Follow by Email

dinsdag 25 februari 2014

Geweldige KNO-arts!

Gisteren was het weer tijd voor een bezoekje aan de KNO-arts. Tiuri heeft inmiddels vier keer buisjes gehad. Of hij nu opnieuw slecht hoorde of slecht luisterde, dat was mij niet helemaal duidelijk. Dus gingen we laten controleren of z'n buisjes nog goed zitten en alles naar behoren werkt.

Onze huisarts heeft vorig jaar in de verwijsbrief opgenomen dat Tiuri een etiketje heeft. Eerst vond ik dat een beetje gek. Maar de KNO-arts heeft dat goed opgepikt: sindsdien hebben wij altijd dezelfde echte dokter. Geen gezeur met co-assistenten en wisselende verhalen dus. Bovendien neemt deze man echt de tijd voor Tiuri, want hij plant doodleuk standaard een dubbel consult in. Tiuri vindt het dan ook absoluut geen probleem om te gaan!

We moesten er om 15.00 zijn. Uiteraard liep het uit. Er lag een mooi prentenboek in de wachtkamer, dus ik heb relax zitten voorlezen aan mijn drietal. Om 15.30 was het boek uit en konden we naar binnen. De arts begint altijd met een high-five. 'En Tiuri, hoe was het op school?' 'Het was stóm!' 'O, waarom was het dan stom?' 'Omdat ik eerder weg moest om naar de dokter te gaan.' Dat begreep de dokter gelukkig helemaal.
'Heb je nog last gehad van klachten nadat je gezwommen had ofzo?' Tiuri keek even niet-begrijpend. 'Maar dokter, ik ga nooit in het water. Ik wil zelfs nooit op zwemles want ik wil niet dat mijn hoofd nat wordt!' En ook dat begreep de dokter.

De dokter besloot Tiuri bij de hoortest tussendoor te schuiven. We moesten dus even wachten in een andere wachtruimte. Dat ging ook nog prima, met een snoepje, een bekertje ijskoud water en een spelletje op mijn telefoon. Na tien minuten mocht Tiuri mee voor de hoortest. En toen hij weer terug kwam, moesten we nog even wachten op de uitslag.

Dat was moeilijk. Ik legde uit dat we moesten wachten wat voor cijfer hij had voor z'n oren. Stuiter, stuiter, stuiter. Tiuri viel van z'n stoel. Dat was voldoende voor een ontploffing. 'Ik wil naar huis!' Luidkeels, met veel gesnotter en geschreeuw en gescheld. Al rap deed de KNO-arts zijn deur open. 'Tiuri, je hebt voor allebei je oren een 10! En je hoeft pas terug te komen als je duidelijk slecht hoort of oorontsteking hebt. Je mag naar huis.'

Ik prees mij gelukkig met onze KNO-arts die Tiuri's handleiding kent!

zaterdag 22 februari 2014

Piak logica

Vrijdag gingen we heerlijk winkelen, met alleen Piak en Lavinia. Gewoon shoppen, zonder gezeur, geduw, geschreeuw en andere vormen van broederlijke interactie. Lavinia stopten we in de kinderwagen en die vindt alles prima. Piak liep braaf mee. Die snapt overigens uitstekend dat goed gedrag dan meestal wordt beloond met complimenten en wat leuks of lekkers.

Na de zoveelste winkel was Piak er toch wel echt klaar mee. 'Mama, mijn voeten zijn moe. Ik heb ook zo'n dorst. Ik wil naar een restaurant en dan wat drinken!' Wij hadden eigenlijk precies dezelfde mening als Piak, dus die deal was snel gesloten. We loodsten Piak met een omweggetje naar een tafel en stoel, waar we hem met de rug naar het raam parkeerden. Fristi, kleurpotloden en een kleurplaat, doosje snoepjes erbij en Piak was helemaal gelukkig.

Maar toen we weer vertrokken, kon zelfs Piak het niet meer missen. 'Mama, wat zie ik daar nou?!' 'O, een hele lange rij mensen die staan te wachten.' 'Nee mama, je snapt het best, dat is een springkussen!'
Precies. Tot mijn verbazing wandelde hij braaf en gezellig verder naast de kinderwagen.

'Mama, volgende keer wil ik wel graag op het springkussen.' Ik was zo blij verrast met deze meegaande kleuter, dat ik met open ogen instemmend in de val liep. 'Dan gaan we eerst naar het restaurant om iets te drinken, want als je dan buiten komt, dan staat het er opeens!'

donderdag 20 februari 2014

Honger zit tussen je oren

Iedere dag is het op vaste tijdstippen voedertijd in ons gezin. Drie maaltijden, 's morgens iets lekkers en 's middags om 15.00 drinken met een koek. Fruit mag uiteraard tussendoor ook nog. (Piak mag maximaal 1 banaan, twee appels en één ander ding...)

Tiuri is behoorlijk de kluts kwijt deze vakantie. Hij is eigenlijk al ontregeld sinds vorige week woensdag. Het leven bestaat uit schooldagen en niet-schooldagen. Vakantiedagen passen niet zo goed in zijn hoofd. Tel daarbij op dat in het weekend ook dingen anders gingen, dan is het systeem helemaal ontwricht.

Gelukkig mocht Tiuri maandag bij opa en oma spelen. Hij had ontzettend genoten: lekker bewegen, spelletjes, aandacht, verwennen. 's Avonds kon hij maar weinig spruitjes op, want hij had zo'n enorm groot ijsje gegeten! Na het avondeten moest ik weg. Gauw Piak in bed, Lavinia voeden en in bed, Tiuri in bed. Hup hup weg.
Niet dus.
Tiuri was out: niet omkleden, niet tandenpoetsen, niet naar bed.

Ik kan niet naar bed en slapen, want ik heb honger.
Maar je had zoveel ijs en lekkers gegeten, dat je niet eens je avondeten op kan. Ik heb nog spruitjes?!
Nee, ik wil geen spruitjes, want mijn buik zit vol. Maar ik heb toch honger.
Je hebt geen honger als je buik vol zit. Wat wil je nou?
Ik heb wel honger. Ik heb mijn drie-uur-koek niet gekregen, dus nou heb ik nog drie-uur-honger en kan ik niet slapen totdat ik een koek heb gegeten...

dinsdag 11 februari 2014

Klantgericht en efficiënt

Van de toko die mijn uitkering verzorgt, kreeg ik een keurige brief. Digitaal drie keer en per post ook nog eens. Op een bepaalde dag had ik een telefonische afspraak van drie kwartier met een mevrouw. Ik moest niet alleen mijn sollicitaties, maar ook alle reacties en mijn cv bij de hand houden. Het was een erg belangrijke afspraak, want als ik niet bereikbaar was, kon dat gevolgen hebben voor mijn uitkering.

Het tijdstip kwam mij uiteraard geheel niet uit. Ik stuurde dus een vriendelijk verzoek of het mogelijk was om deze afspraak te verzetten. Na een herhalingsmailtje werd ik uiteindelijk teruggebeld door mevrouw. Nee hoor, verzetten was niet mogelijk, want dat is zo'n gedoe intern. Maar heus, het zou vast niet drie kwartier duren, want mijn dossier zag er keurig uit. 

Ik besloot de kinderen gewoon thuis te houden. Piak zat dus achter een dvd met een appeltje. Lavinia stopte ik in bed. Daar zat ik dan: telefoon vrij, documenten allemaal op een rijtje. Keurig te wachten.

Na een kwartier huilde Lavinia nog. Geen telefoon. Na een half uurtje huilde Lavinia nog, dus die mocht weer uit bed. Geen telefoon. Na drie kwartier was Piak behoorlijk chagrijnig. Lavinia was super chagrijnig. En ik vormde de overtreffende trap.

Na 50 minuten wachten belde een meneer. Mevrouw had gevraagd of hij even wilde bellen. Waren er bijzonderheden of had ik vragen? Nee? Mooi, dan wenste hij mij een fijne dag!


GRMPFT!


En deze toko heeft als motto: *** wil klantgericht en efficiënt werken en is dus continu bezig zijn dienstverlening te verbeteren. Nou, ik heb nog wel een puntje...

donderdag 6 februari 2014

Groente en soep eten...

Af en toe zijn de jongens de klos: groente eten. Want wortels en doperwten gaat prima. Spruitjes en sperziebonen onder protest ook best aardig. Maar verder...

Gisteren had ik prei, bleekselderij en taugé. Groente, groen en sliertjes dus. Bedenk daarbij ook nog eens een lactosevrij sausje en het wordt een kansloos project. Gelukkig heb ik twee geheime wapens: de staafmixer en versierde borden.

Hoe dat werkt? Een grote appel in stukjes erbij voor de smaak. De helft van de groente pureren zodat je een saus hebt. Onze borden halfvol scheppen met groentes. Daarna kregen de jongens allebei een kasteel van witte rijst, een ophaalbrug en binnenplaats van gepureerde groente en spekjes er omheen als aanvallers.

Ze keken naar onze borden, prezen zich stiekem gelukkig dat zij geen groente hadden, en aten zonder woord van protest prei, bleekselderij en taugé! 




Zelfgebakken brood!
Tiuri eet al heel zijn leven geen hap soep. Nooit het kleinste druppeltje. Maar na het succes van gisteren, besloot ik het gewoon te gaan proberen.

Vandaag hadden we dus linzensoep. Ook gepureerd natuurlijk. Met tomaat en aardappel en nog meer groente, allemaal onherkenbaar gemaakt. Tiuri mocht een grote rookworst in plakjes snijden en in de pan kieperen. Maar dit was toch een brug te ver hoor, ondanks de bijgeleverde rietjes om te drinken.

Tiuri wilde wel zijn brood in de soep dopen en dan opeten, dus het ligt niet aan de smaak, maar aan de structuur. Ik kreeg er zelfs een compliment voor: 'Mama, je kan heel goed koken. Dit is de minst vieze soep die ik ooit heb gezien!'

woensdag 5 februari 2014

Een warm plekje

Piak gaat tegenwoordig op zondagochtend mee naar de kerk. Een hele uitdaging hoor, zo'n extra kind erbij. Tiuri raakte er helemaal ontregeld door, want nu had hij niet meer alle aandacht voor zichzelf. Gelukkig is er de kinderbijbelvertelling, voor de kleuters. Daar gaat Piak halverwege de dienst heen voor een verhaal, liedjes en een knutsel.

De eerste dienst ging Piak tijdens het introlied op de bank staan. Iedereen stond, dus hij wilde ook mee doen. Uiteraard tuimelde hij eraf, zodat daarna de stilte wreed geschonden werd door zijn gekrijs. Sindsdien blijft hij keurig op de grond staan, dat is dan weer het voordeel.

Een vriendje van de peuterspeelzaal gaat ook naar de kinderbijbelvertelling. Lopen ze hand in hand naar voren, om gezellig samen naar een zaaltje te gaan. Op de terugweg halen mama-van-vriendje en ik om de beurt het tweetal ergens op, want nu verdwalen ze samen, tussen al die grote mensen in die hele grote kerk. Piak vindt het reuze gezellig en maakt enthousiast bijbelknutsels.

Piak zingt nu op zondagmiddag en op maandag een eigenaardige zelfgemaakte potpourri van kinderliedjes. 'Zit je deur nog op slot, doe hem open voor Jezus, want Hij is de Goede Herder en je hoeft niet bang te zijn, want God woont in je hart.' Dat soort teksten dus.

Van de week verklaarde hij: 'Ik heb zó'n honger, mijn buik is helemaal leeg! Behalve het plekje waar Jezus woont, want daar is het lekker warm.'
Tsja...

maandag 3 februari 2014

Lucht en leegte

Tijdens het stofzuigen voelde ik vandaag weer een diepe verwantschap met de Prediker.
Al die dagelijkse huishoudelijke dingen zouden niet zo erg zijn, als je tenminste lang kunt genieten van het resultaat. Op een of andere manier weten onze jongens echter het hele huis in no time in een woestenij te veranderen.
Vandaag had ik voldoende ergernis en puf opgebouwd om een grote schoonmaakronde te doen. Wc, badkamer, hele huis gestofzuigd, wassen gedraaid, woonkamer opgeruimd, alle banken van binnen en van buiten en eronder schoon. Het zonnetje scheen en ik overwoog zelfs de rámen te gaan zemen.

Piak verveelde zich ondertussen weer ongelooflijk. Ik prees me gelukkig dat de nieuwe buurvrouw langs kwam met haar zoontje: hij is even oud, verveelde zich ook enorm en komt straks bij Piak in de klas. Piak en buurjongetje zagen het helemaal zitten en scheurden direct op loopfietsjes door de tuin. Vervolgens besloten ze te gaan stoepkrijten. Heel gezellig en kameraadschappelijk enzo.

Ik ging even Lavinia verschonen en was onthutst hoeveel de jongens in korte tijd voor elkaar kregen. Het stoepkrijt was vergruisd onder twee loopfietsjes. Daarna hadden ze zichzelf daarmee gekleurd. Vervolgens hadden ze met hun handen en hoofden mijn grote raam gestempeld. Tot slot hadden ze het héle raam maar ingesmeerd.

Tijd om naar school te lopen, dus dat raam moest maar wachten. Op de terugweg waadden de jongens gezamenlijk door een enorme modderlaag. Ik verplichtte ze dus om op de mat jas en schoenen uit te doen. Ondertussen sjeesde ander buurjongetje met hoge nood en modderhoeven mijn schone wc in.

IJl en vluchtig, zonder zin, nutteloos is alles, zegt Prediker. En ik denk dat dit de perfecte beschrijving van het huisvrouwenbestaan is...
Nee, je ziet dus inderdaad niks meer...