Follow by Email

dinsdag 30 december 2014

Terug kijken

Het is overal de tijd van de lijstjes en de jaaroverzichten. Overal terugblikken, soms vooruitkijken. Er valt niet aan te ontkomen.

Het was voor mij vooral het jaar waarin ma is gestorven. De eerste helft was ze ziek, de tweede helft was er het grote verdriet.

Er is natuurlijk nog veel meer gebeurd. Het was een emotionele achtbaan van twaalf maanden. Telkens als ik dacht te landen, kwam er wéér wat.

Lavinia twee keer in het ziekenhuis, sondevoeding en zorgen. Het gedoe op school met Tiuri, het verdriet in zijn klas. De definitieve diagnose van Tiuri, net voor kerst. Piak die iedere nacht spookte, tot hij werd geopereerd. De nieuwe relatie van pa.

Ik durf nauwelijks vooruit te kijken naar het nieuwe jaar. Naar alle sores die ons nog te wachten staan. Ik heb mijn handen vol aan leven bij de dag.

Want ik wil óók kunnen genieten. Blij zijn met de kleine dingen die wel goed gaan. Van Tiuri die ademloos Grijze Jagerboeken verslindt. Van Piak die stapels mandala's kleurt en inmiddels 10.000 strijkkralen heeft verwerkt in hartjes, prinsessen en vliegende pony's. Van Lavinia die langs randjes loopt en met knuffels speelt. Van vriendschap en liefde.

Ik hoop dat 2015 een beter jaar word. Waarin ik meer energie heb, zodat ik ook iets terug kan doen voor de mensen die me door de narigheid heen slepen. Waarin ik blij kan zijn met grote dingen. Zodat ik over een jaar kan zeggen dat het eindelijk een goed jaar was.

Fijne jaarwisseling voor iedereen en een goed 2015!

woensdag 10 december 2014

Brrrr... tandartsen!


Toen ik 8 was kreeg ik mijn eerste beugel, toen ik 17 was mochten mijn slotjes er eindelijk uit. Ik was een heleboel nare ervaringen rijker. En toen ik 20 was stonden mijn tanden weer in de oude stand.
Al jaren heb ik een enorme hekel aan tandartsen. Ik ging er dus zo min mogelijk heen. Pas als de pijn echt niet over ging, was het de moeite waard om iets te laten doen. 


Inmiddels ben ik wijzer en ga ik dus wat vaker. Bovendien hebben we nu eindelijk een tandarts waar ik niet met zweet op m'n rug naar toe ga. Het is een lieve dame, met een prachtig Duits accent. Ze weet de verdovingsspuit zó te hanteren, dat zelfs de prik geen pijn doet.

Onze vorige tandarts was een ontzettende slager. Als ik klaar was in de stoel, zat mijn mond vol bloed. Dat heette dan 'tandsteen verwijderen'. Nadat ik een ongelooflijke paniekaanval kreeg tijdens een behandeling, besloot ik dat ik nóóit meer terug ging. En ik ging al helemaal niet de kinderen meenemen naar deze tandarts. Rafox was zo lief om de tandarts te bellen en mijn dossier op te vragen om over te stappen. Was een van onze beste besluiten!

Helaas heeft lactosevrij eten mijn gebit niet echt goed gedaan. De diëtiste vond dat extra calcium enzo allemaal onzin was. De tandarts dacht daar echter achteraf heel anders over. Dus ik heb gisteren een voorlopige vulling gekregen en blij vooruitzicht op een wortelkanaalbehandeling in januari. Gelukkig doet het alleen nog pijn als ik eet...

vrijdag 5 december 2014

Sinterklaas en KNO

Vanmorgen was Piak beter genoeg om naar school te gaan. Sinterklaas werkt hetzelfde als paracetamol blijkbaar.

De KNO-arts die ik vandaag belde, vond dat Piak woensdagavond al beter had moeten zijn. Hij gaat uit van een ontsteking in Piaks keel. De neusamandel was ook al ontstoken tijdens de operatie. Piak krijgt dus antibiotica. Hij schrok zich vanavond het apezuur toen hij het spuitje met het drankje zag. Het arme kind dacht dat het door zn neus moest, net als de sondevoeding. We serveren het voortaan maar op een lepel.

Vanmiddag hebben we sinterklaas gevierd. Met de beloofde knikkerbaan voor Piak en lego voor Tiuri. Lavinia heeft een schattige poppenwagen gekregen, waar ze helemaal blij van werd. Ze stond zelfs los, zo druk had ze het met de pop en de deken!

En nu is iedereen uit de zak geschud...

woensdag 3 december 2014

Keelpijn

Piak is vannacht vijf keer huilend wakker geworden. Een heleboel keer voor water en vervolgens natuurlijk ook om te plassen. Lavinia was er ook twee keer, door haar verstopte neus. Een nacht als een gatenkaas dus.

Vandaag heeft Piak de hele dag op de bank gelegen. Hij keek films, lag te kijken hoe Lavinia rommelde in de kamer en deed vooral niks. De strijkkralen waren na vijf minuten klaar, hij schoof zelf weer onder z'n dekbed. Z'n temperatuur is niet boven de 38,5 uitgekomen, dus geen reden voor alarm bij medici. Maar hij heeft zo'n keelpijn, dat hij vanavond weer huilend wakker werd.

Lavinia is wat verkouden en wenste overdag weinig eten. Zelfs bij de koektrommel zei ze resoluut nee. Peer gaat er gelukkig wel altijd in en kale gekookte pasta ook. Piak at daarmee zelfs z'n buikje vol na een dubbele paracetamol. Die had al 48 uur bijna niks op, maar slikken doet zo'n pijn.

Ik vermoed dat het morgen weer een dagje bankhangen wordt. En hopen dat Piak vrijdag naar het sinterklaasfeest op school kan. Daar heeft hij tenslotte al nachten van gedroomd!

dinsdag 2 december 2014

Piaks dagje ziekenhuis

Vanmorgen moest Piak zich om 8.45 melden in het ziekenhuis. Hij was natuurlijk behoorlijk zenuwachtig. Gelukkig hoefde hij niet te eten en kon hij nog rustig kleuren tot we vertrokken. Met z'n geliefde Wolfje uiteraard.

Piak deed braaf z'n pyjama weer aan, kreeg een zetpil en mocht rondlopen tot hij aan de beurt was. In de speelkamer stond een rij Disney boekjes. Na minstens een uur en een heleboel boekjes kwam een 'gastvrouw' ons halen. In de volgende wachtkamer heeft Piak mij héél hard uitgelachen: ik moest zo'n blauw ok-pak aan, inclusief muts. Dat hielp wel tegen de spanning.

Daarna gingen we naar de ok, waar allemaal blauwe smurfen rondliepen. Tiuri had Piak goed uitgelegd dat je dan heel hard in een kapje moet blazen. Dus Piak blies uit alle macht om die vieze stank weg te krijgen. Tot hij in slaap viel en op de operatietafel werd getild. Toen moest ik wel even slikken.

Op de recovery-kamer was Piak even heel onrustig en kwam er bloed uit z'n neus. (De chirurg had namelijk niet alleen buisjes geplaatst, maar ook de neusamandel geknipt, omdat het erg nodig bleek.) Daarna kwam hij bij en was hij vreselijk verdrietig, ook door de pijn. Gelukkig hadden we Tiuri ook hiervoor als deskundige: die wilde destijds niet drinken en moest toen langer blijven. Piak klokte dus haastig twee bekers leeg. Nu kon hij naar huis! O nee, nog een ijsje eten. Dus gingen we weer terug naar de eerste kamer.

Piak wilde na het ijsje alleen nog maar naar huis. Hoe harder de onaardige zuster zei dat hij moest wachten, hoe harder hij huilde. Nee, zei de zuster, ik heb je alleen nog maar op schoot zien zitten en je loopt nog niet. Piak zei niks, ging staan en wandelde de gang op en neer. Nee, zei de zuster, ze moest eerst nog haar verhaaltje vertellen. Piak dacht aan een echt verhaal, maar het bleek over de nacontrole enzo te gaan. En daarna mocht Piak eindelijk naar huis, om 11.15.

Thuis gaf Piak de bestelling door: als je alleen toetjes mag, kun je grootse wensen doen. Hij heeft ook écht een hele mona-brownie-pudding op, in etappes. En nog meer ijsjes natuurlijk. Maar vanaf 16.00 ging hij op de bank hangen, hoefde hij niks meer en was het helemaal klaar. Tot hij uiteindelijk om 18.30 als een ziek vogeltje naar bed wilde. Met verhoging.

Lavinia heeft ook koorts en eet ook niet, dus we hopen dat Piak alleen een virus heeft. Maar ik reken op nog een dagje bankhangen... 


maandag 1 december 2014

Sinterklaasdroom

Vannacht om 3.30 huilde Piak ontroostbaar.
Ja, hij had gedroomd, knikte hij. En nee, hij ging er niks over zeggen, want het was veel te erg. Na een tijdje proberen kwam het er toch uit. Piaks grootste nachtmerrie was dat hij met pakjesavond niks kreeg van Sinterklaas.

Zucht. Nog een heleboel nachtjes tot pakjesavond...
Ik heb dus maar verteld dat ik met Sinterklaas een afspraak heb gemaakt. Want Sinterklaas geeft toch heel graag wat jij wilt hebben? Sinterklaas gaf toch zaterdagavond 13.000 strijkkralen in je schoen? Hij gaat ook heus kadootjes geven met pakjesavond.
Ik heb Sint verteld dat je een knikkerbaan wilt en legoblokjes. En dat gaat hij dan geven ook. Ze liggen namelijk al in de kast. 'En ik wil ook een linopolie,' snufte Piak gauw.
Nee, die gaat Sint niet geven. Die moet mama maar geven als je in het ziekenhuis bent, zei Sinterklaas.

Want hallo, dit kind is Sinterklaas zielsdankbaar, maar ik wil ook graag wat knuffels als beloning;-).