keer per week, in vier weken. Biedt een mooie structuur. Die schreef ik dus alvast op.
Veder zijn er thema-weken in de maak. Daar schrijf ik vast nog over.
Om de vakantie goed te beginnen, gingen we vrijdagmiddag naar het strand. Lavinia was er nog nooit geweest en genoot! Tiuri mopperde nauwelijks en genoot dus ook. Piak zei dat hij nog wel tien keer wilde. Het liefst zou hij de tent óp het strand zetten en blijven slapen! Zon, zand, frietjes, het was helemaal goed.
Wij zijn er klaar voor!

woensdag 20 mei 2015

Sophia

Vanmorgen gingen we voor het eerst met Lavinia naar het Sophia ziekenhuis.
We hebben een redelijk lang gesprek gevoerd met de arts. Lavinia zit nog steeds op hetzelfde gewicht als 1 maart. Omdat ze tussendoor ziek is geweest, vond de arts dat niet verontrustend. Verder loopt haar ontwikkeling redelijk op het gemiddelde, hoewel haar grove motoriek (lopen) langzamer gaat.
Dat ze koorts krijgt als ze moe is, kon de arts niet verklaren of ergens aan koppelen. Daar denkt ze dus nog even over na.
Dat Lavinia vaak moe is en vaak ziek is, kan komen omdat ze niet zoveel weegt. Bovendien zijn alle kleine kinderen vaak ziek. Gisteren bleek bijvoorbeeld dat ze nu weer oorontsteking heeft.

Hoofdboodschap was eigenlijk: blijkbaar heeft ze veel meer eten nodig dan gemiddeld, dus moet er meer eten in. Er is nu geen oorzaak aan te wijzen dat ze meer eten nodig heeft. En ze gaan daar ook niet naar op zoek, omdat daar nu geen concrete dringende aanwijzingen voor zijn.
Misschien helpt het als ze nog een keer goed gaan bekijken of ze wel evenwichtig eet en voldoende binnen krijgt van alle voedingsstoffen. Dat zou via een diëtist kunnen. Daar denkt de arts nog over na.

We weten niet zo goed meer wat we nu nog moeten denken.
Als Lavinia inderdaad verder gezond is, horen we dat heel graag en zijn we blij. Toch zitten we nog wel met vragen. Over haar vermoeidheid en koorts bijvoorbeeld. Bovendien, dan moet ze wel gaan aankomen.
Meer eten krijgen we er echt niet in. Ze eet ongeveer net zoveel als Piak van vijf. Dus met een diëtist zoeken naar het beste eetpatroon is prima.

Bij ons leidt dit wel tot zeer gemengde gevoelens. Stel dat ze niks heeft, waarvoor hebben we het afgelopen jaar dan al dit medische gedoe gehad? Stel dat ze wel iets heeft, hoe lang duurt het dan nog voordat we daar achter zijn? En meer eten erin krijgen, dat legt de bal weer helemaal bij ons, terwijl we al zoooo lang bezig zijn.

We gaan er nu maar vanuit dat dit een stapje in het lange proces is. Want óf ze gaat groeien van een uitgebalanceerd dieet, óf ze gaat niet groeien en dan gaan we vanzelf weer verder in de molen. Maar we zullen een lange adem nodig hebben...

maandag 4 mei 2015

Ziekenhuisopname nummer drie

Dinsdag had Lavinia al voor de zesde dag op rij koorts. Dat is teveel, dus besloot ik de huisarts eens te bellen. Die was op vakantie. De vervanger was snel klaar: u kunt beter naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis waar ze patiënt is. Dus moesten we naar Den Haag. De artsen vermoedden dat het een virus was, maar voor de zekerheid moest er een plasje via de vervangende huisarts getest worden. Dat leidde tot 'vermoeden van urineweginfectie' en dus antibiotica. We zijn er de hele dinsdag zoet mee geweest.

Woensdag was Lavinia gelukkig koortsvrij en fitter. Tot woensdagavond. Ze begon rond 19.15 te spugen. Ze heeft die nacht alles uit haar lijfje gewerkt wat erin zat. En donderdag spuugde ze ieder slokje ORS direct weer uit. Ze sliep, dronk wat, spuugde en sliep weer. Ik vertrouwde het totaal niet. Uiteindelijk zijn we 's avonds naar de HAP gegaan. Ze was niet uitgedroogd, maar moest wel de volgende dag naar de vervangende huisarts voor controle. En ze blééf spugen...

Vrijdagochtend meldde ik me dus met een heel ziek meisje bij de huisarts. Lavinia hing heel slap in mijn armen. Ze zakte iedere keer in slaap. Ze reageerde nauwelijks op de stethoscoop of andere testen. De huisarts was snel klaar: opname in het ziekenhuis en vocht toedienen.

In het ziekenhuis kreeg Lavinia toch weer een sonde, met ORS. Ze heeft gevochten en gehuild! Maar daarna viel ze direct weer in slaap. Ook in het ziekenhuis bleef ze nog spugen, tot vrijdagavond heel laat. Ze sliep alleen op schoot, was nauwelijks wakker en jammerde zachtjes.
Op zaterdagmorgen werd besloten dat ze het verder zelf moest doen qua eten en drinken. Helaas deed Lavinia dat niet: ze at een klein beetje en dronk bijna niks. Uiteindelijk hebben we haar zaterdagmiddag mee naar huis genomen. We vermoedden zelf dat ze het thuis beter zou gaan doen.

Nu eet en drinkt Lavinia inderdaad weer zelf. Ze heeft weer pretoogjes en een eigen mening. Maar ze is heel veel afgevallen en broodmager. We weten nog niet hoe we dat moeten gaan oplossen...

zaterdag 11 april 2015

Kindje boompje beestje

Vandaag knipte ik de nagels van Vlekkie. Ja, van het konijn, heus waar. Nooit gedacht dat ik dát ooit in mijn leven zou doen. Tweedehandskonijnen blijken nog wat bijzondere zorg nodig te hebben. Zo eet het dier momenteel zijn voerbakje niet meer leeg. Verder is hij levendig genoeg, volgens mij. Ik gok dat hij de eerste paar dagen heeft geschrokt omdat hij al tijden honger had...

Ooit heb ik een cactus laten doodgaan. Van droogte. Nu staan er keurig opgekweekte rucola, radijsjes, prei, cherrytomaatjes, broccoli en worteltjes in de tuin. Oké, de kropsla heeft het niet gered, noch de spinazie. Dat lust toch niemand hier, dus niet getreurd. De framboos, de braam en de kruisbes hebben de winter overleefd en lopen al mooi uit.
Vandaag hebben we een moerbeiboom en een perenboom in de voortuin geplant. Tegen de inkijk, voor wat schaduw en om op een dag lekker fruit te kunnen eten. Ik begin er langzaam vertrouwen in te krijgen dat ik iets groens in leven kan houden.

Het bijzonderste vandaag was toch Lavinia op de weegschaal. Ze houdt haar gewicht ongeveer op peil! Ze eet super netjes én gezellig. Nog iedere dag zegt ze zelf 'sonde weg!' en 'pleister weg!' en 'neus mooi!' Er gaan een heleboel calorieën naar binnen, ze heeft regelmatig even verhoging, maar we zijn erg happy met hoe het gaat.

donderdag 2 april 2015

Blije berichten

De kinderarts belde dat de uitslagen binnen waren. En nee, er is niets gevonden. Gelukkig geen enge nare dingen dus. Maar helaas, ook geen duidelijkheid over waarom Lavinia slecht groeit. Dus gaan we door met de onderzoeksmolen. We zullen worden doorgestuurd naar het Sophia in Rotterdam. 

Lavinia heeft behoorlijk veel last van haar sonde. Haar wangetjes gaan stuk, ze zegt heel vaak per dag 'neus au', ze trekt hem vaak los, ze moet er voorzichtig mee zijn en ze ziet er ziek uit. We zoeken daarom hard naar andere oplossingen. Maar die zijn best ingrijpend.
We hebben daarom aan de kinderarts voorgesteld om een periode zonder sonde te proberen. Lavinia heeft qua gewicht voldoende marge om een beetje te kunnen afvallen zonder dat het gevaarlijk is. In deze proefperiode houden we goed bij wat ze eet en hoeveel ze weegt. Valt ze teveel af, dan moet de sonde er weer in. We hopen dat ze zonder sonde heel goed eet en zichzelf op gewicht kan houden. Kan ze echt niet zonder sonde, dan is dat ook een reden om voor andere oplossingen te gaan dan een neussonde.
Lavinia is ontzettend gelukkig dat de sonde eruit is! 

Sondevoeding geven kost veel tijd. Tiuri kost veel energie. Daarbij moeten we naar zwemles, schaakclub, opvoedpoli en andere dingen. Gelukkig was er gisteren een tante die mij zomaar kwam helpen met schoonmaken. Mijn huis ruikt naar voorjaarsschoonmaak en ik ben er zo blij mee!
Wat de kinderen het meest blij maakt, staat nu in de achtertuin: Vlekkie.
Piak kreeg een konijn voor zijn verjaardag, van zijn ooms en tantes.
Het kind is er zo gelukkig mee, dat ik al mijn principes overboord gooide.
Heus, we hebben een hoop over voor ons jongetje...

vrijdag 27 maart 2015

Piak is vijf!

Maandag is Piak vijf geworden. Hij was er al wéken over bezig. Eindelijk was hij degene die kadootjes kreeg, mocht trakteren en een feestje vierde. Het allerspannendste was z'n verlanglijstje: zou hij eindelijk een poesje krijgen en een prinsessenkasteel van my little pony?

Over de poes was ik direct heel duidelijk: nee. Ik heb een allergie en een ernstig tekort aan liefde voor huisdieren. Maar dat prinsessenkasteel, daar viel over te denken. Want eerlijk is eerlijk: Piak kan uren spelen met zijn 'linopolies' en die hobby duurt al jaren. Enige punt is dat zo'n kasteel belachelijk veel geld kost.

Gelukkig is daar markt.plaats. Een moeder deed de verzameling van haar dochter voor een spotprijsje de deur uit. Drie overvolle vuilniszakken, met de collectie van járen, werkelijk voor een habbekrats. Er was zelfs nog voldoende budget over voor een dino-schooltas en een pot strijkkralen.

Maandagmorgen straalde Piak! Zijn vurig verlangde kasteel, een massa pony's, allerlei accessoires, een schooltas en strijkkralen. Bovendien logeerde Flip de Beer bij ons. Piak mocht dus met Flip, tas en traktaties naar school. Zo fijn, om je kind zielsgelukkig te zien.

Het feestje voor de klasgenootjes was direct 's middags. Dan hadden we het maar gehad. Met cupcakes versieren, bellen blazen, stoepkrijten, frietjes eten en veel plezier.
De volgende dag was het juffenfeest: alle kleuterjuffen vieren tegelijk hun verjaardag. De dag daarna was het speelgoeddag en mocht het nieuwe kasteel mee naar school. Bovendien mocht zijn hartsvriendinnetje starten met zwemles, zodat ze in hetzelfde badje spartelden.

Vandaag was het op met de pret. Oorpijn sinds de zwemles, verschrikkelijk moe, slecht slapen van de pijn, Piak kon er zelfs niet meer van eten. Vanmiddag spuugde hij werkelijk de hele woonkamervloer onder. Nu ligt hij al vanaf 16.30 te slapen.

Vijf worden heeft een enorme impact...

zaterdag 21 maart 2015

Scopie en biopten

Gisteren zijn we een dagje met Lavinia in het ziekenhuis geweest. Om 12.00 moesten we ons melden bij 'dagbehandeling'. Daar moesten we lang wachten en  kreeg Lavinia een groenig operatiejasje. Om 13.00 was ze uiteindelijk aan de beurt voor de narcose. Ze heeft verschrikkelijk gehuild toen ik een blauw ok-pak aan moest. En ze huilde werkelijk hartverscheurend toen ze een infuus in haar handje kreeg. Gelukkig was ze rustig geworden toen ze echt onder narcose moest.

Het is zo naar, je kleine meisje helemaal slap en slaperig te zien worden. Het is nog zo'n klein kindje dat dan alleen op een grote operatietafel achter blijft. Brrrrr.
Daarna hebben we zeker drie kwartier samen gewacht, tot Lavinia op de uitslaapkamer was. We hadden eten bij ons, maar echt trek had ik niet. Er kwam een zuster koffie brengen. Het duurde voor mijn gevoel echt uren.

Op de uitslaapkamer lag Lavinia nog met een zuurstofmasker voor te slapen. Ze lag op haar zij, onder een dekentje, heeeeel ver weg. Zo lief, zo klein, zo kwetsbaar. Gelukkig werd ze na een poosje heel rustig wakker. Nog een beetje suf, tot we weer op de zaal waren en ze papa zag. Toen wou ze uit bed en naar huis!

We moesten nog twee hele lange uren wachten. Lavinia heeft twee ijsjes op, maar mocht verder nog niks eten. Slapen wilde ze niet. Af en toe begon ze over naar huis gaan, maar ze bleef redelijk gezellig. Toen we uiteindelijk om 17.15 thuis kwamen, danste ze letterlijk door de kamer. Ze zat overal aan, liep dronken van blijdschap en moeheid heen en weer, begroette dolblij haar broers, de oppas en haar speelgoed.

Die avond had ze koorts van de intensieve dag. Ze huilde 's avonds regelmatig even in haar slaap, waarschijnlijk om alles te verwerken. Vandaag is ze nog steeds een beetje van slag. Ze had voortdurend aandacht nodig en was te onrustig om te slapen.

De arts vertelde dat er geen bijzonderheden zijn gezien tijdens de scopie. De biopten worden op kweek gezet en dat duurt nou eenmaal een tijdje. Op 1 april hopen we meer te weten!

vrijdag 6 maart 2015

De kinderspecialist

Vandaag zijn we weer naar het ziekenhuis geweest met Lavinia. Onze kinder-mdl-specialist is terug van weggeweest en we hebben direct een afspraak geregeld. Lavinia begon te huilen toen ze de witte jassen zag en weigerde haar jas uit te doen. Zo sneu...

Ze is gewogen en gemeten: 10,3 kilo en 82,5 cm. Haar gewicht was omhoog, maar haar lengte-curve was gezakt van gemiddeld naar de -1 groeilijn.
De dokter wilde echt weten hoe het nu gaat. Tsja. Ze ontwikkelt goed, ze eet goed en ze komt aan. Maar ze heeft wel per dag 500 calorieën sondevoeding nodig bovenop haar gewone eten, om wat aan te komen. En ze heeft iedere avond verhoging, plus koorts als ze echt moe is. Ze is vaak moe en niet fit. Wij vinden dat dit niet klopt, niet past bij een gewoon gezond meisje.

De dokter was het met ons eens. Er moet uitgezocht worden wat Lavinia mankeert. De arts gaat via een scopie biopten nemen, tot in haar dunne darm. Als ze dan toch onder narcose gaat, kijkt ze gelijk naar neusamandel, keelamandelen en buisjes. Als hier niets uitkomt, zullen we doorverwezen worden naar het Sophia. Over twee weken moeten we voor een intake naar anesthesie, daarna volgt een oproep voor het onderzoek. En als ze koorts heeft, moeten we bloedprikken om te kijken of dat nieuwe info geeft.

Eigenlijk ben ik vooral opgelucht. Deze dokter neemt Lavinia en ons serieus. Er gaan dingen gebeuren om duidelijkheid te krijgen. Dan gaat het vast allemaal nog heel lang duren, maar we zetten weer stapjes!

dinsdag 3 maart 2015

Dinsdag-zwemdag

Vandaag was de zevende zwemles. Vorige week was het vakantie, maar we pakten gelukkig moeiteloos het ritme weer op.
Dat begint met 's morgens op weg naar school Tiuri inprenten dat het vandaag dinsdag-zwemdag is. Dat betekent dat hij direct naar mij toe moet komen als de klas uit gaat. Op andere dagen kan hij eindeloos blijven hangen, beetje helpen opruimen, kletsen, tas vergeten, teuten. Maar de zwemles start een half uur na de schoolbel, dus moet hij echt haasten.

Lavinia heeft een ontzettend lieve oppas, die bij ons thuis met haar komt spelen. Ze zit op de school naast onze basisschool, dus ze neemt Lavinia op het schoolplein in ontvangst. Dan gaat zij met haar naar huis, boekjes lezen, spelen en gezellig knuffelen. Ideaal!

Ik haast me met twee jongens en drie tassen naar het zwembad. Onderweg eten ze alvast een grote koek, als drie-uur-lekkers. Voedertijd is voedertijd, tenslotte. Dan kleden ze zich snel om en moeten ze áltijd naar het toilet. Piak moet van de stress standaard een grote boodschap doen, waarna ik nodig ben. De toiletten zijn uiteraard in het gedeelte waar je alleen met blote voeten mag. Dan gaan de jongens het bad in en mag ik me veertig minuten alleen vermaken, met veertig andere moeders.

Na het zwemmen moeten de jongens allebei weer naar dat toilet. De natte zwembroek wil eerst niet uit en vervolgens niet aan, dus ik mag ook weer helpen. Tiuri houdt stug vol dat je met rozijnenvingers niet kunt afdrogen en niet kunt aankleden. Bovendien wil hij niet op zo'n metalen bankje zitten. Gelukkig zijn we na zeven lessen zover dat hij a. zichzelf ongeveer droog maakt en b. vrijwillig zit om zijn sokken aan te laten(!) doen. Vandaag heb ik ze uitgebreid geprezen omdat we níet de laatste waren in de kleedruimte.

Tiuri is erg stuiterig van zwemles en Piak erg moe (lees: huilerig). De ideale combinatie voor een heleboel lawaai, duw-, vecht- en valpartijen. Ondertussen wil Lavinia geknuffeld en de oppas betaald worden. Als iedereen dan eindelijk weer kalm is, komt het avondeten al ongeveer op het programma. Patat of pannenkoeken, net hoeveel energie ik overdag al wenste te besteden. En dan is eindelijk alles weer 'gewoon'...

maandag 2 maart 2015

Macaroni en tandpasta

Vandaag is de vakantie weer voorbij. Tiuri had een nieuw plekje in de klas en was lekker stuiterig. Bij het avondeten was hij niet te stoppen, dus mocht hij zijn bord in alle rust in de keuken leeg eten. Helaas viel dat bord bij de kamerdeur op de kop op de grond. De macaroni zat op de vloer, de piano en de witte muur.
Piak wordt van moeheid even onhandig als Tiuri. Vraag me niet hoe, maar de tube tandpasta die viel, liet op iedere traptrede een witte klodder achter.
Ik mag duidelijk ook weer aan het werk...

Mijn blog hield ook vakantie. Even een korte update dus.
Tiuri start vrijdag bij de Opvoedpoli met wekelijkse individuele therapie. Om te leren wat hem bijzonder maakt en hoe hij daar goed mee om kan gaan. Verder mogen we donderdag naar de contactavond over de rapporten. Piak had geen rapport, maar heeft wel de cito van groep 2 gemaakt. Die gaan we dus ook bespreken.
Vrijdag gaan we naar de kinderarts in Den Haag. Lavinia eet goed, als ze niet ziek is. Helaas is ze veel ziek, ze heeft iedere avond verhoging, regelmatig koorts en ze is snel moe. Ze groeit dankzij de sondevoeding wel: we hebben de magische tien kilo gehaald! Maar we willen wel echt de onderzoeksmolen in met haar.
Wordt weer vervolgd dus:-)

woensdag 4 februari 2015

Recept

Na een weekje griep ben ik ongeveer weer beter. Nog nul energie en honderd zakdoekjes verder, maar ik kan zonder paracetamol volhouden tot het einde van de dag. Ik wist niet dat je van griep zo lang beroerd kan zijn. Vanmiddag bedacht ik dat m'n jaarlijkse winterdip vast ook een rol speelt.

Gelukkig heb ik daarvoor een beproefd recept: dekentje, chocola, boeken en gewoon wachten tot de zon schijnt en het warmer is.

Voor Lavinia schreef de huisarts daarnaast ook nog antibiotica voor, tegen de keelontsteking, en oogdruppels tegen de groene snotoogjes.
Kom maar op met die lente...

maandag 2 februari 2015

Project 'Eet je bord leeg'

Tiuri heeft al zijn hele leven een bijzondere verhouding met eten. Hij eet graag en veel, hij is groot en gezond, maar heeft aan tafel een gebruiksaanwijzing. Soep is geen eten, volgens Tiuri. Rijst en pasta lust hij wel, mits zonder toevoegingen. Want saus, groente, kipblokjes, gehakt of ondefinieerbare sliertjes mogen er absoluut niet door. Een oudhollandse drievaksmaaltijd van aardappels, groente en vlees gaat het beste. Patat, pannenkoeken en poffertjes gaat er zonder problemen in en pizzakorst lust hij ook.

Gek genoeg wil de rest van ons gezin niet dagelijks hetzelfde eten. Sterker nog, ik vind zo'n drievaksmaaltijd stiekum zelf niet echt lekker. Maar dat levert dus drama op rond de maaltijd.

Toen Tiuri zijn voorlopige diagnose kreeg, hebben we ons neergelegd bij het feit dat eten voor Tiuri een big issue is. Mijn energiemeter zat afgelopen jaar zo diep in het rood, dat ik besloot dat aanpassen de beste optie was. Op dagen die moeilijk waren voor Tiuri, aten we dus iets wat geen gezeur opleverde. Op dagen dat hij goed in zn vel zat, aten we wel andere dingen. Iedere middag keek ik naar zijn barometer en bepaalde ik daarna wat ik ging koken.

Nu ik weer een beetje energie heb, zijn we gestart met het project 'Eet je bord leeg'. Tiuri moet iedere maaltijd zijn bord leeg eten, binnen een half uur. Doet hij dat niet, dan gaat hij direct naar bed, zonder dat hij mag lezen. Uiteraard kijk ik nog wel een beetje naar zijn barometer. Na de zwemles eten we pannenkoeken en na een partijtje schotel ik hem heus geen nasi voor.

We zijn nu zes weken bezig en het werkt aardig. Ik bedoel: hij eet inderdaad zijn bord leeg binnen het voorgeschreven half uur. Regelmatig eenzaam in de keuken, maar toch. Ik verwacht dat hij over nog zes weken niet meer iedere vijf minuten aan de sanctie herinnerd hoeft te worden.

Dan kunnen we de volgende drie maanden verder met fase II: 'Eet je bord leeg zonder mopperen'....

vrijdag 30 januari 2015

Ze loopt!

Hier het bewijs:-)



(Excuses voor de kwaliteit van het filmpje, maar hé, dit is voor het eerst dat ik iets kan uploaden!)

woensdag 21 januari 2015

Prikdag met kadootjes

Vandaag mocht Lavinia weer eens naar het consultatie.bureau. Piak had uitgerekend nu een roostervrije dag, dus die moest mee. De vaccinaties van Lavinia verlopen niet helemaal volgens het boekje, dus hebben we standaard de kinderarts in plaats van wijkverpleegkundigen. Wel zo fijn, want deze kinderarts denkt lief met ons mee over wel/niet/wanneer prikken.
Lengte en gewicht zijn ook officieel vastgesteld. Ze is 81,5 cm en 9665 gram. Dat betekent dat haar lengte nu iets minder hard gaat dan de groeicurve, van gemiddeld richting de -1 lijn. Haar gewicht gaat wel sneller omhoog, dat is van onder de -2,5 lijn naar de -2 lijn geschoven. Voor haar lengte-gewicht verhouding zou ze nu 11 kilo moeten zijn. Maar dankzij de sondevoeding groeit ze in ieder geval wel mooi.
Lavinia kan nog steeds niet los lopen, maar dat vond de arts geen probleem gezien alles wat er is gebeurd. Blokjes stapelen deed ze absoluut niet op commando. Gelukkig vertelde Piak aan de dokter dat Lavinia graag met zijn lego bouwt. O, dan was de fijne motoriek beslist in orde. Ze moet vijf woordjes kunnen zeggen, waarbij twee-woord-zinnetjes zoals 'niet poept' en 'papa weg' pluspunten scoorden. Helemaal goedgekeurd dus.
Al met al besloot de arts dat ze nu sterk genoeg was voor de vaccinatie. Dus kreeg Lavinia in beide armen een prik. Die arme Piak zat met z'n handen op zijn oortjes, want hij kan er helemaal niet tegen als ze zijn zusje martelen... Hij kreeg daarna een kleurplaat, omdat hij zo dapper was geweest!

Lavinia is enorm verkouden, ze slaapt ontzettend slecht, zodat we voor de zekerheid de huisarts even in haar oortjes lieten kijken. En in haar keel enzo. Die concludeerde grote amandelen, opgezette klieren en een giga snotneus. Dus hebben we spul van de apotheek voor haar neusje. Verder moeten we het zelf in de gaten blijven houden.

Daarna was Piak de klos. Die is zoooo moe. Hij gaat uit school het liefst met een dekentje op de bank liggen. Gisteren had hij zijn tweede zwemles en ging hij om 17.30 uitgeput naar bed. Hij klaagt over pijn in zijn benen, hoofd, buik, armen. Hij huilt overal om en is veel trager dan anders. Niet een dagje, nee, sinds de kerstvakantie. Dus moest hij van de huisarts bloed laten prikken. Piak heeft gehuild en gebibberd en was hyper, maar het moest.
Lavinia vond het helemaal niks, in het ziekenhuis met al die dokters en zusters. Ze is in de buggy tactvol opgesteld, zodat ze Piak alleen kon horen en niet kon zien. Na afloop mocht Piak een kadootje kiezen van de zusters. En Lavinia kreeg ook een kadootje, omdat ze niet had gehuild bij die witte jassen!

maandag 19 januari 2015

Slaap koala slaap

De laatste weken heb ik een koala in huis. Een hele lieve hoor, maar zolang ik geen buidel heb, ook best een lastige koala. Want Lavinia nadert eindelijk de magische tien kilo en wordt een beetje zwaar om de hele dag rond te dragen. Ze is zo moe, dat ze het liefst op schoot zit of gedragen wordt.
Bovendien weigert ze lief te gaan slapen. Sliep ze eerst twee keer per dag 2 uur, plus een hele lange nacht, nu is het drie keer niks. Overdag een uurtje, na twee uur ploeteren, en 's avonds pas na 21.30. Lavinia wil alleen nog maar staan in bed, ook al valt ze om van de slaap.

Geloof me, we hebben alles geprobeerd. En aangezien ze twee beroerde slapers boven zich heeft, hebben we een zeer uitgebreid repertoire aan trucs en methodes. Van boos tot lief, van laten huilen tot troostvol wiegen, van regelmaat, liedjes en rituelen.

Vanavond had ze eindelijk 37.9 en dan zeg ik dus dat ze koorts heeft. Want normaal zit ze rond de 36.5. (Of onze thermometer deugt niet...) Zetpil erin en na een halfuurtje een koala ronddragen, sliep Lavinia om 20.00 rustig. Ondanks de buisjes, gok ik op een hardnekkige oorontsteking...

zondag 11 januari 2015

Groente, fruit en water

Tiuri moest twee gaatjes laten vullen bij de tandarts. Hij was er uiteraard slechts met grote moeite heen te krijgen. Het heeft ook een diepe indruk gemaakt op Piak, die verhalen over verdovingsspuit en boor. De ochtend na de tandarts liepen we er dus over te praten, op weg naar school. Suiker en slecht tandenpoetsen, noemde ik als grootste boosdoeners. Tot mijn grote verbazing houden de jongens zich sinds woensdag aan de zelfbedachte regel: zo min mogelijk suiker!

Je moet het ijzer smeden als het zo kokend heet is, dus heb ik grote hoeveelheden fruit, groente en gezond broodbeleg gekocht.
Tiuri eet al heel z'n leven alleen chocopasta op brood, tot hij in september ook mega.mindy.hagelslag ontdekte. (En heus, hij is er groot, sterk en gezond bij.) Maar sinds de tandarts eet hij ook worst en kaas op brood!
Het drie-uur-lekkers mag nu opeens ook fruit zijn, of een rijstewafel. Bij het avondeten dronken ze zelfs braaf een knalgroene smoothie van sinaasappel, komkommer, appel en boerenkool. In plaats van 1 keer fruit, eten de jongens dus opeens wel drie of vier keer verschillende dingen.
Ik hoop dat het effect van de tandarts lang doorwerkt:-) !

De grootste verrassing was deze week echter het water.
Eerst verraste het zwembad, door de wachtlijst te verkorten van vier maanden naar een week: dinsdag starten de jongens samen.
Dus vonden we dat de jongens alvast een keertje het zwembad moesten ervaren, voordat het dinsdag drama zou zijn. Tiuri schreeuwde alles bij elkaar, tot we in het gebouw waren.
Maar de tweede verrassing was dat ze het water niet meer uit wilden!
Nu nog hopen dat ze de zwemles ook leuk vinden. Wie weet ga ik dan ook nog met plezier wekelijks naar het zwembad!

donderdag 8 januari 2015

Vrijheid en angst

Onze jongens hebben zaterdag kadootjes uitgekozen. Niet voor zichzelf, maar voor kinderen in Nigeria die slachtoffer zijn van Boko Haram. Oom is daar nu op bezoek. Zo komt geweld en angst opeens heel dichtbij.

Tiuri heeft gisteren goed begrepen wat er in Parijs is gebeurd. Er zijn mensen vermoord omdat ze zeggen en schrijven wat ze denken. En Parijs, daar reden we in de zomer door, dat voelt ook bekend en dichtbij.

Deze week praten we thuis dus over in Jezus geloven, ook als dat je leven kost. En over de vrijheid om te zeggen wat je denkt. Niet om onze kinderen bang te maken, of om moslims als tegenstanders neer te zetten. Dit gaat over wat écht waarde heeft in hun leven en in de hele wereld.

Ik weet dat de cartoons van Charlie Hebdo soms ver gingen in hun grappen, ook over christenen en over Jezus. Vrijheid van meningsuiting is niet hetzelfde als het recht om anderen te beledigen. Maar wie zich beledigd voelt, kan in gesprek, kan begrip en respect vragen, kan uitleg geven. Wie kwetst, kan sorry zeggen.

Ik wil geen maatschappij waarin mensen te bang zijn om hun mening te geven. Ook niet als die mening afwijkt van mijn standpunt. Ook niet als die mening mij kwetst. Ik wil namelijk ook zelf kunnen zeggen wat ik vind. Ik wil in gesprek kunnen gaan. Ik wil zonder angst christen kunnen zijn.

Dus krijgt mijn zevenjarige uitleg over Je suis Charlie.
Want onze kinderen zijn nog jong, maar dit gaat ook over hun toekomst, hun vrijheid, hun wereld.

zondag 4 januari 2015

Weer gewoon

Gek, ik had zo uitgekeken naar de kerstvakantie. Eindelijk geen school, geen verplichtingen, allemaal gewoon thuis. En nu kijk ik even hard uit naar het einde van de vakantie. Blijkbaar was ik even vergeten dat vakantie niet betekent dat iedereen de hele dag slaapt. Ik was doodmoe toen de vakantie begon en voel me nog weinig beter.

Tiuri heeft vaak moeite met vakantie. Hij mist dan de dagelijkse structuur van school. Uiteraard houden we een heleboel regels wel aan. Zoals om 19.15 naar bed, om 20.15 gaan slapen en pas 7.30 naar beneden sluipen. En belangrijkste moment van de dag: drie-uur-lekkers. Tiuri heeft zich dan ook oneindig verveeld, volgens hemzelf. Als ik zijn lijstje maak, heeft hij een prima vakantie gehad. Twee speeldates, spelletjes, Home Alone kijken met papa en mama en chips tot 's avonds laat, stapels boeken en strips, lego en nog veel meer.

Piak vindt vakantie heerlijk. Hij speelt met vriendjes en vriendinnetjes, gaat gezellig mee naar winkels, ging een avond logeren, hangt op de bank, speelt buiten, kleurt en tekent. Maar hij wil ook graag weer naar school. Ik kan zo genieten van zijn tevredenheid en plezier!

Lavinia heeft ons de meeste energie gekost. Vandaag heeft ze eindelijk weer eens een boterham gegeten. Maar de hele vakantie is ze niet fit geweest. Ze snottert, hoestte lelijk, at nauwelijks en spookte. Het dieptepunt was vorige week, toen ze tot vier uur 's nachts bezig bleef. Er is weinig wat mij zo opbreekt als de hele avond met een hangerig kind zitten en ieder half uur wakker worden. Koorts had ze niet, dus dan moeten ze gewoon uitzieken van dokters. Gelukkig konden we wel extra sondevoeding geven. Gek genoeg is madam daardoor zelfs gegroeid, naar 9300 gram!

Morgen gaat het gewone leven gelukkig weer beginnen. Eigenlijk zou ik nu zelf een week vakantie moeten. Helaas zit dat er voor mij niet in...