Follow by Email

dinsdag 28 januari 2014

Zjiwafje

Op een dag kreeg Tiuri een knuffeldier van oom en tante. Ik vermoed dat hij nog twee was, want het beest heette 'Zjiwafje'. Of het nou aan oom en tante lag of aan het ding zelf, sindsdien ging Zjiwafje overal mee naar toe. Ik heb ettelijke uren besteed aan het zoeken en opletten, zodat Tiuri en zijn knuffel ook weer samen thuis kwamen.

Op een nacht had Tiuri een bloedneus. Hij was ontroostbaar. Niet van de schrik of van het bloed hoor. Nee, omdat Zjiwafje bloed op z'n poot had. Vreselijk dilemma, om drie uur 's nachts. De knuffel wassen, terwijl dat niet mocht van het wasvoorschrift? Alleen z'n pootje onder de kraan houden? Een druipnatte knuffel weer mee naar bed, dat leek me niet handig. Maar zonder knuffel slapen, dat ging ook niet. En zolang er bloed op zat, was Tiuri uiteraard ook niet in slaap te krijgen.

Dus besloot ik midden in de nacht om een gaasverband aan te leggen. Verhaal erbij, dat Zjiwafje gewond was en nu weer beter zou worden. Tiuri vond het zó stoer, hij heeft het nog dagen aan iedereen verteld. En ik besloot dat er nog een reserve exemplaar moest komen.

Inmiddels heeft Tiuri zijn familie compleet: het oudste ding heette voortaan Tiuri. Daarna kwam Zjiwafje-mama. Op een vrijmarkt kocht hij voor twee euro nog twee exemplaren. Toen Lavinia geboren werd, kwam er nog een vijfde bij. Ze liggen allemaal in z'n bed en hij past er zelf nog net tussen. En ze zijn allemaal onmisbaar.


Pas kwam Tiuri ontdaan thuis uit school. Klasgenootjes hadden hem geplaagd: dino's zijn jouw lievelingsdieren en juf zegt dat dino's niet bestaan hebben*, dus lekker puh! Tiuri kreeg van mij diezelfde middag nog college over dino's, evolutie en schepping. 's Avonds kon hij er toch nog niet van slapen. Ik moest even in zijn bed komen liggen, voor een extra vertrouwelijk gesprekje. 'Mama, weet je wat het ergste was? Dino's zijn helemaal niet mijn lievelingsdieren! Ik durfde alleen niet te zeggen dat ik veel meer van girafjes hou...'



* Toch juf ook nog eens college geven!

maandag 27 januari 2014

Ontwikkeling in uitvoering

Het is een hele uitdaging hoor, deze drie kindertjes voeden en opvoeden. Maar de afgelopen week is er hard ontwikkeld in ons huis.

Piak heeft een uitnodiging gekregen van de basisschool. Over iets minder dan twee maanden mag hij starten. Hij heeft er vreselijk veel zin in. Hij groeit en leert heel hard. Z'n schoenen moesten maar liefst twee maten groter. En op mijn toetsenbord wees hij de M, O, J, P, S, T aan. Van de schrijfletters kent hij ook nog eens de a en de e.

Ik kan inmiddels eetbaar brood bakken, al is het nog niet zoals ik zou willen. De zelfgemaakte pizza werd door iedereen gewaardeerd. Vandaag heb ik zelfs kruidcake gemaakt, zonder melk, zonder ei en zonder boter. Want zonder gevulde koeken en zonder chocola, zal ik toch andere dingen moeten bedenken om een beetje op gewicht te blijven. Ik ontwikkel me op een dag nog wel tot een goede specialistische kok!

Lavinia ontwikkelt het hardst van allemaal. Vandaag is ze voor het eerst spontaan van haar rug naar haar buik omgerold! Van haar buik naar haar rug doet ze ook al een aantal dagen. Ze maakt geluidjes die verdacht veel op 'papa' lijken. Ze wil opeens haar best doen om hapjes lactosevrij-brood en fruit te eten. Dat gaat zelfs zo goed, dat we van 10 stinkende groene pampertjes naar één vieze pamper per dag zijn gegaan.

De grootste sprong is nog wel Lavinia's dagritme. Ondanks haar 7,5 maand zat ze nog steeds op een echt baby-ritme: drinken, uurtje wakker, weer naar bed. Overdag dronk ze 6-8 keer en 's nachts ook twee keer.
Nu is ze opeens een grote meid: één morgenslaapje en één middagslaapje. En vannacht, vannacht sliep ze van 23.00 tot 6.00 door!

Het kost een hoop extra tijd, dat lactosevrije gedoe. Ik heb soms het gevoel dat ik de hele dag bezig ben met eten bedenken, eten maken en zoveel mogelijk opeten. Maar het is absoluut de moeite waard!

woensdag 22 januari 2014

Lactosevrij

En toen kwam er weer iets nieuws: Lavinia lijkt koemelkallergie te hebben.

Op het consultatie.bureau vertelde ik dat ze telkens groene pampertjes maakt. En heel veel per dag ook. Dat ze nog regelmatig tien keer per dag drinkt en ook twee keer 's nachts komt. Lavinia weigert nog steeds fruithapjes enzo. Van een paar hapjes brood krijgt ze echt erg buikpijn. Nu ging de curve van haar gewicht ook nog eens steeds minder steil. Binnen de marges van het CB, maar errug afwijkend ten opzichte van de jongens. Die wogen op deze leeftijd ruim 9 kilo, Lavinia zat op 6880. De jeugdarts werd erbij gehaald. Die heeft een mooie brief opgesteld voor een diëtiste.

Inmiddels ben ik een week aan het diëten. Geen melk, geen noten, helemaal niks wat op lactose lijkt. De pampertjes verkleuren naar zwitsal-geel. Lavinia komt nu 's nachts alleen om 4.00 een keertje. Ze is gezellig, ze slaapt veel langer achter elkaar, ze drinkt minder vaak. Het lijkt erop dat dit werkt. Vanmorgen heeft ze zelfs een kwart appeltje gegeten zonder drama daarna!

Natuurlijk vind ik het geweldig dat Lavinia hier blij van word. Maar weet je wel waar allemaal melk in zit?! Ongeveer alles waar mijn broodnodige calorieën in zitten, is geschrapt van het menu. Geen slagroom in de koffie, geen chocoladereep met noten 's avonds, geen gevulde koeken overdag.

Ik geloof dat ik de komende tijd vreselijk creatief ga worden. Want het moet natuurlijk ook nog wel lekker en gezond zijn allemaal. Extra pure chocola mag, maar is een stuk minder in grote hoeveelheden naar binnen te schuiven. Punselie heeft lekkere koekjes, die je per pak moet eten om genoeg te krijgen. Tijd om recepten te zoeken en te maken.

Vandaar een extra tab op m'n blog!

dinsdag 21 januari 2014

Maanmannetjes

Gisteren maakte Piak hoge sprongen toen we uit school liepen. 'Ik doe alsof ik op de maan loop in een speciaal ruimtepak. Want op de maan is geen zwaartekracht.' Tiuri riep direct dat er wel zwaartekracht is, maar minder dan op de aarde. 'En hoeveel zwaartekracht is er eigenlijk op Mars?' Ahum, dat weet ik niet.

'Jupiter is de grootste planeet,' ging Tiuri verder. 'Die is vernoemd naar een god van de Romeinen, want in de Asterix zeggen ze steeds Bij Jupiter.' Piak wandelde inmiddels weer gewoon en riep: 'Pluto is ook een hond én een planeet.' Vervolgens mocht ik in mijn geheugen graven naar de andere planeten.

'Waarom zijn er nog geen mensen op Mars geweest?' Ik heb tussen school en thuis dus zoveel mogelijk uitgelegd over Curiosity, wetenschappelijk onderzoek, raketten en afstanden in de ruimte.
Onlangs heb ik op een avond mijn vingers voorzien van playmobil-helmen die de zon, maan en aarde voorstellen. Een hele uitdaging om je vingers om elkaar heen te laten draaien als je dag/nacht/maand/jaar uitlegt!

Ik denk dat ik gauw in de bieb op zoek moet naar passende boeken over het heelal. Want mijn kennis houdt hiermee momenteel wel zo'n beetje op hoor.

Drie en zes jaar. Soms vraag ik me af van welke planeet onze jongens komen...

dinsdag 14 januari 2014

Een diagnose helpt dus

Het gaat goed met Tiuri hè, zei de buurvrouw van twee huizen verder. Ik hoor hem niet meer zo vaak huilen. Oeps! Ik wil geloof ik niet weten wat de buurt van ons hoort en denkt... Maar het was voor mij wel aanleiding om me te realiseren dat ze gelijk heeft!

Als ik terug kijk naar het afgelopen jaar, hebben Tiuri en wij veel geleerd.
Tiuri kan beter aangeven waar hij moeite mee heeft. Hij kan nu zelf een rustig plekje gaan zoeken als zijn hoofd te vol zit. Inmiddels heeft Tiuri de stripboeken ontdekt. Daarop kan hij zich zo focussen, dat hij alles om zich heen vergeet.

Grote vooruitgang is ook de Juf. Tiuri krijgt extra werk, ze doen ontzettend leuke dingen en hij komt redelijk relax uit school. Soms is hij zelfs enthousiast over knutselwerkjes! Een heel jaar kleuterschool gehad en nóóit een werkje mee naar huis genomen. En nu kwam er bijvoorbeeld een boot mee, van piepschuim en touwtjes en stokjes. Ze hadden hun boten zelfs allemaal mogen uitproberen in de sloot naast de school: drijfnatte schoenen en geweldige verhalen!

Wij hebben geaccepteerd dat Tiuri sommige dingen niet kan. Teveel afspraken of te onverwachte dingen zijn gewoon niet mogelijk. We hebben een koptelefoon voor hem gekocht, zodat hij zich met z'n DS kan terugtrekken tijdens familiefeestjes. We zorgen dat we zelf thuis zijn, in plaats van oppas te regelen uit school. En als het niet anders kan, accepteren we dat Tiuri de kluts kwijt raakt...

Wij hebben ons gezinsleven behoorlijk aangepast. Alles gaat op de klok en met regels: uit bed komen, naar school gaan, uit school komen, avondeten, naar bed gaan. Zelfs in de kerk gelden regels voor snoepjes en voor collectegeld. Soms krijg ik zelf helemaal de kriebels van zoveel structuur. Toch zie ik vooral het grote voordeel van rust in huis.

Soms vraag ik me af of zo'n onderzoekstraject en diagnose nou nodig was. Maar als ik zie hoe Tiuri flipt als er maar één collecte is in plaats van twee, dat hij geen kleding met naadjes aan wil als hij stress heeft, hoe hij schreeuwt als z'n hoofd vol zit, dan weet ik weer zeker dat het wél nodig was.

Het geeft ons begrip en acceptatie. Het helpt om aan anderen uit te leggen wat er aan de hand is. Maar het helpt vooral om Tiuri te kunnen geven wat hij nodig heeft en hem gelukkiger te kunnen maken.

donderdag 9 januari 2014

Borstvoeding, nog steeds!

Wie mij zeven maanden geleden had verteld dat ik zó lang borstvoeding zou geven, had ik echt voor knettergek verklaard. Zéven maanden, met het plan om nog even door te gaan ook.

Tsja. Lavinia doet dat flesje gewoon niet. Pap met een lepeltje, ook geen succes. Fruit en brood gaat er met kleine minibeetjes in. Daarna heeft ze vier uur lang buikpijn, tot ze met een hoop lawaai alles weer kwijt is. Als het arme kind vreselijk groene stinkpampertjes maakt als ze iets anders dan mamamelk krijgt, dan wachten we dus nog maar even. Ze heeft zulke rode billetjes dat het echt zielig is. Bittere noodzaak dus, die borstvoeding.

Lavinia weet precies wat ze wil hoor. Inmiddels trekt ze zelf aan m'n kleren om te zorgen dat ze bij de melk kan. Vanmiddag was ze lang wakker geweest en bood ik nog een slokje aan voor het slapen. Ze had geen zin en bleef lekker rondkijken. Ik stopte Lavinia in de slaapzak en ze begon luidkeels te mopperen. Ze stak twee handjes uit en keek strak naar de juiste plek. Slaapzak weer uit en gauw drinken in plaats van slapen. Spijtoptante, noemen wij dat!

Ik had het nooit verwacht, maar eigenlijk vind ik het wel prima zo. Natuurlijk zou het fijn zijn als iemand anders om 1.30 en 4.30 z'n bed uit gaat voor een voeding. Natuurlijk ben ik helemaal blij als ik weer mijn jurkjes-met-rits-op-de-rug aan kan. Natuurlijk zou ik soms even de deur uit willen zonder Lavinia. Maar het is toch ook wel gezellig en het gaat eindelijk allemaal vanzelf.

Ik heb dus besloten om er maar gewoon van te genieten. Geen idee hoe lang het nog door gaat, maar als ze vier is zal ze vast niet meer willen!


zaterdag 4 januari 2014

Tsja, we zullen hem missen! Niks aan te doen!*

Het is verbijsterend om te zien hoe snel Piak ontwikkelt. Vorig jaar in de kerstvakantie was het nog een echt peutertje van twee. Nu is hij helemaal klaar om naar school te gaan. Hij is creatief, heeft fantasie, heeft een geheugen als een olifant en verveelt zich regelmatig. Dan ben ik de klos om leuke dingen te bedenken. Inmiddels kan hij dus spinnenwebben maken en muizentrapjes en pompons. Hij kan knippen, plakken, kleuren en tekenen. Hij kan verven en borduren. Hij kan stoffen en stofzuigen en poetsen en groente en fruit snijden. Hoog tijd dat de juf hem nieuwe dingen gaat leren, want mijn kunsten zijn wel zo'n beetje uitgeput. En anders leer ik hem al míjn huishoudelijke klusjes.

Piak verwondert zich nog zo heerlijk over de wereld. Hij snapt al zoveel. En tegelijk is er zoveel dat hij ontdekt. Zo vroeg ik donderdag of een vriendin Lavinia eten wilde geven. 'Heb jij dan ook borsten?' vroeg Piak onthutst. (Lavinia kreeg banaan!)
Gisteren fluisterde hij in m'n oor dat ik iemand moest bellen om iets te vragen. 'Maar dan moet je wel je telefoon aan je andere oor doen. Want soms gaat een zinnetje door je ene oor naar binnen en door je andere oor naar buiten!'

Piak houdt ook veel van liedjes, gedichten en citaten uit boeken en films. Ik moet altijd goed opletten wat hij nou weer opdoet, want anders snap ik hem vaak echt niet.
Hij wil bijvoorbeeld graag z'n fiets mee naar het onbewoonde eiland, want dan hoeft papa hem niet te helpen en valt hij toch niet. In de winkel levert het onthutste blikken op als hij roept: 'Ik doe mijn handen op mijn rug en ik zeg lekker niks terug! BIL!'


Opeens realiseerde ik me dat het nog maar drie maanden duurt voordat hij vier is en dat hij bíjna echt naar school gaat. Dan wordt het vast plotseling heel stil in huis overdag. Ik wil er dus nog even heel goed van genieten, van deze laatste weekjes!

* Ice Age 3, citaat van de buidelratjes