Follow by Email

maandag 31 maart 2014

Passend onderwijs

Bij passend onderwijs droom ik van een school die vraagt: wat past bij dit kind? Wat heeft dit kind nodig om tot bloei te komen en gelukkig te zijn?

Vrijdag had ik gesprek op school, dat het tegenovergestelde opleverde. Ik had vier weken daarvoor aangegeven dat er een gesprek moest komen. Tiuri komt élke dag boos thuis uit school, zoals hier. Hij lacht niet meer, hij speelt niet meer, hij wil niets meer. Van pure frustratie over school, ontploft hij zowat dagelijks op de terugweg al. Ik wilde graag begrip, aandacht voor zijn autisme, een handelingsplan, een evaluatie daarvan, een toets om te kijken op welk niveau hij zit en passende uitdaging.

Het resultaat: geen handelingsplan (we wachten nog op een gespreksverslag), een evaluatie met de juf en de ib-er over 8 weken, geen extra uitdaging, geen toetsen, geen begrip. Ze hebben nooit iets aan hem gemerkt wat om extra aandacht, zorg of begeleiding vraagt. Als er een probleem is, moeten we thuis maar hulp zoeken. Ik snap zo goed dat mijn kind boos wordt van school!

Zaterdag zijn we naar een geitenboerderij geweest. Ze hebben geitjes de fles gegeven en geknuffeld. Ze hebben op een pony gereden. Ze hebben een kalfje geknuffeld en lekker buiten gespeeld. Ik heb ontzettend zitten snotteren, toen ik Tiuri's stralende, ontspannen gezichtje zag. Van geluk en verdriet en alles door elkaar.

Ik weet weer dat ik het kan, mijn kind helpen en voor hen zorgen.
Ik wil gewoon graag dat hij óók met zo'n blij gezichtje uit school komt op een dag!


dinsdag 25 maart 2014

Piak is vier!

Het heeft een hele tijd geduurd, maar nu is Piak ook écht een gelukkige kleuter.
De verjaardag was een groot succes, precies hoe hij het wilde, herhaalde hij steeds. Hij mocht zelf bij de winkel de taarten kiezen. Ik ga niet uitgebreid staan bakken als ik er zelf geen hap van mag. Hij bedacht zelf dat hij bowl en chips wilde.

Ook de kadootjes waren helemaal geslaagd. Bij elk mooi presentje zei hij weer dat dit precíes was wat hij wilde hebben. Dus geen lego, playmobil of voetbal, maar véél stoepkrijt, véél stempels, véél stickers, lijm, véél papier, dino's en een speelhuis in de tuin.

Als we 's ochtends naar school lopen, heeft Piak nu ook een rugzak, met nieuwe beker, nieuwe broodtrommel en fruitbakje. Hij gaat zelf naar zijn klaslokaal, hangt min of meer zelf zijn jas op en huppelt vol vreugde naar binnen. We zoeken samen zijn stoeltje, ik krijg nog net een zwaai en dan kan ik met Lavinia naar huis.

Het helpt wel erg dat vriendinnetje en buurjongetje ook in dezelfde klas zitten. Gisteren ontdekte Piak echter dat die tussen de middag naar huis gaan: ze beginnen met halve dagen. School in je eentje is nog best spannend, dus deze week wenst Piak ook maar halve dagen te gaan.

Drie keer naar school wandelen en weer terug, dat is me iets te veel van het goede, ondanks het mooie weer. Dus maakt Tiuri ook een sprongetje richting zelfstandigheid: hij mag vanmiddag in z'n eentje naar huis lopen. Google zegt dat het 550 meter is waarom kost het ons dan een kwartier met z'n vieren. Hij moet één keer bij de zebra oversteken en één keer 'echt'. Moet kunnen toch?

Moet ik er opeens twee tegelijk loslaten...

zaterdag 22 maart 2014

Grote-jongens-avond

Het gaat op school niet zo lekker met Tiuri. Wisselende jufs, lastige klas, veel onrust. Daarbij is Piak dit weekend jarig en gaat hij naar school. Ook een belangrijke verandering voor Tiuri. Dat merken we thuis aan Tiuri's gedrag, zal ik maar voorzichtig formuleren.

We proberen uiteraard de gebruikelijke routes: structuur, gesprekken, school benaderen. Maar het blijft lastig om de spiraal naar beneden weer om te buigen.

Vandaag hebben we een andere route gekozen. We beloofden een grote-jongens-avond. Tiuri keek er al de hele dag naar uit!

De kleintjes gingen naar bed en Tiuri trok zijn pyjama aan. Daarna mocht hij opblijven. Op de grote bank, tussen papa en mama, dekentje over ons heen, en dan film kijken. Na een tijdje kreeg hij drinken en popcorn.
Tiuri zat te spinnen van genoegen. Hij knuffelde behaaglijk op z'n warme plekje, naar twee kanten tegelijk. Wij genoten net zo hard als hij, van zo'n zacht, open, aaibaar, stralend jongetje.

Ik vermoed dat dit voor Tiuri nog beter helpt dan allerlei officiële methodes. Ik hoop dat we thuis weer omhoog gaan spiralen. Want wat er ook allemaal gebeurt en moeilijk kan zijn: we houden van elkaar!

dinsdag 18 maart 2014

Onverwoestbaar exemplaar gezocht

De laatste tijd kroop Tiuri ongeveer ín de laptop om films te kijken. Nou heeft hij al vier jaar een abonnement op de oogarts, maar er was nog nooit een echt probleem. Maar nu was het duidelijk tijd voor een nieuwe afspraak. En voor een bril, vond de oogarts.

Toen Tiuri over de schok heen was, zijn we samen 's avonds brillen gaan passen. Heel stoer, in het donker naar de koopavond. Hij heeft er honderd op z'n neus gehad en vond het steeds leuker. Een paar dagen later hebben we de knoop doorgehakt en een blauwe bril gekozen.

Het lijkt erg op de periode van de buisjes: er zijn zo vreselijk veel nieuwe prikkels, dat Tiuri kortsluiting krijgt. Hij begrijpt heel goed dat die bril nodig is en wil hem ook wel op. Maar zijn hoofd raakt daarvan zo vol, dat er weinig meer bij kan. Dat levert een hoop drama op deze dagen.

Zondag zei Tiuri daarover zelf: Als een baby uit de buik komt, kan die ook opeens van alles zien en horen. Dat is best zielig hè, want zo'n baby schrikt daar vast heel erg van.

Tiuri was ook bang dat ze zijn bril op school stom zouden vinden, maar dat lijkt mee te vallen. Ik ben eerder bang dat ze de bril zouden slopen. Gelukkig hebben we een stevig exemplaar uitgekozen. In de brillenwinkel keken ze eens naar Tiuri en snapten ze volkomen wat het punt was. Want onlangs kwam hij zo uit school:

maandag 10 maart 2014

Nog twee weken!

Nog twee weken, dan gaat Piak naar school. We tellen allebei af.
Ik probeer de zonnige kant te zien van deze laatste twee weken. Met Piak en Lavinia naar de kinderboerderij. Met Piak koekjes bakken en knutselen. Nog even echte Piak-tijd, voordat de school hem opslokt.

Tegelijk kan ik enorm uitkijken naar de rust en stilte straks overdag. Ik zie uit naar bijslapen, gewoon tegelijk met Lavinia overdag naar bed. Ik zie uit naar de wc poetsen zonder dat er precies op dat moment een peuter nodig moet. Ik zie uit naar het moment dat ik allerlei klusjes achter de rug heb waar ik nu niet aan toe kom. (Nog niet naar de uitvoering zelf...) Ik zie uit naar lezen, lezen, lezen.

Stiekem kriebelt er ook van alles in mij om weer te gaan doen. Niet dat ik al heel concrete plannen heb, over een baan of studie of andere toekomstmuziek. Maar als ik alleen Lavinia thuis heb, moet ik toch tijd genoeg hebben om weer échte dingen te doen?

Op zo'n moment moet ik mezelf echt even tot de orde roepen. Voor mijn gezin en huishouden zorgen is ook echte dingen doen. Het is ook belangrijk en de moeite waard. Ik ben blij dat ik weer de mentale energie begin te krijgen om iets verder te kijken dan het tuinhekje. Maar fysiek heb ik nog wel wat kilo's en slaap in te halen voordat ik weer op een aanvaardbaar niveau zit.

Ik begin weer van alles te willen, maar tegelijk wil ik niet opgeven wat ik dit jaar heb ontdekt. Dat zijn eigenlijk heel gewone dingen, die ik nooit miste toen ik nog bijna fulltime werkte. Maar nu, nu beleef ik er een hoop vreugde aan. Ik vind het bijvoorbeeld heerlijk om zelf de hele dag voor Lavinia te zorgen. Ik kan echt genieten van de wandeling naar en van school met Piak. Ik ben trots als ik met een heleboel geduld in Tiuri's hoofd kan kijken en hem kan begrijpen.

Eigenlijk heb ik ontdekt dat thuismama zijn vermoeiender is dan een job op kantoor. Dat je er geen cent voor betaald krijgt, maar dat ik er wel veel plezier aan kan beleven. Maar soms moet ik mezelf daar wel heel bewust op wijzen. Dus nog even voor mezelf hardop: thuismama zijn is óók echte dingen doen.

vrijdag 7 maart 2014

Een hand geven

Jan komt bij opa en oma op visite. Hij geeft opa een ....... hand.

Simpele invuloefening. Tiuri bakt er echter niets van. Hij denkt diep na. Een blauwe hand?
Mis. Het juiste antwoord is een stevige hand.

Maar hoe kon Tiuri nu weten dat Jan stevige handen heeft? Hij wordt bijna boos. Dat stond er toch nergens bij? Misschien had hij wel net geverfd met blauw en had hij daardoor blauwe handen.

Jan hééft geen stevige handen. Hij geeft een stevige handdruk. Dat is dus een uitdrukking.
Ik geef Tiuri een slap handje en een stevige hand. Hij voelt duidelijk verschil. Dat is alvast stapje één.

Maar waaróm Jan een stevige hand geeft? Tsja. Om te meten of hij sterker is dan opa? Om te laten zien dat hij stoer is? Of om te laten zien dat hij blij is dat hij bij opa en oma is? Stapje twee is nog erg ingewikkeld geloof ik. De boodschap voor nu is dat mensen daar verschillende redenen voor kunnen hebben.

Dat is zomaar een zinnetje uit Tiuri's taalboek. Blijkbaar is de wereld nog zo ondoorgrondelijk voor hem, dat een invuloefening een enorme opgave is...

donderdag 6 maart 2014

Rugzak

Er kwam een mail van school. Klasgenoot van Tiuri heeft autisme. Hij is daardoor snel overprikkeld en agressief. Hij reageert dat tot nu toe af op zijn schoolspullen en op de juf. School doet er alles aan om de veiligheid van medeleerlingen te behouden (sic!). De ouders vragen in de mail begrip en geduld voor hun kind. De school heeft een rugzakje aangevraagd voor extra ondersteuning.

Mijn eerste reactie was respect voor de openheid van de ouders. Toen bedacht ik hoe de moeder mij vertelde dat ze thuis niet aan extra regels of structuur doen, want dat is zo'n gedoe. Zo nam ze onlangs op woensdagmiddag tijdens een speelafspraak Tiuri plus twee eigen jongens mee naar de supermarkt. (Kind flipte in winkel, Tiuri thuis. Logisch! )

Mijn tweede reactie was daarom verontwaardiging: de ouders laten steken vallen en de school draait er voor op.

Vervolgens spookte door mijn hoofd hoeveel moeite wij moeten doen om op school te krijgen wat Tiuri nodig heeft. Dat kind krijgt een rugzakje, aandacht, begrip, en wij maar alles zelf oplossen.

De moeder van klasgenoot werkt onregelmatige diensten. Ik werk niet meer, maar doe mijn uiterste best om mijn kind structuur en veiligheid te bieden. Ik geef van alles op, en zij laat het op het bordje komen van de juf en de klas (en de belastingbetaler).
Het zal vast genuanceerder liggen, maar ik was vreselijk kwaad.

Tot ik me afvroeg welk kind gelukkiger is. Dat is zonder enige twijfel Tiuri.

Toen nam ik míjn rugzak maar weer dapper op...

Update: precies vandaag is juf met verlof. Vanmorgen thuis drama. En nu heeft klasgenoot Tiuri in zijn gezicht geslagen, gewoon onder de les...

dinsdag 4 maart 2014

Winterdip

Als december eindelijk voorbij is, wordt in januari alles weer lekker gewoon. En dan komt in februari de winterdip. Meestal voor zeker vijf, zes weken. Geen idee waarom. Te weinig daglicht? De winter duurt dan te lang? Het is iets biologisch, want tijdens m'n zwangerschappen had ik nergens last van. Maar helaas, nu is hij er weer...

Eigenlijk heb ik geen puf om allerlei (verplichte) dingen te doen. Mentale energie vooral. Niet om mailtjes te beantwoorden. Niet om brieven te versturen. Niet om telefoontjes te plegen. Niet om rekeningen te betalen. Ik vergeet ze ook oprecht overdag. Vervolgens grijnst 's avonds een achterstand aan actielijstjes in een hoekje van m'n hoofd. En dan lukt het niet meer. Ik durf sommige mensen niet eens goed onder ogen te komen als ik belangrijke dingen vergeet, zoals verjaardagen.

Ik voel mij deze periode net een eekhoorntje dat te vroeg wakker is. Ik verlang vreselijk naar de zomer, naar warmte en licht en vrolijkheid. Al m'n voorraden en reserves zijn op en de winterslaap is over. Ik zit maar in een hoekje te rillen en iedere boom lijkt te ver weg.

Niets verleidelijker dan m'n hoofd onder het dekbed te verstoppen, maar dat lukt niet met kleine kinderen. Meestal is verleiding twee dan om achter de laptop te gaan zitten en allerlei zinloze dingen te gaan doen.
Dit jaar kies ik voor variant drie, ontdekte ik: alvast de voorjaarsschoonmaak doen.

Vandaag stonden alle prullenbakken en vuilnisemmers buiten uit te druipen, inclusief een gedemonteerd keukenkastje waar normaal alle viezigheid in verstopt zit. Boven op zolder hangen de hoezen van bank 1 te drogen. Vanavond heb ik stapels achterstallige strijk weggewerkt. Ik heb zeer grondig gestofzuigd. De keuken is brandschoon, inclusief de oven en de magnetron. Plus nog allerlei kleine dingetjes.
Nu ben ik dus zeer gelegitimeerd fysiek doodmoe en voldaan. Maar die actielijstjes zijn nog in dezelfde fase als toen ik vanmorgen uit bed kwam...

Lieve mensen om mij heen, ik probeer het heus allemaal goed te doen. Nog even geduld alsjeblieft tot ik weer functioneer!