Follow by Email

dinsdag 30 december 2014

Terug kijken

Het is overal de tijd van de lijstjes en de jaaroverzichten. Overal terugblikken, soms vooruitkijken. Er valt niet aan te ontkomen.

Het was voor mij vooral het jaar waarin ma is gestorven. De eerste helft was ze ziek, de tweede helft was er het grote verdriet.

Er is natuurlijk nog veel meer gebeurd. Het was een emotionele achtbaan van twaalf maanden. Telkens als ik dacht te landen, kwam er wéér wat.

Lavinia twee keer in het ziekenhuis, sondevoeding en zorgen. Het gedoe op school met Tiuri, het verdriet in zijn klas. De definitieve diagnose van Tiuri, net voor kerst. Piak die iedere nacht spookte, tot hij werd geopereerd. De nieuwe relatie van pa.

Ik durf nauwelijks vooruit te kijken naar het nieuwe jaar. Naar alle sores die ons nog te wachten staan. Ik heb mijn handen vol aan leven bij de dag.

Want ik wil óók kunnen genieten. Blij zijn met de kleine dingen die wel goed gaan. Van Tiuri die ademloos Grijze Jagerboeken verslindt. Van Piak die stapels mandala's kleurt en inmiddels 10.000 strijkkralen heeft verwerkt in hartjes, prinsessen en vliegende pony's. Van Lavinia die langs randjes loopt en met knuffels speelt. Van vriendschap en liefde.

Ik hoop dat 2015 een beter jaar word. Waarin ik meer energie heb, zodat ik ook iets terug kan doen voor de mensen die me door de narigheid heen slepen. Waarin ik blij kan zijn met grote dingen. Zodat ik over een jaar kan zeggen dat het eindelijk een goed jaar was.

Fijne jaarwisseling voor iedereen en een goed 2015!

woensdag 10 december 2014

Brrrr... tandartsen!


Toen ik 8 was kreeg ik mijn eerste beugel, toen ik 17 was mochten mijn slotjes er eindelijk uit. Ik was een heleboel nare ervaringen rijker. En toen ik 20 was stonden mijn tanden weer in de oude stand.
Al jaren heb ik een enorme hekel aan tandartsen. Ik ging er dus zo min mogelijk heen. Pas als de pijn echt niet over ging, was het de moeite waard om iets te laten doen. 


Inmiddels ben ik wijzer en ga ik dus wat vaker. Bovendien hebben we nu eindelijk een tandarts waar ik niet met zweet op m'n rug naar toe ga. Het is een lieve dame, met een prachtig Duits accent. Ze weet de verdovingsspuit zó te hanteren, dat zelfs de prik geen pijn doet.

Onze vorige tandarts was een ontzettende slager. Als ik klaar was in de stoel, zat mijn mond vol bloed. Dat heette dan 'tandsteen verwijderen'. Nadat ik een ongelooflijke paniekaanval kreeg tijdens een behandeling, besloot ik dat ik nóóit meer terug ging. En ik ging al helemaal niet de kinderen meenemen naar deze tandarts. Rafox was zo lief om de tandarts te bellen en mijn dossier op te vragen om over te stappen. Was een van onze beste besluiten!

Helaas heeft lactosevrij eten mijn gebit niet echt goed gedaan. De diëtiste vond dat extra calcium enzo allemaal onzin was. De tandarts dacht daar echter achteraf heel anders over. Dus ik heb gisteren een voorlopige vulling gekregen en blij vooruitzicht op een wortelkanaalbehandeling in januari. Gelukkig doet het alleen nog pijn als ik eet...

vrijdag 5 december 2014

Sinterklaas en KNO

Vanmorgen was Piak beter genoeg om naar school te gaan. Sinterklaas werkt hetzelfde als paracetamol blijkbaar.

De KNO-arts die ik vandaag belde, vond dat Piak woensdagavond al beter had moeten zijn. Hij gaat uit van een ontsteking in Piaks keel. De neusamandel was ook al ontstoken tijdens de operatie. Piak krijgt dus antibiotica. Hij schrok zich vanavond het apezuur toen hij het spuitje met het drankje zag. Het arme kind dacht dat het door zn neus moest, net als de sondevoeding. We serveren het voortaan maar op een lepel.

Vanmiddag hebben we sinterklaas gevierd. Met de beloofde knikkerbaan voor Piak en lego voor Tiuri. Lavinia heeft een schattige poppenwagen gekregen, waar ze helemaal blij van werd. Ze stond zelfs los, zo druk had ze het met de pop en de deken!

En nu is iedereen uit de zak geschud...

woensdag 3 december 2014

Keelpijn

Piak is vannacht vijf keer huilend wakker geworden. Een heleboel keer voor water en vervolgens natuurlijk ook om te plassen. Lavinia was er ook twee keer, door haar verstopte neus. Een nacht als een gatenkaas dus.

Vandaag heeft Piak de hele dag op de bank gelegen. Hij keek films, lag te kijken hoe Lavinia rommelde in de kamer en deed vooral niks. De strijkkralen waren na vijf minuten klaar, hij schoof zelf weer onder z'n dekbed. Z'n temperatuur is niet boven de 38,5 uitgekomen, dus geen reden voor alarm bij medici. Maar hij heeft zo'n keelpijn, dat hij vanavond weer huilend wakker werd.

Lavinia is wat verkouden en wenste overdag weinig eten. Zelfs bij de koektrommel zei ze resoluut nee. Peer gaat er gelukkig wel altijd in en kale gekookte pasta ook. Piak at daarmee zelfs z'n buikje vol na een dubbele paracetamol. Die had al 48 uur bijna niks op, maar slikken doet zo'n pijn.

Ik vermoed dat het morgen weer een dagje bankhangen wordt. En hopen dat Piak vrijdag naar het sinterklaasfeest op school kan. Daar heeft hij tenslotte al nachten van gedroomd!

dinsdag 2 december 2014

Piaks dagje ziekenhuis

Vanmorgen moest Piak zich om 8.45 melden in het ziekenhuis. Hij was natuurlijk behoorlijk zenuwachtig. Gelukkig hoefde hij niet te eten en kon hij nog rustig kleuren tot we vertrokken. Met z'n geliefde Wolfje uiteraard.

Piak deed braaf z'n pyjama weer aan, kreeg een zetpil en mocht rondlopen tot hij aan de beurt was. In de speelkamer stond een rij Disney boekjes. Na minstens een uur en een heleboel boekjes kwam een 'gastvrouw' ons halen. In de volgende wachtkamer heeft Piak mij héél hard uitgelachen: ik moest zo'n blauw ok-pak aan, inclusief muts. Dat hielp wel tegen de spanning.

Daarna gingen we naar de ok, waar allemaal blauwe smurfen rondliepen. Tiuri had Piak goed uitgelegd dat je dan heel hard in een kapje moet blazen. Dus Piak blies uit alle macht om die vieze stank weg te krijgen. Tot hij in slaap viel en op de operatietafel werd getild. Toen moest ik wel even slikken.

Op de recovery-kamer was Piak even heel onrustig en kwam er bloed uit z'n neus. (De chirurg had namelijk niet alleen buisjes geplaatst, maar ook de neusamandel geknipt, omdat het erg nodig bleek.) Daarna kwam hij bij en was hij vreselijk verdrietig, ook door de pijn. Gelukkig hadden we Tiuri ook hiervoor als deskundige: die wilde destijds niet drinken en moest toen langer blijven. Piak klokte dus haastig twee bekers leeg. Nu kon hij naar huis! O nee, nog een ijsje eten. Dus gingen we weer terug naar de eerste kamer.

Piak wilde na het ijsje alleen nog maar naar huis. Hoe harder de onaardige zuster zei dat hij moest wachten, hoe harder hij huilde. Nee, zei de zuster, ik heb je alleen nog maar op schoot zien zitten en je loopt nog niet. Piak zei niks, ging staan en wandelde de gang op en neer. Nee, zei de zuster, ze moest eerst nog haar verhaaltje vertellen. Piak dacht aan een echt verhaal, maar het bleek over de nacontrole enzo te gaan. En daarna mocht Piak eindelijk naar huis, om 11.15.

Thuis gaf Piak de bestelling door: als je alleen toetjes mag, kun je grootse wensen doen. Hij heeft ook écht een hele mona-brownie-pudding op, in etappes. En nog meer ijsjes natuurlijk. Maar vanaf 16.00 ging hij op de bank hangen, hoefde hij niks meer en was het helemaal klaar. Tot hij uiteindelijk om 18.30 als een ziek vogeltje naar bed wilde. Met verhoging.

Lavinia heeft ook koorts en eet ook niet, dus we hopen dat Piak alleen een virus heeft. Maar ik reken op nog een dagje bankhangen... 


maandag 1 december 2014

Sinterklaasdroom

Vannacht om 3.30 huilde Piak ontroostbaar.
Ja, hij had gedroomd, knikte hij. En nee, hij ging er niks over zeggen, want het was veel te erg. Na een tijdje proberen kwam het er toch uit. Piaks grootste nachtmerrie was dat hij met pakjesavond niks kreeg van Sinterklaas.

Zucht. Nog een heleboel nachtjes tot pakjesavond...
Ik heb dus maar verteld dat ik met Sinterklaas een afspraak heb gemaakt. Want Sinterklaas geeft toch heel graag wat jij wilt hebben? Sinterklaas gaf toch zaterdagavond 13.000 strijkkralen in je schoen? Hij gaat ook heus kadootjes geven met pakjesavond.
Ik heb Sint verteld dat je een knikkerbaan wilt en legoblokjes. En dat gaat hij dan geven ook. Ze liggen namelijk al in de kast. 'En ik wil ook een linopolie,' snufte Piak gauw.
Nee, die gaat Sint niet geven. Die moet mama maar geven als je in het ziekenhuis bent, zei Sinterklaas.

Want hallo, dit kind is Sinterklaas zielsdankbaar, maar ik wil ook graag wat knuffels als beloning;-).

zondag 30 november 2014

Droom

Ik droomde dat ik in een oud donker kerkje was. Het was er vol en ik kende niemand. Ik stond in een groep voorin. Vanaf de kansel werden namen voorgelezen.
Toen de naam van mijn moeder werd genoemd, begon ik stil te huilen.
Daarna schuifelden de mensen naar de banken om een plaatsje te zoeken. Iemand vroeg waarom ik huilde. Ik herhaalde haar naam en zei: dat is mijn moeder.
Een oud heertje schikte in. Hij klopte naast zich op de bank en wenkte mij. Hij maakte een plaatsje voor mij en liet me rustig huilen.

Ik werd huilend wakker, maar echt verdrietig was ik niet. Blijkbaar heb ik nu eindelijk ruimte om te rouwen.

donderdag 27 november 2014

't Is even genoeg geweest

Vandaag belde de kinderarts weer. Ze heeft overleg gehad met het Sophia en Lavinia komt nog niet in aanmerking voor het onderzoek daar. Eerst moet Den Haag dan darmbiopten nemen. Inclusief dagopname en narcose en op kweek zetten en wachten.

Lavinia is sinds ruim een week iedere dag aan het groeien. Dat varieert tussen de 10 en 35 gram per dag. En daarmee heeft ze mooi wél de 9 kilo gehaald.
Dat heeft ze al eerder gedaan en daarna viel ze prompt weer terug naar 8,5. Maar deze keer lijkt de positieve lijn stabieler. Er zitten ook geen dipjes meer in de lijn.

Ik blijf hopen dat de verkeerde voeding haar buikje zo ziek heeft gemaakt. Dat ze nu zo lang geen foute dingen heeft gekregen, dat ze eindelijk vanbinnen genezen is. De kinderarts zei dat dit inderdaad mogelijk is. We kunnen dit echter alleen bewijzen als we alle andere oorzaken uitsluiten.

Ik vind het zo zwaar om al die maanden niet te weten wat er aan de hand is met ons meiske. Ik wil niet dat ze allerlei narigheid moet ondergaan als het niet per se nodig is. Ik zie dat ze nu happy is en dat het goed gaat.

We hebben daarom tegen de kinderarts gezegd dat we nu even stoppen met onderzoeken. We gaan een maand lang kijken hoe ze het doet. Daarna kunnen we altijd nog opnieuw starten. Wel blijven we voorlopig sondevoeding geven.

Wat mij betreft gaan we sinterklaas en kerst en nieuwjaar vieren zonder ziekenhuissores. 't Is even genoeg geweest...

dinsdag 25 november 2014

Piak naar de KNO-arts

Vanmiddag was het de beurt van Piak om bij de KNO-arts in de stoel te gaan zitten. De beste man verzuchtte dat ik wel een strippenkaart bij hem kon nemen. Informeerde en passant nog even hoe het met Lavinia is. Daarna besloot hij dat Piak buisjes krijgt. Tijdens de narcose gaan ze dan bekijken of de neusamandel ook geknipt moet. En trouwens, aan het scheve tussenschotje te zien, is Piaks neus toch echt gebroken geweest.

Piak is helemaal verdrietig en bang. Alles met dokters en ziekenhuizen vindt hij eng en afschuwelijk. Toen we thuis kwamen kon hij alleen nog maar huilen: ik wil niet...

Morgen gaan we naar het pre-operatief spreekuur van de anesthesist. Dat is longen en hart beluisteren, vragenlijst laten zien en klaar. Bij de KNO-balie kennen ze me blijkbaar ook al. De dame vond dat ik als vaste klant de voorlichtingsmiddag wel over mocht slaan. Ik kon vast zelf Piak wel vertellen wat er gaat gebeuren. Yeah, ontsnapt aan twee uur in een zaaltje met andere ouders en kinderen!

Dinsdag 2 december mogen we weer in het ziekenhuis verschijnen. Gelukkig hoeft Piak niet zo lang zenuwachtig te zijn. Is hij mooi klaar vóór pakjesavond!

maandag 24 november 2014

Beetje wachten...

Vanavond belde de kinderarts. Helaas, ze had nog geen nieuws, dus ze belt donderdag weer. Ik heb gelijk maar gevraagd of ze dan bij het Sophia ook kan vragen wanneer we aan de beurt zijn. We zijn tenslotte nog maar bezig vanaf april...

Piak heeft het ook zwaar met wachten. Natuurlijk op Sinterklaas. Hij is een stuk minder happig op de KNO-arts morgen. In het ziekenhuis nota bene. Hij vertrouwt het maar half, zo'n controle. En ik vrees dat hij náchten spookt van het vooruitzicht op buisjes ofzo.

Piak wordt al jaren iedere nacht wakker voor een slokje water. Hij heeft nu ook keelpijn. En sinds zijn avontuur met een wip heeft hij een scheef tussenschotje in z'n neus. Gelukkig is de KNO-arts in ons ziekenhuis een fijne vent. Ik heb er dus alle vertrouwen in dat het uiteindelijk goed komt met ons mannetje.

Nu ons meisje nog...

zaterdag 22 november 2014

De kinderarts en de uitslagen

Gisteravond belde de kinderarts uit Den Haag over Lavinia. Ze had eindelijk de uitslagen van de onderzoeken uit ons eigen ziekenhuis en van de onderzoeksdag. Het resultaat: er is niks afwijkends gevonden.

Natuurlijk ben ik blij dat er bij ons meiske geen enge nare ziektes zijn gevonden. Natuurlijk ben ik blij dat allerlei bloedwaardes en stofwisselingsdingen normaal zijn. Natuurlijk ben ik blij dat ze lekker ontwikkelt, speelt en happy is.

Maar de kinderarts vond dat ze wél zou moeten aankomen, op basis van wat ze allemaal binnen krijgt. En haar gewicht wil nog steeds niet omhoog. Ze woog gisteren 8825 en dat is best wel veel te weinig voor bijna anderhalf jaar. Dat vind ik ook nog steeds een punt.

Dus gaat de kinderarts uit Den Haag ons doorsturen naar het Sophia. Daar kunnen ze nu eenmaal meer dan in Den Haag. De kinderarts wil graag een deltatrac meting doen en dat kan alleen daar. Ze gaat contact opnemen met het ziekenhuis om te kijken of Lavinia daarvoor in aanmerking komt. Maandag belt ze terug.

Ik blijf hopen dat Lavinia alleen maar last heeft gehad van de verkeerde voeding. Dat ze alleen maar zes maanden achterstand heeft opgelopen doordat ons ziekenhuis ondanks mijn protest voeding met koemelk voorschreef. Ik blijf hopen dat ze nu haar energie inzet om die ontwikkeling weer in te halen en daarna te gaan groeien.

Maar áls er iets anders is, ga ik er vanuit dat het Sophia dat boven water kan krijgen.

zaterdag 15 november 2014

Onrust rond de intocht

Dit jaar is bij ons de officiële intocht. Ik had al gezien dat er demonstranten van plan waren om onrust te stoken. Bovendien kwam het water met bakken uit de lucht. Wij besloten dus veilig en droog thuis te kijken en daar een feestje van de maken.
Maar eerst moest ik nog even door de regen naar de binnenstad met Tiuri's bril, om er een nieuw glas in te laten zetten. En twee uur later nóg een keertje, om de bril weer op te halen. Tiuri protesteerde vooraf luid en heftig, maar vond het uiteindelijk wel stoer om al die politie te zien.

Piak was vannacht al twee keer uitgebreid bezig geweest met Sinterklaas. Hij zat tijdens de intocht warm en hangerig tussen ons in op de bank. Piak bliefde geen witte bolletjes met knakworst, geen kruidnoten met chocola, geen taaitaai, geen marsepein. Toen hij ook nog uit zichzelf z'n pyjama aantrok en voor de derde keer zelf in bed kroop, wees de thermometer 38.7 aan. Hij viel zowaar om 16.30 in slaap, met paracetamol in z'n buikje.

Lavinia aarzelt tussen één en twee slaapjes op een dag. Ze heeft er eigenlijk nog twee nodig, maar denkt zelf dat één ook wel genoeg is. Vanmiddag ging ze dus niet opnieuw slapen, nee, ze ging rommelen. Het nieuwste trucje is zelf de slaapzak uit doen en dan bij het voeteneind gaan staan. Vandaag had ze daarbij ook haar sonde uitgetrokken. Zucht. Dus de kinderthuiszorg mocht weer komen om een nieuwe in te brengen. Lavinia schreeuwt en vecht dan gigantisch. Ze kalmeert pas weer als zo'n vreselijke mevrouw de deur uit is.

Tiuri stuiterde en stuiterde en stuiterde. Zo'n dag dat alles anders is dan anders, is gewoon veel te heftig. Hij heeft een hoop gezeurd, geschreeuwd en gegooid. Bij het naar bed brengen, heeft hij enorm gehuild. We hebben samen een programma opgesteld voor morgen, met de duidelijke structuur van iedere zondag. Want de onrust van Sinterklaas, sonde, regen en dus binnen spelen, schaakclub komende maandag, nieuwe sterkte qua bril en een kapotte laptop, was duidelijk allemaal veel te veel.

Vanavond hebben ze hun schoen mogen zetten. Piak was wakker genoeg om zelf een briefje te willen schrijven en erin te stoppen. Ik vrees alleen dat ik te uitgeput ben om nog gauw zo'n ding te toveren...


woensdag 12 november 2014

Wraps met wonderen

Vandaag kwam Zus eten. Das altijd erg gezellig. En zeg nou zelf, die kan ik toch moeilijk de geplande spruitjes voorzetten. Gezamenlijk besloten we tot wraps. Normaal gesproken recept voor drama: door-elkaar-eten met paprika en tomaat en saus.

Tiuri had een taaie week achter de rug, maar vandaag was er een vriendje komen spelen. Hij was voor zijn doen best happy. De afgelopen week moest ik hem letterlijk van de zolder plukken als het avondeten hem niet aanstond. (Bijna iedere dag dus.) En tot mijn opluchting ging hij gewoon zitten, ondanks zijn gemopper. Met stripboek, maar toch!

Bij het bidden vroeg ik ook of God een wonder wilde doen en wilde zorgen dat Tiuri het avondeten lekker zou vinden.
Na een paar aarzelende happen verklaarde Tiuri dat God inderdaad een wonder had gedaan! Het was lekker! En hij ging voor een tweede wrap.
Piak verkondigde blij dat God voor hem twéé wonderen had gedaan. Want nu vond hij tomaat én paprika lekker.

Zus en ik haastten ons om te zeggen dat God zo'n wonder natuurlijk niet voor één keertje doet. Nee, wij zijn zeer gelovig en de jongens lusten dit nu dus voor altijd:-)!

dinsdag 11 november 2014

Uit dubio

-Ik kom in de bierbrouwerij van m'n oom, dan weet je wat je hebt.-
Padde Kelemeijn

Voor Tiuri lees ik nu voor uit De scheepsjongens van Bontekoe. Een boek uit 1923 over een scheepsreis die begon in 1618. Hij luistert met rode oortjes en Piak luistert stiekem mee. (Wie het niet kent, moet gauw gaan lezen!) Hajo en Rolf willen graag naar zee, Padde niet. Per ongeluk gaat hij toch met hen op reis naar Oostinje, met schipper Bontekoe. Padde veroorzaakt een enorme ontploffing en het schip vergaat. Na jarenlange avonturen komen ze eindelijk weer thuis.

Ik voelde opeens verwantschap met Padde, de afgelopen dagen. Ik weet wat ik heb: een intensief gezinnetje, waar eindelijk rust begint te komen. Stel je voor dat ik toch begin aan het avontuur van werken, dan kan er zomaar van alles ontploffen en kan het lang duren voordat het weer goed komt.

Gisteren heb ik lang zitten denken en praten en dubben. Wat zou de winst zijn van deze job? Geld, collega's, vergroten van mijn wereldje, beetje carrière. Maar de risico's zijn wat mij betreft groter dan de winst. Zeker als er geen flexibiliteit mogelijk is bij de detacheerder. Bovendien, er is vast wel iets anders waarmee ik dezelfde pluspunten kan behalen.

Vrijdag voelde het gesprek met de detacheerder niet goed. Dingen die voor mij belangrijk zijn, zoals in de kerstvakantie vrij zijn voor de kinderen, begreep de man echt niet. Ik mocht vooral niet zeggen wat ik allemaal wel kon en ik kreeg het gevoel dat hij me echt behandelde als werkezeltje. Ooit is mijn werkgever failliet gegaan en verkocht de curator mijn arbeidscontract aan iemand. Om hetzelfde werk te blijven doen bij een werkgever die ik zélf koos, moest er een forse boete worden betaald aan mijn nieuwe 'eigenaar'. Sommige detacheerders lijken namelijk verdacht veel op slavenhandelaars. En deze man voelde ook zo.

Vandaag vertelde ik de detacheerder dat ik niet wil, ook al wilde de werkgever mij wel aannemen. Oef, wat was hij boos! Ik moest dankbaar zijn voor de kans die ik kreeg en ik vergooide mijn toekomst. Hoe moest hij dat nou gaan verkopen en wist ik wel wat voor narigheid ik voor hem veroorzaakte? Hij had wel 100 betere kandidaten dan ik en of ik wel begreep dat hij me zomaar werk had aangeboden. Hoe kwader hij werd in twintig minuten gesprek, hoe zekerder ik wist dat ik ontzettend blij was dat ik nee zei. 
Ik heb verteld dat ik vooral afknapte op zijn detacheringsclub, het gebrek aan flexibiliteit en dat ik geen klik voelde. Daar snapte hij helemaal niks van. Na een uurtje belde hij, of ik dan wel ja ging zeggen als ik in de kerstvakantie vrij was. Maar ik was inmiddels zo opgelucht dat ik niet voor deze man hoefde te werken, dat ik in twee zinnetjes heb uitgelegd dat ik er helemaal klaar mee was.

Ik kies er dus voorlopig voor om thuismama te blijven. Ik kies ervoor om een potentieel leuke baan niet te gaan doen. Ik kies voor houden wat je hebt en rust voor ons hele gezinnetje. En ik heb nog nooit zó het gevoel gehad dat ik helemaal voor mezelf koos. Ik geloof dat ik die rare meneer nog dankbaar ben ook!

maandag 10 november 2014

In dubio

Opeens werd ik dinsdag gebeld of ik ergens wilde solliciteren, via een detacheringsclub. O. Tsja. Nou, stuur mijn cv maar in en dan zien we wel.

Vrijdag werd ik gebeld dat ik op gesprek mag komen bij de werkgever. Dus moest ik vrijdagmiddag opeens op gesprek bij de detacheringsclub. Het was een raar gesprek en ik heb totaal geen klik met de onflexibele, stugge, betweterige vent die mij wil verhuren. Ik dacht: zie je wel, ik doe het echt niet!

Maar goed, bij die werkgever wilde ik dan ook nog wel gaan praten. Vanmorgen had ik wél een leuk gesprek, bij de mensen met wie ik iedere dag te maken zou krijgen. Wél flexibel, zelfde soort werk als ik eerst deed, leuke inhoud, contact met veel mensen. Zeiden ze dat ik als nummer 1 uit de procedure was gerold en dat het een fijn gesprek was. Ik liep het gebouw uit en dacht: zie je wel, best leuk om weer te werken.

Thuis lag een klein meisje te huilen. Ze gaat niet slapen als mama haar niet in bed stopt, hoe dol ze ook is op degene die oppaste. Ze weegt nog steeds minder dan 8,7 kilo.
De kinderarts wil dat Lavinia eerst gaat groeien volgens de groeicurve en dat een poos volhoudt. Daarna mogen we pas nadenken over stoppen met de sondevoeding. Vrijdag wilde het consultatiebureau niet vaccineren, omdat ze bang waren dat Lavinia daardoor ontregelde en ze weer achteruit zou gaan.

De jongens vinden het alleen goed als ik weer werk, als ze door mama uit school worden gehaald. Piak wil ook wel naar onze oude gastouder, want daar houdt hij heel veel van. Maar Tiuri heeft het zo hard nodig om onderweg stoom af te blazen en dan tot rust te komen. Ik heb al gezegd dat ik alleen onder schooltijd wil werken. Dat zouden dan vier dagen zijn.

Werken zou ik echt helemaal voor mezelf doen. Ik zou het fijn vinden om weer collega's te hebben. Ik zou het fijn vinden om mijn hersens weer te laten kraken. Ik zou het fijn vinden om niet altijd thuis te zijn en te zorgen en verantwoordelijk te zijn. Ik zou het fijn vinden om weer buiten mijn vier muren en mijn dagelijkse sores te kunnen kijken.

Maar kan ik het mijn kleine meisje aandoen? Ik zou me zo schuldig voelen als ze nog verder afvalt of achteruit gaat. En een week wennen, mama missen, slecht slapen of slechter eten, dat is vast niet goed voor haar. We hebben nog altijd niet alle uitslagen binnen, dus we weten ook niet wat er nou is.
Een kinderdagverblijf is één grote broedplaats voor bacteriën, virussen en kwaaltjes. Maar waar vind ik een goed plekje voor Lavinia voor drie of vier dagen?

Morgen hoor ik of ze mij willen aannemen. Morgen moet ik kiezen of ik dan ja zeg. Maandag zou ik moeten starten. Pfffff...

woensdag 5 november 2014

Twee hectische dagen

Het waren weer twee bijzonder hectische dagen hier.
Gistermorgen fietste ik eerst met drie kinderen naar school, om Piak weg te brengen. Daarna naar de oogarts in het ziekenhuis, voor Tiuri. Keurig 9.00 zaten we klaar, 9.15 mochten we naar binnen bij de orthoptiste. Die constateerde een hele punt verschil bij zijn rechteroog. Druppels in z'n oog en een half uur wachten. Om 9.55 constateerde ze nog steeds een hele punt verschil. Dus nog even naar de echte oogarts, die inderdaad ook een hele punt verschil constateerde. Met een briefje voor een nieuwe bril konden we eindelijk om 10.15 weg.
Ik fietste eerst naar school, om Tiuri weg te brengen. Toen gauw naar huis, om Lavinia te verschonen en een peer te geven. Gelukkig schuift ze die pijlsnel naar binnen!

Daarna fietste ik gauw wéér naar het ziekenhuis, nu naar de KNO-arts voor Lavinia, waar we 10.50 verwacht werden. Dit is echt mijn favoriete dokter. Hij vroeg uitgebreid hoe het met Lavinia ging en speelde even met haar. De buisjes zitten prima. En, zei de beste man, oorontstekingen kunnen ook veroorzaakt worden door een verwaarloosde koemelkallergie/lactose-intolerantie. Dat legt namelijk je weerstand plat en geeft virussen en bacteriën de kans om narigheid te veroorzaken.
De KNO-arts vond het ook een goed idee als ik Piak een keertje langs zou sturen. Die heeft namelijk heel vaak looporen en slaapt 's nachts nog steeds niet door. En ik ben best bereid om daarvoor alle mogelijke oplossingen te overwegen.

Was ik van 8.30 tot 11.30 zoet geweest met heen en weer fietsen tussen school, thuis en ziekenhuis. Voor totaal niet meer dan 20 minuten in drie verschillende spreekkamers. Pffff...

's Middags besloot ik een mail te schrijven aan de kinderarts en diëtiste. Lavinia eet super goed, ze is happy en ontwikkelt. Ze heeft net zo'n grote hekel aan die ontsierende sondepleister als ik. En we vinden het een hoop gedoe, met die sondevoeding en die pomp die midden in de nacht uitgezet moet worden. Dus besloot ik te vragen wat het streefgewicht is, wat ze minimaal per dag moet eten en wanneer ze van die sondevoeding af zou mogen. Nu hopen op een snelle reactie!

Vanmorgen ben ik bij de huisarts geweest. Piak kreeg een verwijzing en mag eind november bij de KNO-arts langs. Toen moest ik nog gauw boodschappen doen.
Vanmiddag zijn we met z'n allen bij de brillenwinkels geweest. Er was weinig leuks en hij heeft z'n bril nog maar vanaf februari, dus er komt alleen nieuw glas in. Scheelt weer een hoop geld!
Daarna moesten we nog naar de bieb voor deel 11 van de Grijze Jagers en voor de Kleine Kapitein.

Ik kwam tegelijk thuis met de zuster van de kinderthuiszorg. Lavinia had op de heenweg in de auto haar muts, sjaal, elastiekje en ook haar sonde uitgetrokken. Dus werd tot haar grote verdriet weer een nieuwe ingebracht. En tegelijk kwam ook nog mijn nieuwe wasmachine, waar wel 9 kilo in kan!

Vanavond ga ik even heerlijk uitrusten. Gelukkig kon ik vandaag al heel veel was in twee grote ladingen wegwerken. Hoefde ik niet meer 5 verschillende kleine wasjes te draaien. Kan ik de uitgespaarde energie morgen weer inzetten, als ik met 25 kleuters een wandeling mag gaan maken als verkeersles...

vrijdag 31 oktober 2014

Mjammie!

Geloof het of niet, maar Lavinia eet!
En dan niet een beetje, nee, de hele dag door en in een hoog tempo. Vanmorgen een nieuw record met twéé hele boterhammen als ontbijt. Tussen de middag ook een boterham, twee keer fruit, veel avondeten en het liefst de hele dag biscuitjes. Ze zegt honderd keer per dag 'mjammie' en dan wil ze iets lekkers. We tellen geen calorieën meer, maar ze haalt er met gemak 700 per dag nu.

Met de sondevoeding zijn we nog steeds een beetje aan het rommelen. We zetten de pomp nu heel langzaam, op 40 ml per uur. Dan moet het ding eigenlijk de hele nacht aan staan. Lavinia spuugt niet meer, maar ze gaat nog wel vaak huilen voordat alle voeding erin zit. Of de pomp geeft een foutmelding en we krijgen hem niet snel opgelost. Dan zetten we de pomp maar stil. Ze heeft de sondevoeding nu ook minder nodig, als ze zoveel eet.

Helaas wil de weegschaal nog niet omhoog. Vanmorgen gaf hij 8670 aan, twee weken geleden was dat 8640. Maar daar is een logische verklaring voor gelukkig. Lavinia is namelijk de hele dag aan het sporten. Ze gaat staan, loopt langs de tafel, stapt over naar de bank, wandelt naar de boekenkast, draait weer terug en is de hele dag in beweging. In twee weken tijd maakt ze enorme sprongen in haar ontwikkeling. Ze lacht, ze praat, ze geniet en ze is helemaal happy.

Ons meisje is een compleet ander kind aan het worden. Héérlijk!


donderdag 30 oktober 2014

Twee broertjes, honderd verschillen

Gisteravond kwam de juf van Piak op bezoek. Piak was uiteraard al de hele dag wat wiebelig, want de júf op bezoek, dat was toch wel heel wat. Ze kwam pas om 20.00, dus Piak lag toen al ruim een uur in bed. Ik had beloofd hem even wakker te maken en hij mocht op de bank een beetje water drinken. Zo schattig, zat hij verlegen te glunderen, met z'n knuffel! Binnen vijf minuten lag hij weer te slapen in z'n bedje, maar hij beschouwt het echt als een groots moment.

De juf praatte en praatte en praatte. Ze heeft drie jaar geleden ook Tiuri in de kleuterklas gehad en bleef maar vergelijken. Piak is veel socialer en speelt zo lekker. Piak let zo goed op wat de andere kinderen doen. Piak kan zo goed knutselen. Piak zingt zo graag mee met de liedjes. Tsja, dat zijn inderdaad niet de sterkste kanten van onze oudste en nummer twee gaat hem daarin aan alle kanten voorbij.

Juf dacht dat wij Tiuri destijds per se naar groep 3 wilden doorduwen, dus dat we dat bij Piak vast ook wilden. Maar heus, het is zo'n ander kind! Piak heeft zichzelf helemaal nog niet leren lezen en schrijven. Piak kan nog helemaal niet zoveel verder rekenen dan de rest van de klas. Piak verveelt zich nog helemaal niet met de werkjes. Tsja, Tiuri focuste enorm op lezen en rekenen en die werkjes vond hij een drama.

De boodschap van de juf was eigenlijk: Piak is anders dan Tiuri, dus hij hoeft geen klas over te slaan. Ik heb gevraagd of ze dacht dat hij nog ruim 1,5 jaar kleuteren nog steeds leuk zou vinden. Dát wist ze niet. Met wie Piak dan speelt: met zijn hartsvriendinnetje en de groep 2 kinderen. Hoe hij in de klas doet: hij past zich aan.

Het viel mij op dat de juf vooral de auti-dingen van Tiuri benadrukte. Want Tiuri had geen aansluiting omdat hij op een andere planeet zit. Tiuri deed niet aan knutselen en kleuteren, omdat het totaal niet bij zijn wereldje past. Tiuri focuste zo op lezen en rekenen, dat hij volgens mij nog steeds nauwelijks kan knippen en plakken (ik heb het hem nog nooit zien doen). Bovendien: dit is de juf die destijds Tiuri juist lánger wilde laten kleuteren, omdat hij sociaal zo jong was. Mijn vertrouwen in haar beoordeling is dus niet zo heel groot...

Gelukkig duurt het jaar nog lang en hoeven we nog geen definitieve keuzes te maken. We hebben nu afgesproken dat Piak wel de cito-toets van groep 2 gaat doen in januari. Dat geeft tenminste een objectief beeld. En verder mag hij nu gewoon de groep 2 werkjes doen als hij daar zin in heeft. Dan gaan we na de cito weer opnieuw in gesprek.

Want Piak is inderdaad anders dan Tiuri, dus dat betekent dat hij zijn eigen beoordeling moet krijgen!

woensdag 29 oktober 2014

Jongensgesprekken

We zouden het bijna vergeten in de sores rond ons meisje, maar hé, we hebben ook twee jongetjes. En wat voor jongetjes... De vakantie is voorbij en we mogen weer helemaal los.

Maandag hadden we observatie thuis door de Opvoedpoli. Dat is onderdeel van het traject om voor Tiuri een definitieve diagnose te krijgen. Tiuri stuiterde min of meer gezellig mee naar huis. Hij schopte de bal tegen het tuinhekje, het hekje ging tegen Piaks neus en Piak huilde hard. Tiuri merkte pas even later dat Piak huilde en vroeg wat er was gebeurd. Piak was kwaad, uiteraard. Maar Tiuri had oprecht niet door dat híj iets had gedaan wat Piak pijn deed. Voor de Opvoedpoli een mooi voorbeeld van Tiuri's probleem met oorzaak en gevolg... Verder mopperde Tiuri uitgebreid dat het toilet zo stonk, omdat het schoongemaakt was. Hij verdween in zijn eigen duckies en er was weinig contact met hem te krijgen, terwijl Piak uitgebreid vertelde over school. Ik vond het best een geslaagde observatieperiode. Er werden in ieder geval geen bloederige drama's vertoond die ik moest redden. Nu nog observatie op school en één gesprek op school en dan hopelijk in december de uitslag.

Dinsdagmorgen kwam de juf van Tiuri op huisbezoek. Dat gebeurt iedere twee jaar op onze school. Maar Tiuri is de eerste van het rijtje, omdat hij een bijzonder geval is. Ze had een briefje bij zich met bespreekpunten. Want vloeiend gaat het niet, maar eigenlijk gaat het nog best aardig. Tiuri blijkt op school goed z'n best te doen op zijn taken, al zit hij erg in zijn eigen wereldje. Hij heeft niet echt een vast vriendje, maar wordt ook niet gepest. Tiuri is Tiuri en iedereen lijkt dat wel prima te vinden. Viel me niks tegen eigenlijk, dat hele gesprek.

Vanavond komt de juf van Piak op huisbezoek. Ook Piak blijkt de eerste van het rijtje te zijn, omdat hij een bijzonder geval is. Hij staat vrijdag namelijk op de bespreeklijst van de IB-er. De juf kondigde aan dat het onder andere gaat over de vraag of hij nu naar groep 2 en na de zomer naar groep 3 moet. Hmmmm. Ik ben erg benieuwd hoe het vanavond gaat...

donderdag 23 oktober 2014

Drenthe is leuk!

Volgens mij hebben de jongens de vakantie van hun leven. We hebben een huisje in Drenthe, met een week lang gratis toegang tot een attractiepark. Dankzij het matige weer zijn ze dinsdag bijvoorbeeld acht rondes achter elkaar in de botsauto's geweest. En daarbij hoort ook onbeperkt patat, snacks en ijs. (Hoewel mama dat wél beperkt!)

De jongens hadden vooraf al meegekeken wat er nog meer te beleven is hier in de buurt. We hebben bijna iedere dag iets leuks gedaan: schaapskudde Exloo, kabouterhof Exloo, hunebedcentrum Borger (inclusief boogschieten, kaarsen maken, broodjes bakken etc), dierenpark Emmen en wandeling met de boswachter.

Zelfs Lavinia heeft de smaak te pakken. Ze hopst op haar kont door het huisje en gaat telkens staan bij de tafel en de bank. Ze hopst regelmatig naar de keuken en roept dan mjammie bij de koektrommel. Lavinia lijkt opeens reuze hongerig. Ze eet dagelijks twee hele boterhammen, een banaan, een peer, koekjes en veel avondeten. We weten niet wat we meemaken!

Toch kost het een hoop energie om leuke ouders te blijven. Want Lavinia sliep alleen nacht 3 en 5 goed. De eerste nacht spookte en huilde ze tot 5.30. De andere nachten begon ze om 1 uur of om 5 uur. Twee uur lang een krijsend kind op onze slaapkamer, das erg slecht voor de nachtrust. In eerdere vakanties bood ik dan een slokje borstvoeding aan en sliep ze direct verder. Lavinia mist het net zo erg als ik. Ze ging vanmorgen toch uit zichzelf proberen of er nog wat kwam, maar helaas.

Het is ontzettend leuk, maar ook ontzettend vermoeiend. Gelukkig genieten de jongens heel erg, want wat mij betreft zullen ze nog een tijdje moeten wachten voor ik weer met Lavinia 's nachts van huis ga...

maandag 13 oktober 2014

Onderzoeksdag

Vannacht om 0.00 begon de periode dat Lavinia nuchter moest blijven voor de onderzoeken. Om 0.30 begon ze te huilen en te rommelen. Om 2.30 spoog ze zowel haar sondevoeding als haar avondeten uit. Toen we om 8.00 in het ziekenhuis in Den Haag aankwamen, was ze dus absoluut nuchter...

We hadden de hele dag een super lieve zuster die met ons mee ging naar alle verschillende afdelingen en kamers. Ze sjouwde met spullen en speelgoed (en cappucino voor mij!). Ze zong zelfs liedjes voor Lavinia tijdens de onderzoeken! Want bloedprikken vond Lavinia uiteraard afgrijselijk. De contrastvloeistof kon grotendeels door de sonde en röntgenfoto's en een echo bleken best mee te vallen.

Vanavond om kwart voor negen belde de kinderarts. Lavinia's hartje is in ieder geval prima. Haar slokdarm, maag en begin van het darmstelsel zien er ook keurig uit. De rest van de uitslagen volgt later, sommige dingen duren wel zes weken.
Het spugen en afvallen moeten we zelf gewoon goed in de gaten houden. We blijven nog experimenteren met de sondevoeding. Langzamer, minder en verdunnen is nu de eerste stap. Het is nu een zoektocht naar de juiste methode en dosering.

We waren in ieder geval allemaal heel erg blij dat Lavinia voor het eerst uit zichzelf ging staan bij de bank en gelijk ook maar een paar stapjes langs de rand liep. Bovendien is ze sinds de lactosevrije melk ook een stuk blijer en actiever. Qua ontwikkeling gaat ze blijkbaar weer vooruit.

Vandaag was weer een stap in het proces. Ik ben blij dat we dit achter de rug hebben. Nu wachten, experimenteren en hopen dat Lavinia het beter gaat doen!


zondag 12 oktober 2014

Voorbereiden en hopen

Morgen is het Onderzoeksdag.
De tas van Lavinia staat klaar. Voor de zekerheid heb ik ook mijn tas maar ingepakt. Vannacht heeft Lavinia wéér gespuugd, dus haar gewicht is nog verder gezakt. Ze mocht bij de vorige opname begin september pas naar huis als ze 8,7 kilo woog en daar zit ze nu helaas weer ruim onder.

De jongens zijn ook alvast voorbereid. Hun kleren liggen klaar, ze weten dat papa ze naar school gaat brengen. En voor de zekerheid heb ik ook wat gesprekjes gehad over wat er morgen gaat gebeuren. Inclusief het risico dat we moeten blijven, zelfs al is die kans klein. Dat ging zo:
'Piak, morgen gaan mama en Lavinia naar het ver-weg-ziekenhuis. Dan gaan de dokters kijken of ze kunnen vinden wat er met Lavinia is.'
Maar je komt wel weer naar huis, toch?!
'Dat denk ik wel en dat wil ik heel graag. Dat ga ik ook tegen de dokter zeggen hoor. Ik wil gewoon thuis zijn met z'n allen.'
Je moet tegen de dokter zeggen dat je bij míj moet slapen, in hetzelfde huis als ik.
'Dat ga ik zeker zeggen. Maar als de dokter zegt dat het écht moet, om Lavinia beter te maken, dan moet het toch.'
Als de dokter haar beter gaat maken dat ze geen slangetje in haar neus meer hoeft, dan moet het ja. Maar dan moeten de zusters twee kinderbedden klaar zetten. Eentje voor Lavinia en eentje voor mij. Want ik wil gewoon bij jou zijn. Ik ben verliefd op jou en ik wil altijd bij jou blijven.
'Maar toen je gisteravond groeipijn had, toen was je juist bang om naar het ziekenhuis te gaan.'
Toen had ik pijn in mijn benen en toen was ik heel bang dat ik ook naar de dokter moet en dat ik ook in het ziekenhuis moet slapen en dat jij dan bij Lavinia thuis slaapt.
'Nee lieverd, als één van mijn kindjes in het ziekenhuis moet slapen, dan ga ik mee. Ook als jij een keertje moet. Maar voor groeipijn hoeft dat echt niet!'
Nee. Als ik nu weer pijn in mijn benen heb, ga ik gewoon lekker bij jullie op de bank zitten knuffelen en dan krijg ik een pilletje en dan ben ik niet meer bang, want nu weet ik wat het is.
Maar wil je nu alsjeblieft er niet meer over praten, want ik word daar heel verdrietig van...

We hopen morgen dat ze iets vinden om Lavinia beter te kunnen maken. We hopen dat ze niks ontdekken en dat ze op een dag de spiraal naar boven vindt. We hopen dat we kunnen stoppen met ons zorgen maken. Allemaal.

donderdag 9 oktober 2014

Spuugzat

Om vier uur werd ik wakker van Lavinia. Ze maakte verdacht rare geluiden tussen het huilen. Haar hele bed was nat en vies: gespuugd. In de badkamer spuugde ze nog meer. Beddengoed in de wasmachine, kind verschoond, tijdje rechtop en slapen weer.
Om vijf uur waren we er op tijd bij en spuugde Lavinia alleen over mij heen. En nog een keertje in de badkamer. En een kwartiertje later weer. Ik heb maar een poosje beneden boekjes met haar gelezen, totdat haar buikje rustig leek.

Om zeven uur sliepen we blijkbaar toch echt, want toen had Lavinia weer in haar bedje gespuugd. Tijd om te douchen en heel goed haren te wassen. Pleister nat en sonde eruit. Zodra ze schoon en droog was spuugde ze weer, dus nog een keertje douchen. Wasmachine aan, droger aan, jongens aankleden en naar beneden. Daar spuugde Lavinia weer. Nu met een grote druppel bloed erbij.

Na enig heen en weer bellen besloot de kinderarts dat we naar het ziekenhuis moesten komen. Waarschijnlijk een opname, dus alle spullen moesten mee. Na veel wachten, wegen (8675 gram), beetje voelen en kijken, mochten we toch weer naar huis. Geen idee waar dat bloed vandaan kwam, maar het spugen is waarschijnlijk een virus.

De kinderthuiszorg heeft inmiddels een nieuwe sonde ingebracht en we kunnen nu met ORS aan de slag.
Ik kan weer wassen, dweilen en opruimen. En we zijn het hele gedoe met ziekzijn en dokters allemaal spuugzat!

zondag 5 oktober 2014

Helaas...

Om te vieren dat ik weer melk mag, besloot ik een heerlijke monchoutaart te maken. Hij is perfect gelukt en smaakt geweldig. Maar toen gisteravond het eerste stuk in mijn buik zat, begon ik me beroerd te voelen. Een beetje misselijk, een te volle maag, echt niet prettig.

Vervolgens spoog Lavinia al haar sondevoeding uit rond middernacht. De overloop, de muren, de trap, zij en ik, alles zat onder. Misschien was het te veel, misschien liep de voeding te snel in, misschien had ze een virusje en voelden we ons allebei naar.

Vanmorgen voelde ik me gelukkig weer beter. Maar na een heerlijk stuk monchoutaart, was ik weer net zo beroerd als gisteravond. Inmiddels ben ik een heleboel keer naar de wc geweest en gaat het weer prima.

Toch denk ik dat het beter is als ik zoveel mogelijk melkproducten laat staan. Misschien dat langzaam opbouwen werkt, misschien houd ik net als Lavinia last van melk.
In ieder geval had ik opeens nog meer medelijden met ons kleine meisje!

Ps. De drie jongens eten zonder klagen de rest van de taart hoor!

donderdag 2 oktober 2014

Op naar de 55!

Vandaag heb ik een heerlijke boterham met kaas gegeten. En gisteravond een reep melkchocolade met noten. Vol melk, lactose en calorieën!

Na bijna zestien maanden zijn we gestopt met de borstvoeding, Lavinia en ik. We hebben rustig afgebouwd hoor. Eergisteren wilde zij niet meer. Gisteravond wilde Lavinia nog wel, maar ik niet meer. En nu is de tijd van borstvoeding dus definitief voorbij...

Wie mij vijftien maanden geleden had verteld dat ik verdrietig zou zijn als ik stopte, had ik beslist voor gek verklaard. Maar het blijkt dus echt waar te zijn: borstvoeding is zes weken drama, drie maanden ploeteren en daarna wordt het steeds leuker.

Mijn grootste troost is dat Lavinia blijkbaar toch groot wordt, ondanks alles.
En ik ben zielsgelukkig dat ik nu alle lekkere dingen kan gaan eten en drinken die ik maandenlang heb gemist. Hopelijk krijg ik meer energie en wat meer kilo's!

dinsdag 30 september 2014

Rustweek

Ik wist niet dat ik zo moe kon zijn. Afspraken met de kinderarts, de fysio, de kinderthuiszorg, de diëtist, de KNO-arts, de oogarts, de tandarts, het consultatie.bureau, de opvoedpoli, de IB-er en meerdere juffen, ik zou serieus de family-planner dagelijks mee gaan sjouwen.

Want nee, Lavinia groeit niet en staat nog steeds niet. De fysio constateerde vanmorgen dat haar grove motoriek zes maanden achter loopt. En op 13 oktober hebben we Onderzoeksdag. Ik vermoed dat we er nog lang niet zijn met ons meiske. Het vraagt niet alleen fysieke energie om daarmee bezig te zijn, maar ook veel mentale energie om voor haar te vechten en de moed niet op te geven.

Tiuri vraagt uiteraard ook veel energie. Hij heeft zijn regels en structuur en aandacht hard nodig. Op school krijgt hij wel ander werk, maar dat is voor een behoorlijk deel bezig houden. Want de plusklassen zijn maar twee x een uur. We willen voor hem het definitieve diagnose traject in, plus vragen hoe school en wij hem beter kunnen begeleiden.
Het gaat best goed met hem, maar dat is ook omdat ik steeds beter problemen kan voorkomen. Ons gezin past zich beter aan. Ik denk steeds ook vooruit voor hem en bedenk oplossingen, bruggetjes en strategieën. Maar hij moet dat allemaal zelf gaan leren.

En dan doe ik mn best om onze kleuter ook genoeg liefde en aandacht te geven. Piak heeft het best taai als groep 1 jongetje in een groep 1/2 klas. Al die grote jongens waar hij bij wil horen, kosten hem vreselijk veel energie.
Piak maakt zich ook zorgen om zijn zusje. Hij praat nog regelmatig over oma die gestorven is. Hij is bezig met veel te grote thema's voor zo'n klein hartje, zoals doodgaan, ziekte,  trouwen en liefde.
Het resultaat is dat hij snel huilt, vaak wil knuffelen en 's nachts spookt.

Ik heb mezelf verplicht om een rustweekje te houden. Het huishouden is toch nooit klaar. Maar als ik nú niet een tijdje ga zitten, eten en rusten, weet ik niet hoe lang ik het nog trek. Ach, kan ik mooi al mn knutselklusjes afmaken: lekker borduren, haken en naaien!

woensdag 24 september 2014

De nieuwe kinderarts, deel 2

Gisteren zou de kinderarts uit Den Haag bellen. Ik heb de hele dag vol spanning mijn telefoon in m'n vingers gehouden. Om half acht 's avonds belde ze uiteindelijk. En wat mij betreft met goed nieuws!

Er komt een uitgebreide serie onderzoeken, om ons meiske helemaal binnenstebuiten te keren.
We beginnen met bloedprikken voor de schildklier, de bijnieren en nog wat zaken die nog niet zijn gedaan.
Daarna krijgen we een passageonderzoek, waarbij contrastvloeistof wordt gebruikt om te kijken hoe alles van binnen werkt. (Gelukkig heeft Lavinia een sonde, daar kun je het zo door spuiten.)
Vervolgens wordt er een uitgebreid onderzoek gedaan naar haar hartje. Omdat ons neefje een heel ernstige hartafwijking heeft, vind ik dit toch wel spannend, al ga ik er eigenlijk vanuit dat het wel goed zal zitten.
Er wordt een foto gemaakt van de botten van haar handje, om te kijken naar botstructuren. Lavinia heeft een tijd zo weinig voedingsstoffen binnen gekregen, dat ze willen controleren of haar botten wel goed zijn.
Bovendien gaan we over op andere sondevoeding, omdat Lavinia nog steeds kapotte billetjes heeft. Ondanks de zalf met hydro.cortison en mico.nazolnitraat. Met volledig lactosevrije sondevoeding hopen we de oorzaak daarvan weg te halen.
En dan ben ik vast nog wel wat vergeten.

Alle onderzoeken worden gepland op één dag. Ik heb gauw gevraagd of dat dan asjeblieft niet in de herfstvakantie hoefde, en daar houden ze rekening mee.
Want om alle narigheid en de mislukte zomervakantie te compenseren, gaan we in de herfstvakantie heerlijk een weekje weg. Ik ben zo blij van iets leuks om naar uit te kijken!

donderdag 18 september 2014

De nieuwe kinderarts

Vandaag mochten we eindelijk naar het kinderziekenhuis in Den Haag. Eindelijk, want het ging echt niet meer.

Lavinia verdraagt de sondevoeding slecht. Haar billetjes gingen stuk en als ze teveel kreeg, ging ze spugen. Bovendien wilde ze steeds minder zelf eten en ging haar gewicht nauwelijks omhoog.
Wij deden ons best om niet meer dan 300 ml sondevoeding te geven, omdat ze dit nog net verdroeg.  Maar daarvoor moest Lavinia wel zelf 600-700 calorieën per dag gewoon eten. Daar was ik soms vijf uur per dag mee bezig. Want één boterham kostte bijvoorbeeld al één uur. En het was zooo frustrerend als ze 's avonds in een grote boog 1,5 uur voeren uitspuugde.

Vandaag luisterde een nieuwe arts en een nieuwe diëtiste naar ons verhaal. En ze luisterden ook écht. Ze begrepen dat dit niet langer vol te houden is.

De arts belt ons dinsdag met een plan voor onderzoeken. Ze wil in ieder geval met contrastvloeistof gaan kijken hoe alles in dat buikje werkt. Wat er nog meer bij komt, horen we nog.
De diëtiste maakte me helemaal blij. We stoppen met calorieën tellen en eindeloos voeren, ze gaat gewoon met het gezin drie maaltijden doen. Verder krijgt ze twee tussendoortjes. Eet ze, is het prima; eet ze niet, is het ook klaar. Wel moeten we 's nachts nog 300 ml sondevoeding geven.
En wat ik al sinds het begin zeg: in deze voeding zit melk en ze moet eigenlijk andere. Daar wachten we nog heel even mee, om niet alles tegelijk te veranderen.

Ik werd heel blij van twee dingen: er komt onderzoek en ik heb drie uur per dag kado gekregen waarin ik niet hoef te voeren!

We zijn er vast nog lang niet, maar dit voelt als een hoopvolle nieuwe start!

zaterdag 6 september 2014

Pretdag

Vandaag is de fijnste pretdag in mijn leven mama, verzuchtte Piak. Want ik heb een linopolie  (my little pony) verdiend met doorslapen en ik heb bij oom en tante koekjes gebakken en Lavinia is thuis en jij kan me in bed stoppen!

Ik was het helemaal met hem eens. Lavinia mocht vanmiddag naar huis!
We hadden opnieuw een gesprek met de kinderarts en ze was goed genoeg gegroeid. Opeens zat ze vanmorgen op 8660 gram!
Het nieuwe schema met veel zelf eten en 's nachts bijvoeden via de sonde gaan we zelf thuis doen. We hebben een sondepomp en vier grote dozen voeding, spuiten, slangetjes en instructies gekregen. We kunnen zelf prima calorieën uitrekenen en sondevoeding geven.

Ik was eigenlijk net zo blij over het gesprek met de arts. Er komt namelijk toch aanvullend onderzoek naar de oorzaak dat Lavinia niet genoeg eet en niet vanzelf groeit. Bovendien komt er onderzoek naar de koemelk allergie en naar mogelijke andere allergieën. In het kinderziekenhuis in Den Haag gaan ze Lavinia bespreken en we gaan daar ook een afspraak krijgen. Omdat Lavinia nog steeds niet zelf gaat staan, zal de kinderfysio van het ziekenhuis ook naar haar kijken.

Ik ben echt opgelucht dat er nou eindelijk meer gaat gebeuren dan alleen calorieën in het meiske proppen. Hopelijk is er geen andere oorzaak dan 'te eigenwijs om te eten', zoals tot nu toe werd gezegd. Maar dat wil ik gewoon onderzocht hebben, zodat we andere dingen uitsluiten. En ik ben heel blij dat we daar nu toch mee starten.

Zodra Lavinia begreep dat ze naar huis mocht, zwaaide ze naar iedereen die ze zag. Ze was helemaal happy toen ze weer thuis kwam. Geloof het of niet: in de keuken wees ze direct naar haar koektrommel!


vrijdag 5 september 2014

Knakworstjes en sondevoeding

Vandaag zitten we een week in het ziekenhuis. Het voelt niet meer gek en emotioneel. We hebben ons ritme gevonden om de tijd te verdelen tussen thuis, ziekenhuis en kinderen. We wennen blijkbaar.

Gisteren hebben we weer een gesprek gehad met de kinderarts. Lavinia was 's morgens op de weegschaal geweest en was afgevallen. Grrrrrrrrr. Ze had de avond daarvoor haar sondevoeding weer uitgespuugd, dus eigenlijk was het ook logisch. Maar dat maakt het wel lastig om haar streefgewicht te halen en naar huis te mogen. Bovendien merkten wij zelf dat Lavinia last heeft van de sondevoeding: veel huilen, weinig energie, niets meer eten, niet happy. Er moest dus een nieuw eetschema bedacht worden.

De kinderarts wilde er nóg meer sondevoeding in gieten, volgens de theorie: meer calorieën is meer aankomen. Maar ik was nu al zoveel tijd kwijt om met de hand sondevoeding door een slangetje toe te dienen, en we zagen dat ze er totaal niet van opknapte, dus wij wilden liever dat ze meer gaat eten en minder sondevoeding krijgt. Hoe dan ook, het aantal calorieën per dag moet omhoog en het gewicht ook.

Uiteindelijk zijn we in het gesprek uitgekomen op zoveel mogelijk zelf eten overdag en 's nachts aanvullen met sondevoeding. 's Avonds heb ik lekker eten van thuis meegenomen. Lavinia at met groot enthousiasme knakworst en fusilli, in plaats van ziekenhuisvoer. Prompt was ze vanmorgen aangekomen!
We hopen nu dus heel hard dat Lavinia gaat groeien, van veel lekker eten en 's nachts sondevoeding. Het liefst nemen we haar dan zaterdag mee naar huis, maar de kinderarts vond maandag al optimistisch.

Het beste nieuws vonden we dat Lavinia maandag besproken gaat worden in het kinderziekenhuis in Den Haag. We hopen dat zij een briljant idee hebben hoe we voldoende eten in dit meiske gaan krijgen.

Vandaag is Lavinia in ieder geval ontzettend vrolijk, actief en gezellig! Zonder sondevoeding overdag en met bloemkool, vis, aardappel en druifjes in haar buik!

woensdag 3 september 2014

Dagprogramma

Iedere morgen gaat om 7.40 mijn wekker in het ziekenhuis. Dan ga ik aankleden, mn bed opvouwen en Lavinia aankleden. Rond 8.00 worden we namelijk in de speelkamer aan het ontbijt verwacht. Alle kinderen die enigszins kunnen, zitten aan een vierkante tafel om brood te eten. Gelukkig krijgen de ouders ook ontbijt.
Om 12.00 komt de warme maaltijd op tafel. Gekookte aardappelen, groente en vlees of vis. Op zondag zijn er patatjes! Om 17.00 is het weer broodmaaltijd. En ergens daarvoor moet Lavinia nog fruithapje. 

Lavinia krijgt nu vijf keer per dag sondevoeding: 3x direct na de maaltijd, 1x na het fruithapje en 1x 's avonds rond 19.30. Inmiddels mogen we dat zelf geven, zodat we dat in de toekomst thuis ook zelf kunnen doen. Helaas wil ze nu bijna niets meer eten. Tenminste, twee hapjes fruit of vier hapjes brood, dat telt nauwelijks mee.

Gisteren zijn er buisjes geplaatst. Dat ging echt heel snel. We gingen om 7.55 met bed en al van de kinderafdeling rechtstreeks naar de OK. En om 8.40 schoven we weer op de kinderafdeling aan voor het ontbijt. Helaas heeft Lavinia gisteravond wel de hele avond gehuild, tot 0.30. Maar ze kan nog niet zeggen waar ze last van had...

Voor de jongens is het ook behoorlijk pittig. Onze kleuter was zó moe en verdrietig, dat hij vanmiddag spontaan naar bed wilde. Slapen lukte niet, maar hij had wel alvast zijn uitgebreide avondritueel van mama gekregen:-). En onze stoere oudste jongen is na schooltijd zo hyper en snel boos, dat het ontzettend intensief is om hem zonder drama's door de dag te helpen.

Morgen is er weer een gesprek met de arts. We hopen dat er dan overleg is geweest met het Sophia en dat er dan een duidelijk plan ligt voor de toekomst!

vrijdag 29 augustus 2014

Weer in het ziekenhuis

Lavinia is toch nu alvast opgenomen voor de sondevoeding. Dan kan ze aansterken vóór de buisjes dinsdag.

Dus nu bivakkeren we weer in ons eigen ziekenhuis. Lekker dichtbij. Maar zonder aanvullend onderzoek en zonder overleg met het Soph.ia. Dat komt dus hopelijk allemaal later nog.

Lavinia heeft even gegild en blijft zowaar van de sonde af!

donderdag 28 augustus 2014

De kinderarts, deel 6

Het was een tijdje stil hier, want we hadden het druk. Natuurlijk met de jongens die vakantie hebben. Maar vooral met Lavinia die moest eten. We serveerden keurig per dag drie maaltijden en drie tussendoortjes. We telden hapjes, grammen en calorieën. Alles werd opgeschreven in een soort dagboekje. En vandaag was dan weer een afspraak bij de kinderarts.

De afgelopen twee weken hebben we zelf ook intensief met elkaar besproken wat we nou zien bij Lavinia en wat we eigenlijk denken en willen. We zien zelf een heel lief, slim meisje, wat goed duidelijk kan maken wat ze wil. Soms heeft ze een goede dag. Dan gaat ze op ontdekkingstocht, dan kan ze schateren van de lach, dan kan ze haar broers helemaal wild van plezier maken.
Maar Lavinia is ook een meisje wat veel slaapt en toch steeds moe lijkt. Vaak maken we haar 's morgens om 7.45 wakker en moet ze om 9.30 weer naar bed. Dan maken we haar om 11.30 wakker en moet ze om 14.00 weer naar bed, tot 16.30. En na het avondeten is ze alweer moe. Ze heeft dan geen energie om met haar hele lijfje bezig te zijn en enthousiast te spelen. Ze zit in de box, stapelt blokjes of knuffelt de pop en is rustig. Lavinia doet dan ook nog geen pogingen om te gaan staan.
Lavinia is vaak ziek geweest de afgelopen tijd. Vanaf maandag moet ze weer mee naar de kleuterklas om Piak weg te brengen. Als je ergens virussen, bacteriën en andere narigheid tegenkomt, is het in een kleuterklas in de herfst en winter. Ze heeft weinig weerstand door haar ondergewicht en als ze ziek is, gaat haar gewicht niet omhoog. Ze zit nu onder het onderste lijntje, met 8260 gram.
We hadden samen afgesproken dat we nú actie willen. We willen onderzoek naar de oorzaak van dit plaatje. Maar we willen vooral dat haar gewicht nu zo hard omhoog gaat, dat ze uit de vicieuze cirkel komt. Dat lukt ons niet met dagelijks hapjes en grammen tellen. Dus als daar sondevoeding voor nodig is, dan moet dat maar.

De kinderarts was het met ons eens. Ze begreep het plaatje en ze onderschreef dat er nu actie nodig is. We hebben zelf gevraagd om een andere diëtiste, in het Sop.hia.ziekenhuis. Dinsdag krijgt Lavinia buisjes om haar oorontstekingen aan te pakken. En zoals de plannen nu zijn, komt er op enig moment daarna sondevoeding.
Hoe alles precies gaat lopen, is nog niet helemaal duidelijk. Maar dat er nu van alles in gang wordt gezet om ons meisje te helpen, dat geeft in ieder geval een gevoel van opluchting!

dinsdag 19 augustus 2014

Weer thuis

Gisteren mochten we Lavinia weer meenemen uit het ziekenhuis!
Het is heerlijk om thuis te zijn met z'n allen. Het vertrouwde gekibbel van de jongens. Het gerommel van ons meisje in de box. Het geklieder aan tafel. Gewoon weer lekker alledaags.

Uit het bloedonderzoek kwam niets afwijkends. Verder is er alleen observatie gedaan. In het ziekenhuis zagen ze dat als Lavinia eet, dat ze dan keurig aankomt. Dus hebben we een voorbeeldmenu meegekregen, van wat ze per dag moet eten.

We hopen nu dus maar dat ze gezond is en blijft en eet!

woensdag 13 augustus 2014

De kinderarts, deel 5

Vanmorgen mochten we weer naar de kinderarts. Een andere, omdat onze vaste met vakantie is. We hadden zelf via de huisarts een afspraak aangevraagd. Want echt lekker gaat het niet.

In de vakantie was Lavinia ziek geworden. Bronchitis, zei de Franse dokter. Prompt wilde ze natuurlijk niet meer eten. Thuis bleek dat ze fors was afgevallen, naar 7,5 kilo. En toen waren we helemaal klaar met het getob.

Vanmorgen besloot de kinderarts eindelijk dat er onderzoek moet plaatsvinden. En dat het hoog tijd is dat ze aankomt. Want ze zakte ineens een eind onder de laagste groeicurve.

Het resultaat is dat ik dit blogje schrijf in het ziekenhuis. Lavinia heeft een heleboel buisjes bloed minder. En er wordt zeer nauwkeurig bijgehouden wat er in en uit gaat.

Zo'n opname komt natuurlijk nooit goed uit. Maar ik heb er nu vrede mee. Ze is zo niet happy en dat moet ze absoluut wél worden!

zaterdag 26 juli 2014

De kinderarts, deel 4

Donderdag was weer kinderartsdag. Ik zag er behoorlijk tegen op. De kinderarts dreigde namelijk met een opname als Lavinia niet was gegroeid en was gaan eten. Ik wilde liever op vakantie, bovendien ontwricht zo'n opname ons gezinnetje behoorlijk. Lavinia was wel lief gaan eten, maar de weegschaal thuis liet weinig vooruitgang zien.

We begonnen met de weeg- en meetsessie. Lavinia scoorde 76,5 cm, dus ze was 2 hele centimeters gegroeid. De weegschaal liet zowaar 8 kilo zien! Even later maakte madam haar pampertje met groot genoegen vol, dus die 35 gram winst verdween al snel. Dat schoot dus niet op: geen gewicht erbij.

De kinderarts concludeerde dat er in ieder geval groei is. Lavinia doet ook erg haar best met eten. Maar het duidelijkst was dat ze zo'n blije, gezellige, ontspannen indruk maakte. Ze ontwikkelde duidelijk in een mooi tempo verder.

Wel hebben we de afgelopen week weer een rondje oorontsteking gehad. De kinderarts constateerde dat dit de tweede keer was in zes weken tijd. Bovendien had ze drie weken geleden ook al grote keelamandelen opgemerkt. Nu gaan we dus eind augustus met Lavinia naar de KNO-arts. We hopen heel hard dat die ons kan helpen.

Maar nu gaan we eerst eens een camping opzoeken om volgende week op vakantie te gaan! Hoera!

woensdag 16 juli 2014

Paardrijdag

De dinsdag vind ik altijd een vermoeiende dag. Als de jongens naar school zijn, maak ik een inschatting voor het avondeten: hoeveel energie heb ik en hoeveel energie hebben zij? Op basis daarvan kook ik overdag alvast of bak ik een stapel pannenkoeken (plus een paar lactosevrije).

Want om 15.00 gaat de school uit. Dan wandelen we naar huis, gaan we wat drinken en een koek eten. Om 15.50 begin ik met de voorbereidingen voor vertrek. Tiuri moet paardrijkleren aan. Piak moet een oude broek en laarzen aan. Lavinia moet een schone pamper en een volle buik hebben.
Om 16.20 moet Tiuri op zijn eigen fiets zitten en moeten Piak en Lavinia in mijn bakfiets zitten. Bovendien moet er een buggy mee, zodat ik Lavinia ergens in kan vastbinden als ik een pony moet zadelen.
Om 16.30 moeten we op de manege zijn om de juiste pony te gaan zadelen en klaar te staan bij de bak. En dan begint officieel om 16.45 de paardrijles.

Helaas is paardrijden iets spannends. En helaas zijn de laatste weken wat onrustig op school. Dus tussen 15.00 en 16.45 ontploft Tiuri momenteel een paar keer. We zijn dus nooit om 16.30 op de manege, ondanks dat ik me het apezuur trap op de bakfiets. Gelukkig loopt de les vóór ons altijd uit...

Als Tiuri op zijn paard zit, hoef ik alleen Lavinia en Piak nog zoet te houden. Lavinia wil alle dieren zien en gobbeldegook tegen ze zeggen. Piak rommelt in de buurt van mijn bankje. Ik probeer in de gaten te houden dat hij niet z'n nek breekt bij het klimmen/vallen, niet geëlektrocuteerd wordt door losse kabels en geen tetanus of bloedvergiftiging oploopt door een wondje.

Rond 17.45 zit de paardrijles er meestal op. Dan moet de pony afgezadeld, alles opgeruimd en de rijles betaald. Vervolgens moet iedereen weer in/op de fiets en trap ik dapper weer naar huis.
Als we om 18.15 thuis zijn, kleden de jongens zich buiten uit (ik ben hartstikke allergisch voor paarden). Tiuri gaat direct gauw douchen, Piak was ik meestal alleen. De paardrijspullen gaan in de was. Lavinia is meestal moe en ongezellig. Dan gaan we met z'n allen eten. Daarna begint het avondritueel om iedereen in bed te leggen. En dan kan ik alleen nog op de bank zitten.

Maar heus, het is het waard. Dat stralende gezicht van Tiuri als hij op een pony zit! Ik zie hem maar één uurtje per week zo gelukzalig kijken. Gisteren gingen ze zomaar zonder zadel en hoofdstel rijden. En kunstjes doen op de paardenrug. Tiuri mocht rechtop staan op z'n paard en zwaaien naar de camera. Aan een lange lijn ging hij voor het eerst galopperen. Hij vond het zo geweldig en was zo trots dat het allemaal lukte.
Meestal zit ik dan 's avonds op de bank toch met een zeer tevreden gevoel!

maandag 14 juli 2014

Lavinia heeft de smaak te pakken!

Lavinia is zó blij dat ze geen nutridrink-pap meer hoeft.

In plaats van een paar keer per dag worstelen om lepeltje voor lepeltje pap in een woest spartelend kind te krijgen, delen we onze boterhammen. Ik maak voor mezelf twee keer per dag vier boterhammen klaar, met speculoos en hagelslag en gestampte muisjes. Daar eet Lavinia dan vrolijk twee keer zowat een hele boterham van op!

Bij het avondeten blieft ze geen potjes, maar eet ze graag van mijn bord mee. Vaak krijgt ze ook zelf een klein bakje of bordje met eten om zelf te eten. En natuurlijk maria.biscuitjes, veel vers fruit en fruitpotjes.

Plus borstvoeding. Want dat drinkt madam nog steeds graag hoor. De kinderarts en diëtist dachten dat een voeding minder zou helpen om haar meer te laten eten. Maar die theorie gaat niet op: ze eet veel meer en beter, zonder dat er een voeding af is.

Ik denk zelf dat de nutridrink nog teveel lactose bevatte. 'Daar hebben de meeste kindjes geen last van mevrouw!' Nou, die van ons dus écht wel. Ik merk het dagelijks aan haar pampertjes. Ik merk het aan haar humeur. Ik merk het aan haar ontwikkeling.

In ieder geval vindt Lavinia me een stuk liever, nu ik geen pap meer probeer te voeren. Vrijdag ging Lavinia míj brood voeren, met een enorme grijns. Ze knuffelt veel meer en lacht veel meer naar mij. En ze vertelt me hele verhalen, waarbij ze gelukkig met haar vingertje aanwijst wat ze bedoelt.

Nu nog hopen dat ze ook groeit.


zondag 13 juli 2014

Dieren in de ark

Piak had een kleurplaat van de ark gekregen bij de kinderbijbelvertelling in de kerk. Piak en Tiuri dachten samen na over de dieren die er op stonden. Zou die miereneter niet alle mieren willen opeten?
Ik vroeg of ze konden bedenken welke dieren niét in de ark gingen. Tiuri wist het: de vissen! O ja, zei Piak, want die leven in het water en hebben geen land nodig.
Hé, zei Tiuri, hoe zit het dan met de spuugvissen? Want die moeten diertjes vangen die op het land leven!

woensdag 9 juli 2014

De kinderarts, deel 3

Deze week is Lavinia weer bij de kinderarts en de diëtiste geweest. Zowaar, ze was 300 gram gegroeid!

Toch waren de kinderarts en de diëtiste niet tevreden. Lavinia eet namelijk nog steeds niet enthousiast en veel. Ze overwogen een opname in het ziekenhuis, om het voedingspatroon te doorbreken en haar te leren eten.

De afgelopen dagen heb ik hard gepuzzeld. Want ik vond het al fijn dat ze steeds meer gaat eten en gaat groeien. Bovendien ontwikkelt ze wel heel snel. We hebben nu eindelijk een beetje rust in huis en dat begint zich uit te betalen, is mijn gevoel.

Gelukkig mag ze nu stoppen met de nutridrink, als ze wel goed brood gaat eten. Dat vindt Lavinia veel lekkerder en dat scheelt me een hoop gezeur en geklieder.
Ze wil vooral graag mijn eten. Brood, koekjes, drinken, avondeten, wat mama heeft is aantrekkelijk.

Over twee weken moeten we terug. Dan moet Lavinia op de weegschaal en de meetlat. En ze moet minder borstvoeding en meer vast voedsel.
We doen dus hard ons best!

zaterdag 5 juli 2014

Grenzen

Wie mij ooit had verteld dat ik met 13 maanden nog steeds borstvoeding zou geven, had ik echt voor gek verklaard. Nu verklaar ik regelmatig mezelf voor gek. Woensdagmorgen nog, toen Lavinia in een parkeergarage besloot dat ze écht niet kon wachten. Ze verschafte zich toegang tot de melk en dronk haar buikje vol, terwijl ik stond te wachten op Rafox met de autosleutels. Ik zag er zelf het gemak en de lol van in!

Na de kleuterschool nog kleurplaten maken? Nooit van mijn leven. Maar Piak vindt het zó leuk als mama meedoet. Nu kleuren we samen mandala's. En daarna mag ik ze heel netjes uitknippen. Ik geloof dat Piak het zowat net zo keurig kan als ik. Maar ik begin er heus plezier in te krijgen. Best ontspannend en rustgevend ook.

Na de paardrijlessen van mijn zusje heb ik zowat gezworen nooit meer naar een manege te gaan. Ik placht van 'vieze stinkknollen' te spreken. Maar Tiuri vindt paardrijden helemaal geweldig. Vandaag had hij zelfs een extra cursus: borstelen en optuigen. Het heeft uiteraard grote voordelen als hij dat zelf kan. Want geloof het of niet: meestal sta ík te worstelen met zo'n zadel enzo.

Ouderschap gaat niet alleen over grenzen stellen, het gaat blijkbaar ook over grenzen verleggen. Ik vraag me soms af wat ik allemaal nog ga doen in mijn leven!



woensdag 25 juni 2014

Nijntjes tranen

Gisteren was Lavinia zó boos toen ze in bed was gelegd. Zó boos, dat ze voor het eerst zelf is gaan zitten. Zat ze te schreeuwen in haar bed! Er is een verhaal dat ik zittend in slaap viel, toen ik een boos klein meisje was. Ik had van ma willen horen...

Piak droomde dat ik een stomme mama was en werd doodgereden. Hij kwam vanmorgen gauw bij me knuffelen. Ik had aan ma willen vertellen...

Tiuri doet het nu zo lekker op school. We willen alvast overleggen met de jufs van volgend jaar en de opvoedpoli. Ik had aan ma willen vragen...

In mijn hoofd komen steeds weer filmpjes terug van de laatste weken. Maar ik voel er niks bij.
Ik varieer tussen poetsen, in een boek verdwijnen en uitgeput op de bank liggen. Te moe voor wat dan ook. Pijn in mijn hele lijf.

Vanmorgen kocht ik op een rommelmarkt voor de kinderen het boekje Lieve oma Pluis. Toen ik het thuis las, kon ik eindelijk echt huilen.

Zo naar, dat verdriet ergens wacht en dan genadeloos toeslaat op momenten dat je het niet ziet aankomen.

donderdag 19 juni 2014

Tiuri zeven!

Al dágen was Tiuri aan het stuiteren. Hij lag tot 22.00 of later wakker. Hij kon niet op z'n stoel zitten. Hij kon niet rustig zitten lezen. Hij luisterde niet. Alles van onrust over zijn verjaardag. Tiuri is nu zeven!

Tiuri weet al een tijdje dat hij van ons voor zijn verjaardag paardrijlessen krijgt. Maar wilden we alsjeblieft aan de familie vragen wat ze gaan geven? Hij kan er écht niet tegen als het een verrassing is. Ook aan de klasgenoten voor het feestje heeft hij gevraagd wat ze gingen geven. Gelukkig had ik hem voorbereid dat de meeste kinderen dat niet willen verklappen...

Vanmiddag was het kinderfeestje. Tiuri had vooraf besloten dat we C.reationary gingen doen, een lego spel. Daarna stand-in-de-mand, dan wuivertje (zwaaiverstoppertje), dan voetballen, dan patat eten en dan naar huis. Prima hoor. Gelukkig ging alles volgens plan. Behalve dan de regen die het voetballen kwam verhinderen. Daar hebben we maar een filmpje voor in de plaats gedaan. En we hebben het allemaal overleefd. De zeven gasten vonden het zelfs leuk!

Toch lag Tiuri vanavond in bed te huilen. Hij had het gevoel dat de kinderen hem niet begrepen hadden. Ze hadden gezegd dat hij zo druk deed en dat vond hij helemaal niet leuk. En ze deden dingen die hij helemaal niet in z'n hoofd had. Tiuri is twee keer een tijdje in de keuken gaan zitten met een stripboek, om weer even rust in zijn hoofd te krijgen. Nu voelde hij zich zó moe en zat zijn hoofd zó vol en was hij zó verdrietig.

Ik heb uitgelegd dat alle mensen weggetjes in hun hoofd hebben. Maar dat Tiuri soms snelweggetjes heeft of sluiproutes. Dat het dan moeilijker is om elkaar goed te begrijpen. Hij werd er erg verdrietig van. 'Bij mij rijden er telkens heel veel auto's tegelijk heel hard. En als ze dan botsen, dan ontplof ik. Want ik was verdrietig over oma en blij over mijn verjaardag en verdrietig over het feestje en dan ook nog school, dat is allemaal veel te veel.'

Het valt niet altijd mee om zeven jaar en Tiuri te zijn!

maandag 16 juni 2014

De kinderarts, deel 2

Zowaar, ik keek een beetje uit naar het bezoekje aan de kinderarts! Lavinia is al sinds dinsdag ziek en na een paar betere dagen, had ze vanmorgen weer hoge koorts. Kon de kinderarts mooi even kijken wat er aan de hand was (virus + oorontsteking dus). Tegelijk hield ik m'n hart vast, want een week ziek, is een week erg weinig eten...

Lavinia werd onder luid protest gemeten en gewogen. Ze was in vier weken tijd 1 cm gegroeid, naar 74,5 cm. De weegschaal bleef steken op 7670 gram: 30 gram erbij sinds 16 mei.

De kinderarts vond het eigenlijk niet zo gek, dat ze niet veel was gegroeid. Tandjes, ziek, begrafenis, onrust, allemaal redenen om niet te willen eten. Het waren niet de meest representatieve weken, om te kijken of een kindje goed groeit.

Over drie weken moeten we terug komen. Ik weet niet zo goed wat ik er van vind. Aan de ene kant ben ik blij dat we niet allerlei onderzoeken en toestanden hoeven. Aan de andere kant: ze is in 10 weken tijd dus maar 1 cm en 90 gram gegroeid. Das wel heeeeel weinig...

vrijdag 6 juni 2014

Vergeving

Piak is moe en vervelend. Hij eet zn bord niet leeg, hij jammert zodra we daar iets van zeggen en schreeuwt als Tiuri naar hem kijkt.

Bij het avondritueel gaat alles super langzaam. Telkens gaat Piak iets anders doen. Hij doet vooral niét wat de bedoeling is. Uiteindelijk volgt straf: niet voorlezen.

Piak barst in luid geweeklaag uit. Ik zeg dat het beter werkt om te zeggen sorry ik heb er spijt van. Dat doet Piak prompt. Daarna gaat hij gauw naar zijn kamer.

Piak komt terug. Ik heb tegen de Here Jezus gezegd dat ik er spijt van heb. En juf zegt dat Hij altijd wil vergeven. Dus nu kun je weer voorlezen. 

woensdag 4 juni 2014

Lavinia en de diëtiste

Vanmorgen mocht ik met Lavinia naar de diëtiste. Nu een speciale kinderdiëtiste in het ziekenhuis. Het bleken er zelfs twee te zijn: ook nog een stagiaire. Ik had de afgelopen tijd een logboekje bijgehouden met ons eetpatroon. Dat kon ik dus mooi alvast laten zien.

De dames concludeerden dat Lavinia officieel te weinig eet, als je de borstvoeding buiten beschouwing laat. Want wat daarin zit, kun je niet meten en telt niet mee. Dat was volgens hen waarschijnlijk ook de reden dat de kinderarts vond dat ze op kunstvoeding over moet: das handig met calorieën tellen. Maar omdat ze die kunstvoeding niet doet, was het inderdaad best slim dat ik gewoon borstvoeding bleef geven. Als ze dan daarnaast maar wel die 700 calorieën van het schema gaat binnenkrijgen. Hmmmm...

Met die kunstvoeding moet je creatief zijn in het begin. O, dat deed ik al, met gepureerde peer en banaan en gemixt met borstvoeding enzo. Precies. Maar Lavinia vindt het gewoon echt smerig. Bovendien krijgt ze absoluut niet 2x 200 cc weg: 100 is het maximum en dat gaat langzaam hapje voor hapje. De conclusie is dus dat ze een andere volledig lactosevrije kunstvoeding krijgt, met meer calorieën per hapje. Morgen brengt de postbode de eerste voorraad.

Zelf moet ik vooral eiwitten binnen krijgen. Uit ehm, wat precies? Vlees, peulvruchten en eieren dus. Want noten en soja, nee, dat is ook verboden. En amandelmelk ook. Lavinia en ik moeten vooral véél eten. Er is geen lijst met goede producten, er is geen speciaal kookboek met lekkere recepten, er is zelfs geen kant en klare website waar ik blij van word.

Hoewel, ik ben ontzettend hip: vegan is mode. Er zijn rare mensen die vrijwillig lactosevrij eten. Ze hebben heel leuke websites met allerlei tips en recepten en eetdagboeken. Helaas doen deze mensen óveral noten en/of soja in. Dus ik blijf nog even zoeken naar een leuke, lekkere, legale verjaardagstaart voor Lavinia!

vrijdag 30 mei 2014

Egeltje

Vandaag moest ik huilen omdat ze geen witte schoenen verkopen. Alleen een miljoen kleuren die geen grijs zijn. En als ik een kleur geen naam kan geven, is het een lelijke kleur. Ik wou gewoon wit. Stomme mode.

Er zit een rare stekelige laag om mijn emoties heen. Ik kan er zelf niet altijd bij. Soms breekt die opeens open. Om iets heftigs, zoals slecht nieuws. Om iets onbenulligs, zoals witte schoenen. Maar als die breekt, is het meestal grondig.

Ik heb een emmertje vol verdriet. Gooi er een klein steentje in en de tranen klotsen zomaar over de rand.

Vanavond ging ik een eindje lopen. Even mn hoofd legen en wat ontspannen.
Toen liep er opeens een egeltje over het pad. Een schommelend klein Prikkeltje. Zomaar op onze route naar school.

Ik was opeens zo blij en dankbaar!  Er zijn ook nog zoveel mooie dingen, die spontaan mijn dagelijkse pad kruisen. Zelfs met stekeltjes!

woensdag 28 mei 2014

Roze eten voor ons meisje

Lavinia vindt kunstvoeding uitermate smerig. En gelijk heeft ze: het stinkt zo erg, dat ik het nergens in kan 'verstoppen'. Voor ieder vies hapje is een nieuw afleidend speeltje nodig. De kinderstoel plakt, de vloer plakt en het kind plakt.
Gelukkig wilde ze vandaag wel andere dingen eten: twee keer een kwart boterham, gepureerde peer en meloen. Dat gaat wél hap-slik-weg, tot ze er geen zin meer in heeft. Dus heus, ze krijgt opeens redelijk wat binnen op een dag.

Vanavond hadden wij gebakken zalm. Lavinia had potje doperwtjes. Na een paar hapjes had Lavinia het wel geproefd: niet aanlokkelijk genoeg om zomaar op te eten. Nee, die zalm waar de broers om vochten, dát was vast heel lekker. Lavinia keek er hebberig naar en kreeg een stukje zalm. Ze ging helemaal recht zitten en sperde haar mondje wijd open, om aan te geven dat er een nieuw stukje zalm moest komen. Voor de duidelijkheid wees ze er met haar vingertje naar en zei: díe!

Rafox deed telkens een flinter zalm op zijn vork. Daar keek Lavinia dan zeer geconcentreerd naar en ze deed haar mondje wijd open voor dat roze eten. Rafox stopte dan gauw een lepel doperwtjes naar binnen. Als beloning voor het inslikken, kreeg ze daarna alsnog zalm.

De broers hadden de grootste lol dat Lavinia er telkens weer in trapte. Ik vermoed dat ze het systeem best door had. Maar dit was gewoon lekker genoeg om het spelletje mee te spelen. Ik vrees dat we nog een hoop creativiteit en slimheid nodig gaan hebben om dit meisje groot en sterk te krijgen!

zondag 25 mei 2014

Verdrietig

Ik zou zo graag mijn kinderen nog even willen beschermen tegen de narigheid van deze wereld. Ik zou ze zo graag onwetend houden over dood en rouw. Ik zou ze de angst en het verdriet willen besparen. Maar soms breekt het leven zomaar binnen. Dan pieker ik me suf over hoe ik het beste hun hand kan vasthouden tijdens de stappen die ze moeten zetten in het echte harde leven.

De vader van een klasgenote van Tiuri heeft een einde aan zijn leven gemaakt. Vanmiddag hebben we het voorzichtig proberen uit te leggen aan de jongens. Tiuri had vooral technische vragen, over hoe en wat en wanneer. 'Waarom zijn jullie eigenlijk verdrietig?' Omdat die kinderen nu geen papa meer hebben.
Piak leek meer moeite te hebben om het te begrijpen. Toen ik zei dat hij eigenlijk zichzelf had vermoord, toen snapte hij het opeens. En hij was direct ook bezig met waarom dan.
Na tien minuten gingen ze weer over tot de orde van de dag.

Vanavond stopte ik eerst Piak onder de wol. Na een tijdje riep hij. Ik moest bij hem in bed gaan liggen, want hij wilde nog wat vragen. Over die papa. Zijn grootste angst was dat wij ook dood gaan. We hebben een tijdje liggen praten en knuffelen. Uiteindelijk ging hij lief slapen.
Daarna was Tiuri aan de beurt. Als ik dood ga, wil hij ook dood. Tiuri is sowieso al erg bezig met sterven, de hemel en de hel. Hij wilde weten hoe het komt dat deze papa zo verdrietig en in de war was dat hij dit heeft gedaan. Waarom heeft God hem niet tegen gehouden?

Tiuri denkt zo vreselijk diep na. Ik heb vaak dezelfde vragen en niet alle antwoorden.

Hoe verdrietig moet dat gezinnetje zijn dat nu zonder papa verder moet...

vrijdag 23 mei 2014

Kinderen voeden is een uitdaging...

Vanmorgen begon ik dapper met het voederen van Lavinia. We hebben vandaag pap geprobeerd en zelf gemaakt fruithapje van appel en banaan. Van allebei at ze de helft, na een halfuur afleiden en aandringen. Een kwart boterham ging ook. Vanmiddag at ze zowaar pap van speciale melk, bambix en gepureerde peer. Het hielp enorm dat er twee grote bromvliegen rond zoemden! 

Aangemoedigd door dit succes, besloot ik energie te steken in het avondeten. Ik weet heus wel dat mijn jongens geen groente lusten. Dus pureerde ik de broccoli, paprika en cherrytomaatjes voor hen tot een gladde pastasaus. Lavinia kreeg potje doperwten. 

Piak is hapje voor hapje gevoerd en had na ruim een half uur alles op. 
Bij Tiuri heb ik er uiteindelijk onder grote dwang zeven of acht happen in weten te krijgen, waarna hij luid schreiend naar boven ging.
Lavinia heeft, ook onder dwang, een half potje doperwten voor kinderen van 4 maanden gehad. Daarna zijn Lavinia en ik samen onder de douche gegaan om het groen uit onze haren en neuzen te wassen.

Vanaf morgen eten wij patat, denk ik...

donderdag 22 mei 2014

De kinderarts, deel 1

Vandaag zijn we met Lavinia bij de kinderarts geweest. Eerst is ze gewogen en gemeten door een assistente. Vervolgens heeft een co-assistent een uur lang alle mogelijk informatie in de computer gestopt. Alle mogelijke allergieën en ziektes in de familie, hoe Lavinia ontwikkelt, stambomen, je kunt het zo gek niet bedenken.
Ondertussen speelde Lavinia lekker op de grond en liet ze zien dat ze heel gezellig kan kletsen.

Daarna ging de co-assistent overleggen met de arts. Die kwam een kwartiertje later zelf kijken. Ze vond Lavinia een gezond, actief, lief, slim meisje. Maar mij vond ze erg smalletjes en mager. Tsja. Dat is het resultaat van borstvoeding, dieet, aanleg en allerhande sores die stress opleveren. Ik weeg inmiddels net zoveel als in de brugklas...

De bedoeling is dat Lavinia zelf gaat eten en ook iets anders gaat drinken. Dat gaat best een uitdaging worden zonder fles en tuitbeker. Omdat ze wel pap wil (soms), gaan we beginnen met pap van babymelk, speciaal voor kinderen met koemelkallergie. Dan kan ik beginnen met borstvoeding afbouwen. Want ik moet op een of andere manier ook gaan aankomen en dat gaat niet samen met het voeden van een éénjarige.

De kinderarts regelt zelf op zo kort mogelijke termijn een afspraak voor ons bij de kinderdiëtiste van het ziekenhuis. Die moet ons allebei op gewicht zien te krijgen. Daarnaast moet een logopediste waarschijnlijk gaan kijken waarom ze bepaalde dingen niet eet, of dat iets met mondmotoriek te maken heeft. En de kinderarts wil ons daarna gauw weer terug zien.

We gaan weer een intensieve periode in. Wordt vervolgd!

woensdag 21 mei 2014

Ridder Tiuri

Vorige week mailde ik onze ruiterclub wat de opties waren voor paardrijlessen. Ik kreeg direct een mailtje terug: precies die dinsdag zou er een proefles zijn. Tiuri liep met een strak gezichtje het terrein op. Hij kreeg een cap en laarzen te leen. En daar ging hij, op een grote pony. Hij ontspande en straalde helemaal! 

Die avond kon Tiuri niet slapen. Ergens om 21.30 kwam het er uit: hij was bang dat de klas zou vinden dat paardrijden voor meisjes is. Rafox en ik hebben om de beurt met hem gepraat. De volgende morgen verklaarde Tiuri stellig dat hij zich niets aantrok van de klas en dat hij graag door wil met paardrijden. Ik was zo trots op hem!

Tiuri doet het sowieso beter. Hij speelt weer met de playmobil. Hij speelt weer buiten. Hij leest enthousiast: over het Ros Beyaart, over Lancelot, over Michiel de Ruyter. En Brief voor de Koning mag hij nu in de klas uitlezen. (Mijn mediëvistische hartje gloeit!)

De sleutel? School.

Rafox heeft met de Opvoedpoli samen een gesprek gehad op school. Eindelijk zitten de ib-er en wij op één lijn. Na anderhalf jaar praten, gelooft de ib-er dat er iets is met onze zesjarige. Eindelijk ziet ze in dat daar iets mee gedaan moet worden. Eindelijk gaan we samenwerken met school.

Maar het allerblijst ben ik met de juffen. Er is nu wekelijks overdracht hoe het gaat. Er is extra uitdaging. Er is aandacht voor zijn prikkelgevoeligheid. Er is begrip voor hem, dat hij anders in elkaar zit. Voor het eerst heb ik het gevoel dat de juffen hem zien. Sterker nog, de ene (ervaren) juf vindt hem echt leuk! En de andere juf, die wil heel graag leren en staat open voor onze tips en ervaringen.

Van weeromstuit begint Tiuri veel beter onder woorden te brengen wat hem dwarszit. Hij gelooft dat die grote mensen hem willen begrijpen en helpen. Hij begint er voorzichtig wat vertrouwen in te krijgen. Natuurlijk knettert hij soms nog behoorlijk, maar ik hoop dat we de spiraal naar boven nu gevonden hebben.

zaterdag 17 mei 2014

Lavinia en eten deel 2

De vrijdag begon met een bezoek aan het bureau. Lavinia werd gemeten en was écht niet langer dan 73 cm. Wat gek, zei de assistente, vorige keer was ze 73,5. We vermoedden dat babies niet krimpen, dus vulde ze 73,5 cm in. Op de weegschaal kwam Lavinia uit op 7640 gram. Maar 60 gram meer dan zes weken geleden.

De verpleegkundige vroeg wat Lavinia eet op een dag. Het is geen bezwaar als ze niet eet, maar wel als ze niet groeit. Ik heb maar gezegd dat ik toch wel een verband zie tussen die twee dingen.

Ik mocht naar een diëtist. Ik heb zeer helder uitgelegd dat ik daar tot nu toe gans niets mee kon. Dan liever een kinderarts. O, ja, dat was wellicht een goed idee. Het bureau zou een verwijzing maken voor de huisarts. Dan zou die mij doorsturen. Nogmaals het adres van de huisarts gegeven.

Ik heb zelf alvast de huisarts gebeld. De assistente belt mij zodra ze de post heeft ontvangen. En wat zat er vandaag bij mijn post? Juist, vier papiertjes met daarop Lavinia's groeicurves. Zonder enig begeleidend lettertje.

Wordt vervolgd...

In het kader van ons gezamenlijk gewicht heb ik maar koekjes gebakken. Zonder verboden ingrediënten en lekker!!!

maandag 12 mei 2014

Lavinia en eten

Bij Tiuri konden we de mango van de muur en de pap van het plafond lepelen. Onze jongens variëren 's avonds tussen: dat lust ik niet en dat eet ik niet. Zolang de boterhammen vol chocoladepasta zitten, gaan die er gelukkig wel in. Piak eet bovendien eindeloos appels en Tiuri zou het liefst ook eindeloos koek eten.
Op een of andere manier zijn ze er groot, sterk en gezond bij.

Maar waar Lavinia van moet groeien, het blijft me een raadsel.
Live mamamelk, ja, dat wel. Het liefst nog zeker zes keer per dag. Wel met wat randvoorwaarden, want ik eet noodgedwongen nog steeds lactosevrij en sojavrij en nootvrij. Waar ik van moet groeien, das het tweede raadsel.

Ik heb nog nooit een kind gezien dat zo weloverwogen en vastberaden de lippen op elkaar kan klemmen als er voedsel in de buurt komt. Ze is zo bijdehand dat ze niet gaat huilen of schreeuwen, want dan moet haar mondje open en gaat er alsnog een hapje in. Dus is ze stil, draait ze haar hoofdje om, duwt ze de lepel of het eten weg en blijft haar mondje dicht.

Van een boterham eet ze een paar hapjes. Fruitpotje lust ze wel, maar niet meer dan één per dag. En ze heeft ook nog voorkeur voor het smaakje, want bepaalde dingen vindt ze vies. Avondeten? Echt niet. Met een hoop afleiding en geklieder doen we vier keer over zo'n miezerig potje groente voor kinderen van vier maanden. Vers avondeten lust ze ook niet, trouwens.

Mariabiscuitjes wil Lavinia wel, omdat je daar zo lekker mee kunt viezikken. Kun je iedereen mee onder smeren en je hele stoel vol kruimelen. En later zitten de stukjes overal en kan niemand controleren hoeveel je opgegeten hebt.

Vrijdag mogen we weer naar het bureau, waar mevrouw gewogen en gemeten en geprikt gaat worden. Ik hou mijn hart vast wat de weegschaal nu weer zegt!

zondag 4 mei 2014

Trauma

Inmiddels lig ik al minstens een uur in bed. Klaarwakker. Telkens opnieuw speelt hetzelfde filmpje in mijn hoofd.
Piak. Hij vliegt vanaf de wip een meter omhoog. Met zijn hoofd voorover valt hij, zijn neus op de ijzeren stang waaraan hij zich moest vasthouden. Met één handje grijpt hij zich vast aan de wip. Overal bloed. Dan hij nog twee meter omlaag, op zijn billen.

Waarschijnlijk is zijn neus niet gebroken, maar staat het kraakbeen scheef. Het is nu zo gezwollen, dat het niet goed te zien is. Maar over een paar dagen zal er dus wel een vervolg komen bij een dokter.

Ik ben dapper en helder gebleven. Ik heb getroost en bloed weggeveegd. Ik heb mijn kindertjes laten praten en in bed gestopt. En ik heb nu bibbers en beleef het telkens opnieuw.

Ik wist dat bevallen heftig zou zijn. Maar ik wist niet dat opvoeden ook zo traumatisch kan zijn...

dinsdag 29 april 2014

Niet stil

't Was even stil hier. Op m'n blog dan, want in huis was het niet bepaald stil. En nu het eindelijk vakantie is, moest ik eerst even een paar dagen bijkomen voordat ik weer eens achter de laptop kroop.
Wat er zoal gebeurde?

Het was bijvoorbeeld feestweek op school. Dat zorgde voor de nodige onrust, want de hele week was anders-dan-anders. Piak duikelde bij de dierentuin bovenuit de schoolbus en heeft behalve een enorm blauw oog/hoofd ook een hersenschudding. Tiuri heeft juf de stuipen op het lijf gejaagd door (zwaar overprikkeld en boos) naar huis te lopen zonder zich af te melden na het schoolreisje.

Verder zijn we nog steeds bezig met extra uitdaging en extra begrip op school. Na een gesprek met juf en de directeur hebben we voor een volgend gesprek de hulp ingeroepen van de Opvoedpoli. En hé, nu het vakantie is, ontploft Tiuri eigenlijk nauwelijks. En zeker niet op de terugweg uit school. Ik word er stiekem toch wel blij van hoor, dat zijn frustratie zo duidelijk door de school komt. Ligt het namelijk niet aan mij.

Piak is lekker zoet met verkeersborden, cijfers en letters. Hoor je dus vanaf de achterbank: 'Mama, je mag hier vijftig. Je hebt voorrang op iedereen en als je wilt parkeren moet je de bocht om!'
Zondag liepen Tiuri en Piak fijn samen in het Engels te tellen. Tiuri vond het héérlijk dat de Engelsen 'one hundred' blijken te zeggen, want dat past veel beter bij tweehonderd en driehonderd enzo.
Het leukst vind ik nog wel dat Tiuri en ik nu samen Brief voor de koning aan het lezen zijn. Ik lees eindeloos voor als Piak er niet bij is en Tiuri leest daarna zelf vaak nog verder.

Tegelijk zijn ze echt nog maar net vier en ruim zes jaar als het op emotionele dingen aankomt. Gesprekken over ziekte, gebedsverhoring, sterven en de hemel zijn daardoor razend ingewikkeld. Want hun hoofdjes kunnen zoveel meer bedenken dan hun hartjes kunnen verwerken. Een gesprek over botten in een kist kan zomaar overgaan in 'ik ben wel tien verdrietig'. Een stoer verhaal over een Bengaalse tijger maskeert nauwelijks de onthutste blikken op een sonde. Ze zijn eigenlijk nog zo klein en kwetsbaar.

De afgelopen weken rolde ik zomaar in een sollicitatieprocedure. Een leuk bedrijf, een leuke job, een redelijk aantal dagen, alles lijkt te kloppen. Toch bekroop mij opeens weer de twijfel. Kan ik mijn jongetjes bij een bso of oppas droppen? Ga ik de borstvoeding afbouwen en mijn meisje wegbrengen? Want de afgelopen weken hebben mij wel geleerd dat dit gezinnetje mij een hoop energie kost. En dat ik er ook wel erg blij van word, van zorgen voor mijn kindertjes!

dinsdag 8 april 2014

Onze kleuter

Soms vergeet ik bijna om te genieten van onze kleuter! Ziekenhuis, school, sores genoeg, maar er zijn ook heus leuke dingen. Ik merk dat het me helpt om heel bewust te zien hoe Piak geniet van het leven. Van alle narigheid lijkt Piak het minste mee te krijgen, omdat hij helemaal opgaat in zijn nieuwe schoolwereldje.

Hij huppelt 's morgens zo blij de klas in, dat ik nog net een zwaai krijg ten afscheid. Op de terugweg begint hij al te vertellen wat de juf zei en wat hij allemaal gedaan heeft. Er zijn allemaal nieuwe vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen. En thuis heeft hij nog zóveel knutselspullen van zijn verjaardag, dat hij de hele dag zoet is.

Wat heerlijk als het spannendste moment van de dag is dat iemand zijn béker omgooit in de klas. Hoe fijn om je alleen zorgen te maken of je nieuwe vriendje bij jou thuis durft te komen spelen (en dat durft-ie!). Het is zo leuk om te zien wat Piak allemaal weet te maken met lijm, papier, scharen en heel veel creativiteit.

Ik merk dat Piak ook een stuk zelfstandiger is geworden. Hij zoekt zelf z'n kleren uit en kleedt zelf aan. Hij trekt zelf z'n jas en laarzen aan als hij buiten gaat spelen. Vandaag was hij hard op z'n knietjes gevallen met loopfietsen. Ik vroeg of hij heel hard had gehuild. 'Ja, maar ik was stil toen er mensen kwamen. Want ik wilde niet dat ze gingen vragen of ze me moesten helpen.' Zo zelfstandig dus:-).

Maar 's avonds laat komt vaak alles nog een keertje terug. Wij hebben dus niet alleen een ochtend- en avondritueel, ook nog een nachtritueel. Zo rond de laatste voeding van Lavinia, wordt Piak meestal ook huilend wakker. Dan moet er getroost worden, met een bekertje water en veel knuffels, al weet hij zelf niet meer wat hij gedroomd had. Want het leven is toch ook wel heel intensief en spannend voor een kleuter!


maandag 31 maart 2014

Passend onderwijs

Bij passend onderwijs droom ik van een school die vraagt: wat past bij dit kind? Wat heeft dit kind nodig om tot bloei te komen en gelukkig te zijn?

Vrijdag had ik gesprek op school, dat het tegenovergestelde opleverde. Ik had vier weken daarvoor aangegeven dat er een gesprek moest komen. Tiuri komt élke dag boos thuis uit school, zoals hier. Hij lacht niet meer, hij speelt niet meer, hij wil niets meer. Van pure frustratie over school, ontploft hij zowat dagelijks op de terugweg al. Ik wilde graag begrip, aandacht voor zijn autisme, een handelingsplan, een evaluatie daarvan, een toets om te kijken op welk niveau hij zit en passende uitdaging.

Het resultaat: geen handelingsplan (we wachten nog op een gespreksverslag), een evaluatie met de juf en de ib-er over 8 weken, geen extra uitdaging, geen toetsen, geen begrip. Ze hebben nooit iets aan hem gemerkt wat om extra aandacht, zorg of begeleiding vraagt. Als er een probleem is, moeten we thuis maar hulp zoeken. Ik snap zo goed dat mijn kind boos wordt van school!

Zaterdag zijn we naar een geitenboerderij geweest. Ze hebben geitjes de fles gegeven en geknuffeld. Ze hebben op een pony gereden. Ze hebben een kalfje geknuffeld en lekker buiten gespeeld. Ik heb ontzettend zitten snotteren, toen ik Tiuri's stralende, ontspannen gezichtje zag. Van geluk en verdriet en alles door elkaar.

Ik weet weer dat ik het kan, mijn kind helpen en voor hen zorgen.
Ik wil gewoon graag dat hij óók met zo'n blij gezichtje uit school komt op een dag!