Follow by Email

vrijdag 31 oktober 2014

Mjammie!

Geloof het of niet, maar Lavinia eet!
En dan niet een beetje, nee, de hele dag door en in een hoog tempo. Vanmorgen een nieuw record met twéé hele boterhammen als ontbijt. Tussen de middag ook een boterham, twee keer fruit, veel avondeten en het liefst de hele dag biscuitjes. Ze zegt honderd keer per dag 'mjammie' en dan wil ze iets lekkers. We tellen geen calorieën meer, maar ze haalt er met gemak 700 per dag nu.

Met de sondevoeding zijn we nog steeds een beetje aan het rommelen. We zetten de pomp nu heel langzaam, op 40 ml per uur. Dan moet het ding eigenlijk de hele nacht aan staan. Lavinia spuugt niet meer, maar ze gaat nog wel vaak huilen voordat alle voeding erin zit. Of de pomp geeft een foutmelding en we krijgen hem niet snel opgelost. Dan zetten we de pomp maar stil. Ze heeft de sondevoeding nu ook minder nodig, als ze zoveel eet.

Helaas wil de weegschaal nog niet omhoog. Vanmorgen gaf hij 8670 aan, twee weken geleden was dat 8640. Maar daar is een logische verklaring voor gelukkig. Lavinia is namelijk de hele dag aan het sporten. Ze gaat staan, loopt langs de tafel, stapt over naar de bank, wandelt naar de boekenkast, draait weer terug en is de hele dag in beweging. In twee weken tijd maakt ze enorme sprongen in haar ontwikkeling. Ze lacht, ze praat, ze geniet en ze is helemaal happy.

Ons meisje is een compleet ander kind aan het worden. Héérlijk!


donderdag 30 oktober 2014

Twee broertjes, honderd verschillen

Gisteravond kwam de juf van Piak op bezoek. Piak was uiteraard al de hele dag wat wiebelig, want de júf op bezoek, dat was toch wel heel wat. Ze kwam pas om 20.00, dus Piak lag toen al ruim een uur in bed. Ik had beloofd hem even wakker te maken en hij mocht op de bank een beetje water drinken. Zo schattig, zat hij verlegen te glunderen, met z'n knuffel! Binnen vijf minuten lag hij weer te slapen in z'n bedje, maar hij beschouwt het echt als een groots moment.

De juf praatte en praatte en praatte. Ze heeft drie jaar geleden ook Tiuri in de kleuterklas gehad en bleef maar vergelijken. Piak is veel socialer en speelt zo lekker. Piak let zo goed op wat de andere kinderen doen. Piak kan zo goed knutselen. Piak zingt zo graag mee met de liedjes. Tsja, dat zijn inderdaad niet de sterkste kanten van onze oudste en nummer twee gaat hem daarin aan alle kanten voorbij.

Juf dacht dat wij Tiuri destijds per se naar groep 3 wilden doorduwen, dus dat we dat bij Piak vast ook wilden. Maar heus, het is zo'n ander kind! Piak heeft zichzelf helemaal nog niet leren lezen en schrijven. Piak kan nog helemaal niet zoveel verder rekenen dan de rest van de klas. Piak verveelt zich nog helemaal niet met de werkjes. Tsja, Tiuri focuste enorm op lezen en rekenen en die werkjes vond hij een drama.

De boodschap van de juf was eigenlijk: Piak is anders dan Tiuri, dus hij hoeft geen klas over te slaan. Ik heb gevraagd of ze dacht dat hij nog ruim 1,5 jaar kleuteren nog steeds leuk zou vinden. Dát wist ze niet. Met wie Piak dan speelt: met zijn hartsvriendinnetje en de groep 2 kinderen. Hoe hij in de klas doet: hij past zich aan.

Het viel mij op dat de juf vooral de auti-dingen van Tiuri benadrukte. Want Tiuri had geen aansluiting omdat hij op een andere planeet zit. Tiuri deed niet aan knutselen en kleuteren, omdat het totaal niet bij zijn wereldje past. Tiuri focuste zo op lezen en rekenen, dat hij volgens mij nog steeds nauwelijks kan knippen en plakken (ik heb het hem nog nooit zien doen). Bovendien: dit is de juf die destijds Tiuri juist lánger wilde laten kleuteren, omdat hij sociaal zo jong was. Mijn vertrouwen in haar beoordeling is dus niet zo heel groot...

Gelukkig duurt het jaar nog lang en hoeven we nog geen definitieve keuzes te maken. We hebben nu afgesproken dat Piak wel de cito-toets van groep 2 gaat doen in januari. Dat geeft tenminste een objectief beeld. En verder mag hij nu gewoon de groep 2 werkjes doen als hij daar zin in heeft. Dan gaan we na de cito weer opnieuw in gesprek.

Want Piak is inderdaad anders dan Tiuri, dus dat betekent dat hij zijn eigen beoordeling moet krijgen!

woensdag 29 oktober 2014

Jongensgesprekken

We zouden het bijna vergeten in de sores rond ons meisje, maar hé, we hebben ook twee jongetjes. En wat voor jongetjes... De vakantie is voorbij en we mogen weer helemaal los.

Maandag hadden we observatie thuis door de Opvoedpoli. Dat is onderdeel van het traject om voor Tiuri een definitieve diagnose te krijgen. Tiuri stuiterde min of meer gezellig mee naar huis. Hij schopte de bal tegen het tuinhekje, het hekje ging tegen Piaks neus en Piak huilde hard. Tiuri merkte pas even later dat Piak huilde en vroeg wat er was gebeurd. Piak was kwaad, uiteraard. Maar Tiuri had oprecht niet door dat híj iets had gedaan wat Piak pijn deed. Voor de Opvoedpoli een mooi voorbeeld van Tiuri's probleem met oorzaak en gevolg... Verder mopperde Tiuri uitgebreid dat het toilet zo stonk, omdat het schoongemaakt was. Hij verdween in zijn eigen duckies en er was weinig contact met hem te krijgen, terwijl Piak uitgebreid vertelde over school. Ik vond het best een geslaagde observatieperiode. Er werden in ieder geval geen bloederige drama's vertoond die ik moest redden. Nu nog observatie op school en één gesprek op school en dan hopelijk in december de uitslag.

Dinsdagmorgen kwam de juf van Tiuri op huisbezoek. Dat gebeurt iedere twee jaar op onze school. Maar Tiuri is de eerste van het rijtje, omdat hij een bijzonder geval is. Ze had een briefje bij zich met bespreekpunten. Want vloeiend gaat het niet, maar eigenlijk gaat het nog best aardig. Tiuri blijkt op school goed z'n best te doen op zijn taken, al zit hij erg in zijn eigen wereldje. Hij heeft niet echt een vast vriendje, maar wordt ook niet gepest. Tiuri is Tiuri en iedereen lijkt dat wel prima te vinden. Viel me niks tegen eigenlijk, dat hele gesprek.

Vanavond komt de juf van Piak op huisbezoek. Ook Piak blijkt de eerste van het rijtje te zijn, omdat hij een bijzonder geval is. Hij staat vrijdag namelijk op de bespreeklijst van de IB-er. De juf kondigde aan dat het onder andere gaat over de vraag of hij nu naar groep 2 en na de zomer naar groep 3 moet. Hmmmm. Ik ben erg benieuwd hoe het vanavond gaat...

donderdag 23 oktober 2014

Drenthe is leuk!

Volgens mij hebben de jongens de vakantie van hun leven. We hebben een huisje in Drenthe, met een week lang gratis toegang tot een attractiepark. Dankzij het matige weer zijn ze dinsdag bijvoorbeeld acht rondes achter elkaar in de botsauto's geweest. En daarbij hoort ook onbeperkt patat, snacks en ijs. (Hoewel mama dat wél beperkt!)

De jongens hadden vooraf al meegekeken wat er nog meer te beleven is hier in de buurt. We hebben bijna iedere dag iets leuks gedaan: schaapskudde Exloo, kabouterhof Exloo, hunebedcentrum Borger (inclusief boogschieten, kaarsen maken, broodjes bakken etc), dierenpark Emmen en wandeling met de boswachter.

Zelfs Lavinia heeft de smaak te pakken. Ze hopst op haar kont door het huisje en gaat telkens staan bij de tafel en de bank. Ze hopst regelmatig naar de keuken en roept dan mjammie bij de koektrommel. Lavinia lijkt opeens reuze hongerig. Ze eet dagelijks twee hele boterhammen, een banaan, een peer, koekjes en veel avondeten. We weten niet wat we meemaken!

Toch kost het een hoop energie om leuke ouders te blijven. Want Lavinia sliep alleen nacht 3 en 5 goed. De eerste nacht spookte en huilde ze tot 5.30. De andere nachten begon ze om 1 uur of om 5 uur. Twee uur lang een krijsend kind op onze slaapkamer, das erg slecht voor de nachtrust. In eerdere vakanties bood ik dan een slokje borstvoeding aan en sliep ze direct verder. Lavinia mist het net zo erg als ik. Ze ging vanmorgen toch uit zichzelf proberen of er nog wat kwam, maar helaas.

Het is ontzettend leuk, maar ook ontzettend vermoeiend. Gelukkig genieten de jongens heel erg, want wat mij betreft zullen ze nog een tijdje moeten wachten voor ik weer met Lavinia 's nachts van huis ga...

maandag 13 oktober 2014

Onderzoeksdag

Vannacht om 0.00 begon de periode dat Lavinia nuchter moest blijven voor de onderzoeken. Om 0.30 begon ze te huilen en te rommelen. Om 2.30 spoog ze zowel haar sondevoeding als haar avondeten uit. Toen we om 8.00 in het ziekenhuis in Den Haag aankwamen, was ze dus absoluut nuchter...

We hadden de hele dag een super lieve zuster die met ons mee ging naar alle verschillende afdelingen en kamers. Ze sjouwde met spullen en speelgoed (en cappucino voor mij!). Ze zong zelfs liedjes voor Lavinia tijdens de onderzoeken! Want bloedprikken vond Lavinia uiteraard afgrijselijk. De contrastvloeistof kon grotendeels door de sonde en röntgenfoto's en een echo bleken best mee te vallen.

Vanavond om kwart voor negen belde de kinderarts. Lavinia's hartje is in ieder geval prima. Haar slokdarm, maag en begin van het darmstelsel zien er ook keurig uit. De rest van de uitslagen volgt later, sommige dingen duren wel zes weken.
Het spugen en afvallen moeten we zelf gewoon goed in de gaten houden. We blijven nog experimenteren met de sondevoeding. Langzamer, minder en verdunnen is nu de eerste stap. Het is nu een zoektocht naar de juiste methode en dosering.

We waren in ieder geval allemaal heel erg blij dat Lavinia voor het eerst uit zichzelf ging staan bij de bank en gelijk ook maar een paar stapjes langs de rand liep. Bovendien is ze sinds de lactosevrije melk ook een stuk blijer en actiever. Qua ontwikkeling gaat ze blijkbaar weer vooruit.

Vandaag was weer een stap in het proces. Ik ben blij dat we dit achter de rug hebben. Nu wachten, experimenteren en hopen dat Lavinia het beter gaat doen!


zondag 12 oktober 2014

Voorbereiden en hopen

Morgen is het Onderzoeksdag.
De tas van Lavinia staat klaar. Voor de zekerheid heb ik ook mijn tas maar ingepakt. Vannacht heeft Lavinia wéér gespuugd, dus haar gewicht is nog verder gezakt. Ze mocht bij de vorige opname begin september pas naar huis als ze 8,7 kilo woog en daar zit ze nu helaas weer ruim onder.

De jongens zijn ook alvast voorbereid. Hun kleren liggen klaar, ze weten dat papa ze naar school gaat brengen. En voor de zekerheid heb ik ook wat gesprekjes gehad over wat er morgen gaat gebeuren. Inclusief het risico dat we moeten blijven, zelfs al is die kans klein. Dat ging zo:
'Piak, morgen gaan mama en Lavinia naar het ver-weg-ziekenhuis. Dan gaan de dokters kijken of ze kunnen vinden wat er met Lavinia is.'
Maar je komt wel weer naar huis, toch?!
'Dat denk ik wel en dat wil ik heel graag. Dat ga ik ook tegen de dokter zeggen hoor. Ik wil gewoon thuis zijn met z'n allen.'
Je moet tegen de dokter zeggen dat je bij míj moet slapen, in hetzelfde huis als ik.
'Dat ga ik zeker zeggen. Maar als de dokter zegt dat het écht moet, om Lavinia beter te maken, dan moet het toch.'
Als de dokter haar beter gaat maken dat ze geen slangetje in haar neus meer hoeft, dan moet het ja. Maar dan moeten de zusters twee kinderbedden klaar zetten. Eentje voor Lavinia en eentje voor mij. Want ik wil gewoon bij jou zijn. Ik ben verliefd op jou en ik wil altijd bij jou blijven.
'Maar toen je gisteravond groeipijn had, toen was je juist bang om naar het ziekenhuis te gaan.'
Toen had ik pijn in mijn benen en toen was ik heel bang dat ik ook naar de dokter moet en dat ik ook in het ziekenhuis moet slapen en dat jij dan bij Lavinia thuis slaapt.
'Nee lieverd, als één van mijn kindjes in het ziekenhuis moet slapen, dan ga ik mee. Ook als jij een keertje moet. Maar voor groeipijn hoeft dat echt niet!'
Nee. Als ik nu weer pijn in mijn benen heb, ga ik gewoon lekker bij jullie op de bank zitten knuffelen en dan krijg ik een pilletje en dan ben ik niet meer bang, want nu weet ik wat het is.
Maar wil je nu alsjeblieft er niet meer over praten, want ik word daar heel verdrietig van...

We hopen morgen dat ze iets vinden om Lavinia beter te kunnen maken. We hopen dat ze niks ontdekken en dat ze op een dag de spiraal naar boven vindt. We hopen dat we kunnen stoppen met ons zorgen maken. Allemaal.

donderdag 9 oktober 2014

Spuugzat

Om vier uur werd ik wakker van Lavinia. Ze maakte verdacht rare geluiden tussen het huilen. Haar hele bed was nat en vies: gespuugd. In de badkamer spuugde ze nog meer. Beddengoed in de wasmachine, kind verschoond, tijdje rechtop en slapen weer.
Om vijf uur waren we er op tijd bij en spuugde Lavinia alleen over mij heen. En nog een keertje in de badkamer. En een kwartiertje later weer. Ik heb maar een poosje beneden boekjes met haar gelezen, totdat haar buikje rustig leek.

Om zeven uur sliepen we blijkbaar toch echt, want toen had Lavinia weer in haar bedje gespuugd. Tijd om te douchen en heel goed haren te wassen. Pleister nat en sonde eruit. Zodra ze schoon en droog was spuugde ze weer, dus nog een keertje douchen. Wasmachine aan, droger aan, jongens aankleden en naar beneden. Daar spuugde Lavinia weer. Nu met een grote druppel bloed erbij.

Na enig heen en weer bellen besloot de kinderarts dat we naar het ziekenhuis moesten komen. Waarschijnlijk een opname, dus alle spullen moesten mee. Na veel wachten, wegen (8675 gram), beetje voelen en kijken, mochten we toch weer naar huis. Geen idee waar dat bloed vandaan kwam, maar het spugen is waarschijnlijk een virus.

De kinderthuiszorg heeft inmiddels een nieuwe sonde ingebracht en we kunnen nu met ORS aan de slag.
Ik kan weer wassen, dweilen en opruimen. En we zijn het hele gedoe met ziekzijn en dokters allemaal spuugzat!

zondag 5 oktober 2014

Helaas...

Om te vieren dat ik weer melk mag, besloot ik een heerlijke monchoutaart te maken. Hij is perfect gelukt en smaakt geweldig. Maar toen gisteravond het eerste stuk in mijn buik zat, begon ik me beroerd te voelen. Een beetje misselijk, een te volle maag, echt niet prettig.

Vervolgens spoog Lavinia al haar sondevoeding uit rond middernacht. De overloop, de muren, de trap, zij en ik, alles zat onder. Misschien was het te veel, misschien liep de voeding te snel in, misschien had ze een virusje en voelden we ons allebei naar.

Vanmorgen voelde ik me gelukkig weer beter. Maar na een heerlijk stuk monchoutaart, was ik weer net zo beroerd als gisteravond. Inmiddels ben ik een heleboel keer naar de wc geweest en gaat het weer prima.

Toch denk ik dat het beter is als ik zoveel mogelijk melkproducten laat staan. Misschien dat langzaam opbouwen werkt, misschien houd ik net als Lavinia last van melk.
In ieder geval had ik opeens nog meer medelijden met ons kleine meisje!

Ps. De drie jongens eten zonder klagen de rest van de taart hoor!

donderdag 2 oktober 2014

Op naar de 55!

Vandaag heb ik een heerlijke boterham met kaas gegeten. En gisteravond een reep melkchocolade met noten. Vol melk, lactose en calorieën!

Na bijna zestien maanden zijn we gestopt met de borstvoeding, Lavinia en ik. We hebben rustig afgebouwd hoor. Eergisteren wilde zij niet meer. Gisteravond wilde Lavinia nog wel, maar ik niet meer. En nu is de tijd van borstvoeding dus definitief voorbij...

Wie mij vijftien maanden geleden had verteld dat ik verdrietig zou zijn als ik stopte, had ik beslist voor gek verklaard. Maar het blijkt dus echt waar te zijn: borstvoeding is zes weken drama, drie maanden ploeteren en daarna wordt het steeds leuker.

Mijn grootste troost is dat Lavinia blijkbaar toch groot wordt, ondanks alles.
En ik ben zielsgelukkig dat ik nu alle lekkere dingen kan gaan eten en drinken die ik maandenlang heb gemist. Hopelijk krijg ik meer energie en wat meer kilo's!