Follow by Email

zondag 30 november 2014

Droom

Ik droomde dat ik in een oud donker kerkje was. Het was er vol en ik kende niemand. Ik stond in een groep voorin. Vanaf de kansel werden namen voorgelezen.
Toen de naam van mijn moeder werd genoemd, begon ik stil te huilen.
Daarna schuifelden de mensen naar de banken om een plaatsje te zoeken. Iemand vroeg waarom ik huilde. Ik herhaalde haar naam en zei: dat is mijn moeder.
Een oud heertje schikte in. Hij klopte naast zich op de bank en wenkte mij. Hij maakte een plaatsje voor mij en liet me rustig huilen.

Ik werd huilend wakker, maar echt verdrietig was ik niet. Blijkbaar heb ik nu eindelijk ruimte om te rouwen.

donderdag 27 november 2014

't Is even genoeg geweest

Vandaag belde de kinderarts weer. Ze heeft overleg gehad met het Sophia en Lavinia komt nog niet in aanmerking voor het onderzoek daar. Eerst moet Den Haag dan darmbiopten nemen. Inclusief dagopname en narcose en op kweek zetten en wachten.

Lavinia is sinds ruim een week iedere dag aan het groeien. Dat varieert tussen de 10 en 35 gram per dag. En daarmee heeft ze mooi wél de 9 kilo gehaald.
Dat heeft ze al eerder gedaan en daarna viel ze prompt weer terug naar 8,5. Maar deze keer lijkt de positieve lijn stabieler. Er zitten ook geen dipjes meer in de lijn.

Ik blijf hopen dat de verkeerde voeding haar buikje zo ziek heeft gemaakt. Dat ze nu zo lang geen foute dingen heeft gekregen, dat ze eindelijk vanbinnen genezen is. De kinderarts zei dat dit inderdaad mogelijk is. We kunnen dit echter alleen bewijzen als we alle andere oorzaken uitsluiten.

Ik vind het zo zwaar om al die maanden niet te weten wat er aan de hand is met ons meiske. Ik wil niet dat ze allerlei narigheid moet ondergaan als het niet per se nodig is. Ik zie dat ze nu happy is en dat het goed gaat.

We hebben daarom tegen de kinderarts gezegd dat we nu even stoppen met onderzoeken. We gaan een maand lang kijken hoe ze het doet. Daarna kunnen we altijd nog opnieuw starten. Wel blijven we voorlopig sondevoeding geven.

Wat mij betreft gaan we sinterklaas en kerst en nieuwjaar vieren zonder ziekenhuissores. 't Is even genoeg geweest...

dinsdag 25 november 2014

Piak naar de KNO-arts

Vanmiddag was het de beurt van Piak om bij de KNO-arts in de stoel te gaan zitten. De beste man verzuchtte dat ik wel een strippenkaart bij hem kon nemen. Informeerde en passant nog even hoe het met Lavinia is. Daarna besloot hij dat Piak buisjes krijgt. Tijdens de narcose gaan ze dan bekijken of de neusamandel ook geknipt moet. En trouwens, aan het scheve tussenschotje te zien, is Piaks neus toch echt gebroken geweest.

Piak is helemaal verdrietig en bang. Alles met dokters en ziekenhuizen vindt hij eng en afschuwelijk. Toen we thuis kwamen kon hij alleen nog maar huilen: ik wil niet...

Morgen gaan we naar het pre-operatief spreekuur van de anesthesist. Dat is longen en hart beluisteren, vragenlijst laten zien en klaar. Bij de KNO-balie kennen ze me blijkbaar ook al. De dame vond dat ik als vaste klant de voorlichtingsmiddag wel over mocht slaan. Ik kon vast zelf Piak wel vertellen wat er gaat gebeuren. Yeah, ontsnapt aan twee uur in een zaaltje met andere ouders en kinderen!

Dinsdag 2 december mogen we weer in het ziekenhuis verschijnen. Gelukkig hoeft Piak niet zo lang zenuwachtig te zijn. Is hij mooi klaar vóór pakjesavond!

maandag 24 november 2014

Beetje wachten...

Vanavond belde de kinderarts. Helaas, ze had nog geen nieuws, dus ze belt donderdag weer. Ik heb gelijk maar gevraagd of ze dan bij het Sophia ook kan vragen wanneer we aan de beurt zijn. We zijn tenslotte nog maar bezig vanaf april...

Piak heeft het ook zwaar met wachten. Natuurlijk op Sinterklaas. Hij is een stuk minder happig op de KNO-arts morgen. In het ziekenhuis nota bene. Hij vertrouwt het maar half, zo'n controle. En ik vrees dat hij náchten spookt van het vooruitzicht op buisjes ofzo.

Piak wordt al jaren iedere nacht wakker voor een slokje water. Hij heeft nu ook keelpijn. En sinds zijn avontuur met een wip heeft hij een scheef tussenschotje in z'n neus. Gelukkig is de KNO-arts in ons ziekenhuis een fijne vent. Ik heb er dus alle vertrouwen in dat het uiteindelijk goed komt met ons mannetje.

Nu ons meisje nog...

zaterdag 22 november 2014

De kinderarts en de uitslagen

Gisteravond belde de kinderarts uit Den Haag over Lavinia. Ze had eindelijk de uitslagen van de onderzoeken uit ons eigen ziekenhuis en van de onderzoeksdag. Het resultaat: er is niks afwijkends gevonden.

Natuurlijk ben ik blij dat er bij ons meiske geen enge nare ziektes zijn gevonden. Natuurlijk ben ik blij dat allerlei bloedwaardes en stofwisselingsdingen normaal zijn. Natuurlijk ben ik blij dat ze lekker ontwikkelt, speelt en happy is.

Maar de kinderarts vond dat ze wél zou moeten aankomen, op basis van wat ze allemaal binnen krijgt. En haar gewicht wil nog steeds niet omhoog. Ze woog gisteren 8825 en dat is best wel veel te weinig voor bijna anderhalf jaar. Dat vind ik ook nog steeds een punt.

Dus gaat de kinderarts uit Den Haag ons doorsturen naar het Sophia. Daar kunnen ze nu eenmaal meer dan in Den Haag. De kinderarts wil graag een deltatrac meting doen en dat kan alleen daar. Ze gaat contact opnemen met het ziekenhuis om te kijken of Lavinia daarvoor in aanmerking komt. Maandag belt ze terug.

Ik blijf hopen dat Lavinia alleen maar last heeft gehad van de verkeerde voeding. Dat ze alleen maar zes maanden achterstand heeft opgelopen doordat ons ziekenhuis ondanks mijn protest voeding met koemelk voorschreef. Ik blijf hopen dat ze nu haar energie inzet om die ontwikkeling weer in te halen en daarna te gaan groeien.

Maar áls er iets anders is, ga ik er vanuit dat het Sophia dat boven water kan krijgen.

zaterdag 15 november 2014

Onrust rond de intocht

Dit jaar is bij ons de officiële intocht. Ik had al gezien dat er demonstranten van plan waren om onrust te stoken. Bovendien kwam het water met bakken uit de lucht. Wij besloten dus veilig en droog thuis te kijken en daar een feestje van de maken.
Maar eerst moest ik nog even door de regen naar de binnenstad met Tiuri's bril, om er een nieuw glas in te laten zetten. En twee uur later nóg een keertje, om de bril weer op te halen. Tiuri protesteerde vooraf luid en heftig, maar vond het uiteindelijk wel stoer om al die politie te zien.

Piak was vannacht al twee keer uitgebreid bezig geweest met Sinterklaas. Hij zat tijdens de intocht warm en hangerig tussen ons in op de bank. Piak bliefde geen witte bolletjes met knakworst, geen kruidnoten met chocola, geen taaitaai, geen marsepein. Toen hij ook nog uit zichzelf z'n pyjama aantrok en voor de derde keer zelf in bed kroop, wees de thermometer 38.7 aan. Hij viel zowaar om 16.30 in slaap, met paracetamol in z'n buikje.

Lavinia aarzelt tussen één en twee slaapjes op een dag. Ze heeft er eigenlijk nog twee nodig, maar denkt zelf dat één ook wel genoeg is. Vanmiddag ging ze dus niet opnieuw slapen, nee, ze ging rommelen. Het nieuwste trucje is zelf de slaapzak uit doen en dan bij het voeteneind gaan staan. Vandaag had ze daarbij ook haar sonde uitgetrokken. Zucht. Dus de kinderthuiszorg mocht weer komen om een nieuwe in te brengen. Lavinia schreeuwt en vecht dan gigantisch. Ze kalmeert pas weer als zo'n vreselijke mevrouw de deur uit is.

Tiuri stuiterde en stuiterde en stuiterde. Zo'n dag dat alles anders is dan anders, is gewoon veel te heftig. Hij heeft een hoop gezeurd, geschreeuwd en gegooid. Bij het naar bed brengen, heeft hij enorm gehuild. We hebben samen een programma opgesteld voor morgen, met de duidelijke structuur van iedere zondag. Want de onrust van Sinterklaas, sonde, regen en dus binnen spelen, schaakclub komende maandag, nieuwe sterkte qua bril en een kapotte laptop, was duidelijk allemaal veel te veel.

Vanavond hebben ze hun schoen mogen zetten. Piak was wakker genoeg om zelf een briefje te willen schrijven en erin te stoppen. Ik vrees alleen dat ik te uitgeput ben om nog gauw zo'n ding te toveren...


woensdag 12 november 2014

Wraps met wonderen

Vandaag kwam Zus eten. Das altijd erg gezellig. En zeg nou zelf, die kan ik toch moeilijk de geplande spruitjes voorzetten. Gezamenlijk besloten we tot wraps. Normaal gesproken recept voor drama: door-elkaar-eten met paprika en tomaat en saus.

Tiuri had een taaie week achter de rug, maar vandaag was er een vriendje komen spelen. Hij was voor zijn doen best happy. De afgelopen week moest ik hem letterlijk van de zolder plukken als het avondeten hem niet aanstond. (Bijna iedere dag dus.) En tot mijn opluchting ging hij gewoon zitten, ondanks zijn gemopper. Met stripboek, maar toch!

Bij het bidden vroeg ik ook of God een wonder wilde doen en wilde zorgen dat Tiuri het avondeten lekker zou vinden.
Na een paar aarzelende happen verklaarde Tiuri dat God inderdaad een wonder had gedaan! Het was lekker! En hij ging voor een tweede wrap.
Piak verkondigde blij dat God voor hem twéé wonderen had gedaan. Want nu vond hij tomaat én paprika lekker.

Zus en ik haastten ons om te zeggen dat God zo'n wonder natuurlijk niet voor één keertje doet. Nee, wij zijn zeer gelovig en de jongens lusten dit nu dus voor altijd:-)!

dinsdag 11 november 2014

Uit dubio

-Ik kom in de bierbrouwerij van m'n oom, dan weet je wat je hebt.-
Padde Kelemeijn

Voor Tiuri lees ik nu voor uit De scheepsjongens van Bontekoe. Een boek uit 1923 over een scheepsreis die begon in 1618. Hij luistert met rode oortjes en Piak luistert stiekem mee. (Wie het niet kent, moet gauw gaan lezen!) Hajo en Rolf willen graag naar zee, Padde niet. Per ongeluk gaat hij toch met hen op reis naar Oostinje, met schipper Bontekoe. Padde veroorzaakt een enorme ontploffing en het schip vergaat. Na jarenlange avonturen komen ze eindelijk weer thuis.

Ik voelde opeens verwantschap met Padde, de afgelopen dagen. Ik weet wat ik heb: een intensief gezinnetje, waar eindelijk rust begint te komen. Stel je voor dat ik toch begin aan het avontuur van werken, dan kan er zomaar van alles ontploffen en kan het lang duren voordat het weer goed komt.

Gisteren heb ik lang zitten denken en praten en dubben. Wat zou de winst zijn van deze job? Geld, collega's, vergroten van mijn wereldje, beetje carrière. Maar de risico's zijn wat mij betreft groter dan de winst. Zeker als er geen flexibiliteit mogelijk is bij de detacheerder. Bovendien, er is vast wel iets anders waarmee ik dezelfde pluspunten kan behalen.

Vrijdag voelde het gesprek met de detacheerder niet goed. Dingen die voor mij belangrijk zijn, zoals in de kerstvakantie vrij zijn voor de kinderen, begreep de man echt niet. Ik mocht vooral niet zeggen wat ik allemaal wel kon en ik kreeg het gevoel dat hij me echt behandelde als werkezeltje. Ooit is mijn werkgever failliet gegaan en verkocht de curator mijn arbeidscontract aan iemand. Om hetzelfde werk te blijven doen bij een werkgever die ik zélf koos, moest er een forse boete worden betaald aan mijn nieuwe 'eigenaar'. Sommige detacheerders lijken namelijk verdacht veel op slavenhandelaars. En deze man voelde ook zo.

Vandaag vertelde ik de detacheerder dat ik niet wil, ook al wilde de werkgever mij wel aannemen. Oef, wat was hij boos! Ik moest dankbaar zijn voor de kans die ik kreeg en ik vergooide mijn toekomst. Hoe moest hij dat nou gaan verkopen en wist ik wel wat voor narigheid ik voor hem veroorzaakte? Hij had wel 100 betere kandidaten dan ik en of ik wel begreep dat hij me zomaar werk had aangeboden. Hoe kwader hij werd in twintig minuten gesprek, hoe zekerder ik wist dat ik ontzettend blij was dat ik nee zei. 
Ik heb verteld dat ik vooral afknapte op zijn detacheringsclub, het gebrek aan flexibiliteit en dat ik geen klik voelde. Daar snapte hij helemaal niks van. Na een uurtje belde hij, of ik dan wel ja ging zeggen als ik in de kerstvakantie vrij was. Maar ik was inmiddels zo opgelucht dat ik niet voor deze man hoefde te werken, dat ik in twee zinnetjes heb uitgelegd dat ik er helemaal klaar mee was.

Ik kies er dus voorlopig voor om thuismama te blijven. Ik kies ervoor om een potentieel leuke baan niet te gaan doen. Ik kies voor houden wat je hebt en rust voor ons hele gezinnetje. En ik heb nog nooit zó het gevoel gehad dat ik helemaal voor mezelf koos. Ik geloof dat ik die rare meneer nog dankbaar ben ook!

maandag 10 november 2014

In dubio

Opeens werd ik dinsdag gebeld of ik ergens wilde solliciteren, via een detacheringsclub. O. Tsja. Nou, stuur mijn cv maar in en dan zien we wel.

Vrijdag werd ik gebeld dat ik op gesprek mag komen bij de werkgever. Dus moest ik vrijdagmiddag opeens op gesprek bij de detacheringsclub. Het was een raar gesprek en ik heb totaal geen klik met de onflexibele, stugge, betweterige vent die mij wil verhuren. Ik dacht: zie je wel, ik doe het echt niet!

Maar goed, bij die werkgever wilde ik dan ook nog wel gaan praten. Vanmorgen had ik wél een leuk gesprek, bij de mensen met wie ik iedere dag te maken zou krijgen. Wél flexibel, zelfde soort werk als ik eerst deed, leuke inhoud, contact met veel mensen. Zeiden ze dat ik als nummer 1 uit de procedure was gerold en dat het een fijn gesprek was. Ik liep het gebouw uit en dacht: zie je wel, best leuk om weer te werken.

Thuis lag een klein meisje te huilen. Ze gaat niet slapen als mama haar niet in bed stopt, hoe dol ze ook is op degene die oppaste. Ze weegt nog steeds minder dan 8,7 kilo.
De kinderarts wil dat Lavinia eerst gaat groeien volgens de groeicurve en dat een poos volhoudt. Daarna mogen we pas nadenken over stoppen met de sondevoeding. Vrijdag wilde het consultatiebureau niet vaccineren, omdat ze bang waren dat Lavinia daardoor ontregelde en ze weer achteruit zou gaan.

De jongens vinden het alleen goed als ik weer werk, als ze door mama uit school worden gehaald. Piak wil ook wel naar onze oude gastouder, want daar houdt hij heel veel van. Maar Tiuri heeft het zo hard nodig om onderweg stoom af te blazen en dan tot rust te komen. Ik heb al gezegd dat ik alleen onder schooltijd wil werken. Dat zouden dan vier dagen zijn.

Werken zou ik echt helemaal voor mezelf doen. Ik zou het fijn vinden om weer collega's te hebben. Ik zou het fijn vinden om mijn hersens weer te laten kraken. Ik zou het fijn vinden om niet altijd thuis te zijn en te zorgen en verantwoordelijk te zijn. Ik zou het fijn vinden om weer buiten mijn vier muren en mijn dagelijkse sores te kunnen kijken.

Maar kan ik het mijn kleine meisje aandoen? Ik zou me zo schuldig voelen als ze nog verder afvalt of achteruit gaat. En een week wennen, mama missen, slecht slapen of slechter eten, dat is vast niet goed voor haar. We hebben nog altijd niet alle uitslagen binnen, dus we weten ook niet wat er nou is.
Een kinderdagverblijf is één grote broedplaats voor bacteriën, virussen en kwaaltjes. Maar waar vind ik een goed plekje voor Lavinia voor drie of vier dagen?

Morgen hoor ik of ze mij willen aannemen. Morgen moet ik kiezen of ik dan ja zeg. Maandag zou ik moeten starten. Pfffff...

woensdag 5 november 2014

Twee hectische dagen

Het waren weer twee bijzonder hectische dagen hier.
Gistermorgen fietste ik eerst met drie kinderen naar school, om Piak weg te brengen. Daarna naar de oogarts in het ziekenhuis, voor Tiuri. Keurig 9.00 zaten we klaar, 9.15 mochten we naar binnen bij de orthoptiste. Die constateerde een hele punt verschil bij zijn rechteroog. Druppels in z'n oog en een half uur wachten. Om 9.55 constateerde ze nog steeds een hele punt verschil. Dus nog even naar de echte oogarts, die inderdaad ook een hele punt verschil constateerde. Met een briefje voor een nieuwe bril konden we eindelijk om 10.15 weg.
Ik fietste eerst naar school, om Tiuri weg te brengen. Toen gauw naar huis, om Lavinia te verschonen en een peer te geven. Gelukkig schuift ze die pijlsnel naar binnen!

Daarna fietste ik gauw wéér naar het ziekenhuis, nu naar de KNO-arts voor Lavinia, waar we 10.50 verwacht werden. Dit is echt mijn favoriete dokter. Hij vroeg uitgebreid hoe het met Lavinia ging en speelde even met haar. De buisjes zitten prima. En, zei de beste man, oorontstekingen kunnen ook veroorzaakt worden door een verwaarloosde koemelkallergie/lactose-intolerantie. Dat legt namelijk je weerstand plat en geeft virussen en bacteriën de kans om narigheid te veroorzaken.
De KNO-arts vond het ook een goed idee als ik Piak een keertje langs zou sturen. Die heeft namelijk heel vaak looporen en slaapt 's nachts nog steeds niet door. En ik ben best bereid om daarvoor alle mogelijke oplossingen te overwegen.

Was ik van 8.30 tot 11.30 zoet geweest met heen en weer fietsen tussen school, thuis en ziekenhuis. Voor totaal niet meer dan 20 minuten in drie verschillende spreekkamers. Pffff...

's Middags besloot ik een mail te schrijven aan de kinderarts en diëtiste. Lavinia eet super goed, ze is happy en ontwikkelt. Ze heeft net zo'n grote hekel aan die ontsierende sondepleister als ik. En we vinden het een hoop gedoe, met die sondevoeding en die pomp die midden in de nacht uitgezet moet worden. Dus besloot ik te vragen wat het streefgewicht is, wat ze minimaal per dag moet eten en wanneer ze van die sondevoeding af zou mogen. Nu hopen op een snelle reactie!

Vanmorgen ben ik bij de huisarts geweest. Piak kreeg een verwijzing en mag eind november bij de KNO-arts langs. Toen moest ik nog gauw boodschappen doen.
Vanmiddag zijn we met z'n allen bij de brillenwinkels geweest. Er was weinig leuks en hij heeft z'n bril nog maar vanaf februari, dus er komt alleen nieuw glas in. Scheelt weer een hoop geld!
Daarna moesten we nog naar de bieb voor deel 11 van de Grijze Jagers en voor de Kleine Kapitein.

Ik kwam tegelijk thuis met de zuster van de kinderthuiszorg. Lavinia had op de heenweg in de auto haar muts, sjaal, elastiekje en ook haar sonde uitgetrokken. Dus werd tot haar grote verdriet weer een nieuwe ingebracht. En tegelijk kwam ook nog mijn nieuwe wasmachine, waar wel 9 kilo in kan!

Vanavond ga ik even heerlijk uitrusten. Gelukkig kon ik vandaag al heel veel was in twee grote ladingen wegwerken. Hoefde ik niet meer 5 verschillende kleine wasjes te draaien. Kan ik de uitgespaarde energie morgen weer inzetten, als ik met 25 kleuters een wandeling mag gaan maken als verkeersles...