Follow by Email

vrijdag 30 mei 2014

Egeltje

Vandaag moest ik huilen omdat ze geen witte schoenen verkopen. Alleen een miljoen kleuren die geen grijs zijn. En als ik een kleur geen naam kan geven, is het een lelijke kleur. Ik wou gewoon wit. Stomme mode.

Er zit een rare stekelige laag om mijn emoties heen. Ik kan er zelf niet altijd bij. Soms breekt die opeens open. Om iets heftigs, zoals slecht nieuws. Om iets onbenulligs, zoals witte schoenen. Maar als die breekt, is het meestal grondig.

Ik heb een emmertje vol verdriet. Gooi er een klein steentje in en de tranen klotsen zomaar over de rand.

Vanavond ging ik een eindje lopen. Even mn hoofd legen en wat ontspannen.
Toen liep er opeens een egeltje over het pad. Een schommelend klein Prikkeltje. Zomaar op onze route naar school.

Ik was opeens zo blij en dankbaar!  Er zijn ook nog zoveel mooie dingen, die spontaan mijn dagelijkse pad kruisen. Zelfs met stekeltjes!

woensdag 28 mei 2014

Roze eten voor ons meisje

Lavinia vindt kunstvoeding uitermate smerig. En gelijk heeft ze: het stinkt zo erg, dat ik het nergens in kan 'verstoppen'. Voor ieder vies hapje is een nieuw afleidend speeltje nodig. De kinderstoel plakt, de vloer plakt en het kind plakt.
Gelukkig wilde ze vandaag wel andere dingen eten: twee keer een kwart boterham, gepureerde peer en meloen. Dat gaat wél hap-slik-weg, tot ze er geen zin meer in heeft. Dus heus, ze krijgt opeens redelijk wat binnen op een dag.

Vanavond hadden wij gebakken zalm. Lavinia had potje doperwtjes. Na een paar hapjes had Lavinia het wel geproefd: niet aanlokkelijk genoeg om zomaar op te eten. Nee, die zalm waar de broers om vochten, dát was vast heel lekker. Lavinia keek er hebberig naar en kreeg een stukje zalm. Ze ging helemaal recht zitten en sperde haar mondje wijd open, om aan te geven dat er een nieuw stukje zalm moest komen. Voor de duidelijkheid wees ze er met haar vingertje naar en zei: díe!

Rafox deed telkens een flinter zalm op zijn vork. Daar keek Lavinia dan zeer geconcentreerd naar en ze deed haar mondje wijd open voor dat roze eten. Rafox stopte dan gauw een lepel doperwtjes naar binnen. Als beloning voor het inslikken, kreeg ze daarna alsnog zalm.

De broers hadden de grootste lol dat Lavinia er telkens weer in trapte. Ik vermoed dat ze het systeem best door had. Maar dit was gewoon lekker genoeg om het spelletje mee te spelen. Ik vrees dat we nog een hoop creativiteit en slimheid nodig gaan hebben om dit meisje groot en sterk te krijgen!

zondag 25 mei 2014

Verdrietig

Ik zou zo graag mijn kinderen nog even willen beschermen tegen de narigheid van deze wereld. Ik zou ze zo graag onwetend houden over dood en rouw. Ik zou ze de angst en het verdriet willen besparen. Maar soms breekt het leven zomaar binnen. Dan pieker ik me suf over hoe ik het beste hun hand kan vasthouden tijdens de stappen die ze moeten zetten in het echte harde leven.

De vader van een klasgenote van Tiuri heeft een einde aan zijn leven gemaakt. Vanmiddag hebben we het voorzichtig proberen uit te leggen aan de jongens. Tiuri had vooral technische vragen, over hoe en wat en wanneer. 'Waarom zijn jullie eigenlijk verdrietig?' Omdat die kinderen nu geen papa meer hebben.
Piak leek meer moeite te hebben om het te begrijpen. Toen ik zei dat hij eigenlijk zichzelf had vermoord, toen snapte hij het opeens. En hij was direct ook bezig met waarom dan.
Na tien minuten gingen ze weer over tot de orde van de dag.

Vanavond stopte ik eerst Piak onder de wol. Na een tijdje riep hij. Ik moest bij hem in bed gaan liggen, want hij wilde nog wat vragen. Over die papa. Zijn grootste angst was dat wij ook dood gaan. We hebben een tijdje liggen praten en knuffelen. Uiteindelijk ging hij lief slapen.
Daarna was Tiuri aan de beurt. Als ik dood ga, wil hij ook dood. Tiuri is sowieso al erg bezig met sterven, de hemel en de hel. Hij wilde weten hoe het komt dat deze papa zo verdrietig en in de war was dat hij dit heeft gedaan. Waarom heeft God hem niet tegen gehouden?

Tiuri denkt zo vreselijk diep na. Ik heb vaak dezelfde vragen en niet alle antwoorden.

Hoe verdrietig moet dat gezinnetje zijn dat nu zonder papa verder moet...

vrijdag 23 mei 2014

Kinderen voeden is een uitdaging...

Vanmorgen begon ik dapper met het voederen van Lavinia. We hebben vandaag pap geprobeerd en zelf gemaakt fruithapje van appel en banaan. Van allebei at ze de helft, na een halfuur afleiden en aandringen. Een kwart boterham ging ook. Vanmiddag at ze zowaar pap van speciale melk, bambix en gepureerde peer. Het hielp enorm dat er twee grote bromvliegen rond zoemden! 

Aangemoedigd door dit succes, besloot ik energie te steken in het avondeten. Ik weet heus wel dat mijn jongens geen groente lusten. Dus pureerde ik de broccoli, paprika en cherrytomaatjes voor hen tot een gladde pastasaus. Lavinia kreeg potje doperwten. 

Piak is hapje voor hapje gevoerd en had na ruim een half uur alles op. 
Bij Tiuri heb ik er uiteindelijk onder grote dwang zeven of acht happen in weten te krijgen, waarna hij luid schreiend naar boven ging.
Lavinia heeft, ook onder dwang, een half potje doperwten voor kinderen van 4 maanden gehad. Daarna zijn Lavinia en ik samen onder de douche gegaan om het groen uit onze haren en neuzen te wassen.

Vanaf morgen eten wij patat, denk ik...

donderdag 22 mei 2014

De kinderarts, deel 1

Vandaag zijn we met Lavinia bij de kinderarts geweest. Eerst is ze gewogen en gemeten door een assistente. Vervolgens heeft een co-assistent een uur lang alle mogelijk informatie in de computer gestopt. Alle mogelijke allergieën en ziektes in de familie, hoe Lavinia ontwikkelt, stambomen, je kunt het zo gek niet bedenken.
Ondertussen speelde Lavinia lekker op de grond en liet ze zien dat ze heel gezellig kan kletsen.

Daarna ging de co-assistent overleggen met de arts. Die kwam een kwartiertje later zelf kijken. Ze vond Lavinia een gezond, actief, lief, slim meisje. Maar mij vond ze erg smalletjes en mager. Tsja. Dat is het resultaat van borstvoeding, dieet, aanleg en allerhande sores die stress opleveren. Ik weeg inmiddels net zoveel als in de brugklas...

De bedoeling is dat Lavinia zelf gaat eten en ook iets anders gaat drinken. Dat gaat best een uitdaging worden zonder fles en tuitbeker. Omdat ze wel pap wil (soms), gaan we beginnen met pap van babymelk, speciaal voor kinderen met koemelkallergie. Dan kan ik beginnen met borstvoeding afbouwen. Want ik moet op een of andere manier ook gaan aankomen en dat gaat niet samen met het voeden van een éénjarige.

De kinderarts regelt zelf op zo kort mogelijke termijn een afspraak voor ons bij de kinderdiëtiste van het ziekenhuis. Die moet ons allebei op gewicht zien te krijgen. Daarnaast moet een logopediste waarschijnlijk gaan kijken waarom ze bepaalde dingen niet eet, of dat iets met mondmotoriek te maken heeft. En de kinderarts wil ons daarna gauw weer terug zien.

We gaan weer een intensieve periode in. Wordt vervolgd!

woensdag 21 mei 2014

Ridder Tiuri

Vorige week mailde ik onze ruiterclub wat de opties waren voor paardrijlessen. Ik kreeg direct een mailtje terug: precies die dinsdag zou er een proefles zijn. Tiuri liep met een strak gezichtje het terrein op. Hij kreeg een cap en laarzen te leen. En daar ging hij, op een grote pony. Hij ontspande en straalde helemaal! 

Die avond kon Tiuri niet slapen. Ergens om 21.30 kwam het er uit: hij was bang dat de klas zou vinden dat paardrijden voor meisjes is. Rafox en ik hebben om de beurt met hem gepraat. De volgende morgen verklaarde Tiuri stellig dat hij zich niets aantrok van de klas en dat hij graag door wil met paardrijden. Ik was zo trots op hem!

Tiuri doet het sowieso beter. Hij speelt weer met de playmobil. Hij speelt weer buiten. Hij leest enthousiast: over het Ros Beyaart, over Lancelot, over Michiel de Ruyter. En Brief voor de Koning mag hij nu in de klas uitlezen. (Mijn mediëvistische hartje gloeit!)

De sleutel? School.

Rafox heeft met de Opvoedpoli samen een gesprek gehad op school. Eindelijk zitten de ib-er en wij op één lijn. Na anderhalf jaar praten, gelooft de ib-er dat er iets is met onze zesjarige. Eindelijk ziet ze in dat daar iets mee gedaan moet worden. Eindelijk gaan we samenwerken met school.

Maar het allerblijst ben ik met de juffen. Er is nu wekelijks overdracht hoe het gaat. Er is extra uitdaging. Er is aandacht voor zijn prikkelgevoeligheid. Er is begrip voor hem, dat hij anders in elkaar zit. Voor het eerst heb ik het gevoel dat de juffen hem zien. Sterker nog, de ene (ervaren) juf vindt hem echt leuk! En de andere juf, die wil heel graag leren en staat open voor onze tips en ervaringen.

Van weeromstuit begint Tiuri veel beter onder woorden te brengen wat hem dwarszit. Hij gelooft dat die grote mensen hem willen begrijpen en helpen. Hij begint er voorzichtig wat vertrouwen in te krijgen. Natuurlijk knettert hij soms nog behoorlijk, maar ik hoop dat we de spiraal naar boven nu gevonden hebben.

zaterdag 17 mei 2014

Lavinia en eten deel 2

De vrijdag begon met een bezoek aan het bureau. Lavinia werd gemeten en was écht niet langer dan 73 cm. Wat gek, zei de assistente, vorige keer was ze 73,5. We vermoedden dat babies niet krimpen, dus vulde ze 73,5 cm in. Op de weegschaal kwam Lavinia uit op 7640 gram. Maar 60 gram meer dan zes weken geleden.

De verpleegkundige vroeg wat Lavinia eet op een dag. Het is geen bezwaar als ze niet eet, maar wel als ze niet groeit. Ik heb maar gezegd dat ik toch wel een verband zie tussen die twee dingen.

Ik mocht naar een diëtist. Ik heb zeer helder uitgelegd dat ik daar tot nu toe gans niets mee kon. Dan liever een kinderarts. O, ja, dat was wellicht een goed idee. Het bureau zou een verwijzing maken voor de huisarts. Dan zou die mij doorsturen. Nogmaals het adres van de huisarts gegeven.

Ik heb zelf alvast de huisarts gebeld. De assistente belt mij zodra ze de post heeft ontvangen. En wat zat er vandaag bij mijn post? Juist, vier papiertjes met daarop Lavinia's groeicurves. Zonder enig begeleidend lettertje.

Wordt vervolgd...

In het kader van ons gezamenlijk gewicht heb ik maar koekjes gebakken. Zonder verboden ingrediënten en lekker!!!

maandag 12 mei 2014

Lavinia en eten

Bij Tiuri konden we de mango van de muur en de pap van het plafond lepelen. Onze jongens variëren 's avonds tussen: dat lust ik niet en dat eet ik niet. Zolang de boterhammen vol chocoladepasta zitten, gaan die er gelukkig wel in. Piak eet bovendien eindeloos appels en Tiuri zou het liefst ook eindeloos koek eten.
Op een of andere manier zijn ze er groot, sterk en gezond bij.

Maar waar Lavinia van moet groeien, het blijft me een raadsel.
Live mamamelk, ja, dat wel. Het liefst nog zeker zes keer per dag. Wel met wat randvoorwaarden, want ik eet noodgedwongen nog steeds lactosevrij en sojavrij en nootvrij. Waar ik van moet groeien, das het tweede raadsel.

Ik heb nog nooit een kind gezien dat zo weloverwogen en vastberaden de lippen op elkaar kan klemmen als er voedsel in de buurt komt. Ze is zo bijdehand dat ze niet gaat huilen of schreeuwen, want dan moet haar mondje open en gaat er alsnog een hapje in. Dus is ze stil, draait ze haar hoofdje om, duwt ze de lepel of het eten weg en blijft haar mondje dicht.

Van een boterham eet ze een paar hapjes. Fruitpotje lust ze wel, maar niet meer dan één per dag. En ze heeft ook nog voorkeur voor het smaakje, want bepaalde dingen vindt ze vies. Avondeten? Echt niet. Met een hoop afleiding en geklieder doen we vier keer over zo'n miezerig potje groente voor kinderen van vier maanden. Vers avondeten lust ze ook niet, trouwens.

Mariabiscuitjes wil Lavinia wel, omdat je daar zo lekker mee kunt viezikken. Kun je iedereen mee onder smeren en je hele stoel vol kruimelen. En later zitten de stukjes overal en kan niemand controleren hoeveel je opgegeten hebt.

Vrijdag mogen we weer naar het bureau, waar mevrouw gewogen en gemeten en geprikt gaat worden. Ik hou mijn hart vast wat de weegschaal nu weer zegt!

zondag 4 mei 2014

Trauma

Inmiddels lig ik al minstens een uur in bed. Klaarwakker. Telkens opnieuw speelt hetzelfde filmpje in mijn hoofd.
Piak. Hij vliegt vanaf de wip een meter omhoog. Met zijn hoofd voorover valt hij, zijn neus op de ijzeren stang waaraan hij zich moest vasthouden. Met één handje grijpt hij zich vast aan de wip. Overal bloed. Dan hij nog twee meter omlaag, op zijn billen.

Waarschijnlijk is zijn neus niet gebroken, maar staat het kraakbeen scheef. Het is nu zo gezwollen, dat het niet goed te zien is. Maar over een paar dagen zal er dus wel een vervolg komen bij een dokter.

Ik ben dapper en helder gebleven. Ik heb getroost en bloed weggeveegd. Ik heb mijn kindertjes laten praten en in bed gestopt. En ik heb nu bibbers en beleef het telkens opnieuw.

Ik wist dat bevallen heftig zou zijn. Maar ik wist niet dat opvoeden ook zo traumatisch kan zijn...