Follow by Email

zaterdag 26 juli 2014

De kinderarts, deel 4

Donderdag was weer kinderartsdag. Ik zag er behoorlijk tegen op. De kinderarts dreigde namelijk met een opname als Lavinia niet was gegroeid en was gaan eten. Ik wilde liever op vakantie, bovendien ontwricht zo'n opname ons gezinnetje behoorlijk. Lavinia was wel lief gaan eten, maar de weegschaal thuis liet weinig vooruitgang zien.

We begonnen met de weeg- en meetsessie. Lavinia scoorde 76,5 cm, dus ze was 2 hele centimeters gegroeid. De weegschaal liet zowaar 8 kilo zien! Even later maakte madam haar pampertje met groot genoegen vol, dus die 35 gram winst verdween al snel. Dat schoot dus niet op: geen gewicht erbij.

De kinderarts concludeerde dat er in ieder geval groei is. Lavinia doet ook erg haar best met eten. Maar het duidelijkst was dat ze zo'n blije, gezellige, ontspannen indruk maakte. Ze ontwikkelde duidelijk in een mooi tempo verder.

Wel hebben we de afgelopen week weer een rondje oorontsteking gehad. De kinderarts constateerde dat dit de tweede keer was in zes weken tijd. Bovendien had ze drie weken geleden ook al grote keelamandelen opgemerkt. Nu gaan we dus eind augustus met Lavinia naar de KNO-arts. We hopen heel hard dat die ons kan helpen.

Maar nu gaan we eerst eens een camping opzoeken om volgende week op vakantie te gaan! Hoera!

woensdag 16 juli 2014

Paardrijdag

De dinsdag vind ik altijd een vermoeiende dag. Als de jongens naar school zijn, maak ik een inschatting voor het avondeten: hoeveel energie heb ik en hoeveel energie hebben zij? Op basis daarvan kook ik overdag alvast of bak ik een stapel pannenkoeken (plus een paar lactosevrije).

Want om 15.00 gaat de school uit. Dan wandelen we naar huis, gaan we wat drinken en een koek eten. Om 15.50 begin ik met de voorbereidingen voor vertrek. Tiuri moet paardrijkleren aan. Piak moet een oude broek en laarzen aan. Lavinia moet een schone pamper en een volle buik hebben.
Om 16.20 moet Tiuri op zijn eigen fiets zitten en moeten Piak en Lavinia in mijn bakfiets zitten. Bovendien moet er een buggy mee, zodat ik Lavinia ergens in kan vastbinden als ik een pony moet zadelen.
Om 16.30 moeten we op de manege zijn om de juiste pony te gaan zadelen en klaar te staan bij de bak. En dan begint officieel om 16.45 de paardrijles.

Helaas is paardrijden iets spannends. En helaas zijn de laatste weken wat onrustig op school. Dus tussen 15.00 en 16.45 ontploft Tiuri momenteel een paar keer. We zijn dus nooit om 16.30 op de manege, ondanks dat ik me het apezuur trap op de bakfiets. Gelukkig loopt de les vóór ons altijd uit...

Als Tiuri op zijn paard zit, hoef ik alleen Lavinia en Piak nog zoet te houden. Lavinia wil alle dieren zien en gobbeldegook tegen ze zeggen. Piak rommelt in de buurt van mijn bankje. Ik probeer in de gaten te houden dat hij niet z'n nek breekt bij het klimmen/vallen, niet geëlektrocuteerd wordt door losse kabels en geen tetanus of bloedvergiftiging oploopt door een wondje.

Rond 17.45 zit de paardrijles er meestal op. Dan moet de pony afgezadeld, alles opgeruimd en de rijles betaald. Vervolgens moet iedereen weer in/op de fiets en trap ik dapper weer naar huis.
Als we om 18.15 thuis zijn, kleden de jongens zich buiten uit (ik ben hartstikke allergisch voor paarden). Tiuri gaat direct gauw douchen, Piak was ik meestal alleen. De paardrijspullen gaan in de was. Lavinia is meestal moe en ongezellig. Dan gaan we met z'n allen eten. Daarna begint het avondritueel om iedereen in bed te leggen. En dan kan ik alleen nog op de bank zitten.

Maar heus, het is het waard. Dat stralende gezicht van Tiuri als hij op een pony zit! Ik zie hem maar één uurtje per week zo gelukzalig kijken. Gisteren gingen ze zomaar zonder zadel en hoofdstel rijden. En kunstjes doen op de paardenrug. Tiuri mocht rechtop staan op z'n paard en zwaaien naar de camera. Aan een lange lijn ging hij voor het eerst galopperen. Hij vond het zo geweldig en was zo trots dat het allemaal lukte.
Meestal zit ik dan 's avonds op de bank toch met een zeer tevreden gevoel!

maandag 14 juli 2014

Lavinia heeft de smaak te pakken!

Lavinia is zó blij dat ze geen nutridrink-pap meer hoeft.

In plaats van een paar keer per dag worstelen om lepeltje voor lepeltje pap in een woest spartelend kind te krijgen, delen we onze boterhammen. Ik maak voor mezelf twee keer per dag vier boterhammen klaar, met speculoos en hagelslag en gestampte muisjes. Daar eet Lavinia dan vrolijk twee keer zowat een hele boterham van op!

Bij het avondeten blieft ze geen potjes, maar eet ze graag van mijn bord mee. Vaak krijgt ze ook zelf een klein bakje of bordje met eten om zelf te eten. En natuurlijk maria.biscuitjes, veel vers fruit en fruitpotjes.

Plus borstvoeding. Want dat drinkt madam nog steeds graag hoor. De kinderarts en diëtist dachten dat een voeding minder zou helpen om haar meer te laten eten. Maar die theorie gaat niet op: ze eet veel meer en beter, zonder dat er een voeding af is.

Ik denk zelf dat de nutridrink nog teveel lactose bevatte. 'Daar hebben de meeste kindjes geen last van mevrouw!' Nou, die van ons dus écht wel. Ik merk het dagelijks aan haar pampertjes. Ik merk het aan haar humeur. Ik merk het aan haar ontwikkeling.

In ieder geval vindt Lavinia me een stuk liever, nu ik geen pap meer probeer te voeren. Vrijdag ging Lavinia míj brood voeren, met een enorme grijns. Ze knuffelt veel meer en lacht veel meer naar mij. En ze vertelt me hele verhalen, waarbij ze gelukkig met haar vingertje aanwijst wat ze bedoelt.

Nu nog hopen dat ze ook groeit.


zondag 13 juli 2014

Dieren in de ark

Piak had een kleurplaat van de ark gekregen bij de kinderbijbelvertelling in de kerk. Piak en Tiuri dachten samen na over de dieren die er op stonden. Zou die miereneter niet alle mieren willen opeten?
Ik vroeg of ze konden bedenken welke dieren niét in de ark gingen. Tiuri wist het: de vissen! O ja, zei Piak, want die leven in het water en hebben geen land nodig.
Hé, zei Tiuri, hoe zit het dan met de spuugvissen? Want die moeten diertjes vangen die op het land leven!

woensdag 9 juli 2014

De kinderarts, deel 3

Deze week is Lavinia weer bij de kinderarts en de diëtiste geweest. Zowaar, ze was 300 gram gegroeid!

Toch waren de kinderarts en de diëtiste niet tevreden. Lavinia eet namelijk nog steeds niet enthousiast en veel. Ze overwogen een opname in het ziekenhuis, om het voedingspatroon te doorbreken en haar te leren eten.

De afgelopen dagen heb ik hard gepuzzeld. Want ik vond het al fijn dat ze steeds meer gaat eten en gaat groeien. Bovendien ontwikkelt ze wel heel snel. We hebben nu eindelijk een beetje rust in huis en dat begint zich uit te betalen, is mijn gevoel.

Gelukkig mag ze nu stoppen met de nutridrink, als ze wel goed brood gaat eten. Dat vindt Lavinia veel lekkerder en dat scheelt me een hoop gezeur en geklieder.
Ze wil vooral graag mijn eten. Brood, koekjes, drinken, avondeten, wat mama heeft is aantrekkelijk.

Over twee weken moeten we terug. Dan moet Lavinia op de weegschaal en de meetlat. En ze moet minder borstvoeding en meer vast voedsel.
We doen dus hard ons best!

zaterdag 5 juli 2014

Grenzen

Wie mij ooit had verteld dat ik met 13 maanden nog steeds borstvoeding zou geven, had ik echt voor gek verklaard. Nu verklaar ik regelmatig mezelf voor gek. Woensdagmorgen nog, toen Lavinia in een parkeergarage besloot dat ze écht niet kon wachten. Ze verschafte zich toegang tot de melk en dronk haar buikje vol, terwijl ik stond te wachten op Rafox met de autosleutels. Ik zag er zelf het gemak en de lol van in!

Na de kleuterschool nog kleurplaten maken? Nooit van mijn leven. Maar Piak vindt het zó leuk als mama meedoet. Nu kleuren we samen mandala's. En daarna mag ik ze heel netjes uitknippen. Ik geloof dat Piak het zowat net zo keurig kan als ik. Maar ik begin er heus plezier in te krijgen. Best ontspannend en rustgevend ook.

Na de paardrijlessen van mijn zusje heb ik zowat gezworen nooit meer naar een manege te gaan. Ik placht van 'vieze stinkknollen' te spreken. Maar Tiuri vindt paardrijden helemaal geweldig. Vandaag had hij zelfs een extra cursus: borstelen en optuigen. Het heeft uiteraard grote voordelen als hij dat zelf kan. Want geloof het of niet: meestal sta ík te worstelen met zo'n zadel enzo.

Ouderschap gaat niet alleen over grenzen stellen, het gaat blijkbaar ook over grenzen verleggen. Ik vraag me soms af wat ik allemaal nog ga doen in mijn leven!