Follow by Email

zaterdag 28 december 2013

Echt genieten!

Na en naast alle stress en zorgen, zijn er ook dingen waar ik echt van kan genieten.
Niet zozeer lichtpuntjes in het donker, gewoon echt momenten waarop ik blij in het 'nu' ben.
In min of meer willekeurige volgorde:

- Even met Lavinia naar m'n moeder die thuis is
- Voorpret met Piak die met al z'n knuffels uit logeren gaat
- Een nacht heel diep en lang slapen (alleen een paar voedingen)
- Piak weer ophalen!
- Tiuri's gezicht als hij z'n gespaarde centjes telt en daarmee zélf p.laymobil koopt
- Lavinia die zowaar kruimeltjes brood, hapjes ligapap, hapjes fruit en hapjes wortel eet
- Naar 'oude oma' met z'n allen en haar blije gezicht zien
- M'n kleinste nichtje zien en vasthouden
- Een nieuwe heerlijke dekbedhoes
- Slagroom met koffie krijgen van Rafox
- Even helemaal in m'n eentje naar de stad
- Met een waardebon likkebaardend door een boekwinkel schuifelen
- Kiezen of ik nu eerst 'Stikvallei', 'Tonio' of 'Het land' ga lezen
- West Wing kijken met Rafox, met véél C.J. Cregg in serie 5
- Tiuri die met glimoogjes het plot van de nieuwe Asterix aan mij verraadt

Ik voel me een gezegend mens!

dinsdag 24 december 2013

Fijne feestdagen!

Vannacht had ik kiespijn. Telkens als ik wakker werd van de kinderen, kon ik daardoor niet in slaap komen. Gelukkig kon ik nog gauw bij de tandarts langs. Die zag geen gaatjes. Tot er een foto gemaakt werd. Toen adviseerde ze een aanvullende verzekering en een wortelkanaalbehandeling. Dat kon niet meer vandaag. Prettige feestdagen en een fijn 2014!

Vanmiddag waren de jongetjes zó verveeld en vervelend, dat ik met ze ging wandelen. Regenjassen, laarzen, plassen, ging prima. Na afloop hebben we letterlijk de laarsjes leeg gegoten, maar we waren er alledrie van opgeknapt.

Vanavond ben ik met Tiuri en Piak naar de kerstnachtdienst geweest. Het was niet zo druk, dus Piak kon languit op de bank bijna in slaap vallen. Ik moest hem naar de auto dragen, omdat hij te moe was om te lopen. Het was wel leuk, zei Piak, alleen een beetje laat!

Thuis zat Lavinia te wachten. Op de 8e voeding vandaag. Ze is begonnen met fruithapjes inslikken! Daar lijkt ze helaas nog buikpijn van te krijgen. Ze huilt en drinkt dan veel meer.
Morgen naar het ziekenhuis, naar mn moeder. Dat maakt alle andere sores relatief.

Kerstkaarten stuur ik niet hoor. Ik wens namelijk iederéén fijne feestdagen en een heel gelukkig nieuw jaar!

maandag 23 december 2013

Nieuwe huisgenoot

In mijn contract stond dat ik als een 'goede huisvader' moest zorgen voor mijn leaseauto. Hmmm. Ik ben geen vader en hier in huis gaat ook wel eens iets mis. Zo vond ik gisteren een lijmpot-uil die Piak in een vlaag van frustratie met een prikpen wreed doorboord had. Maar in het algemeen ging het meer dan vijf jaar uitstekend met onze diverse leaseauto's.

Maar helaas, als je niet meer werkt, houdt ook je leasecontract op. Nu moesten we dus voor het eerst een auto kópen. Met een aantal criteria gingen we internet afstruinen. Er moesten drie zitjes naast elkaar op de achterbank passen. Niet al te duur natuurlijk, anders zou ik nog maanden iedere nacht drie keer uit het raam kijken of mijn euro's nog op de parkeerplaats stonden. En zo nog wat zaken, zoals benzine, kilometerstand en verbruik.

Beste vergelijkingssite bleek overigens het parkeerterrein bij de basisschool. Aangezien al die grote gezinnen ook grote auto's nodig hebben, stonden alle merken en modellen gewoon op een rijtje. Kon ik eens spieken wat nou in het echt een grote kofferbak had, want onze mega-mega-tent moet in de zomervakantie ook mee. En zo vielen alle stationwagens af omdat die nauwelijks in zo'n parkeervakje te wurmen zijn.

Op markt.plaats vonden we een geweldige Zafira, een rode. Ik sprak met de jongens af dat we er dan witte stippen op zouden plakken en 'm paddenstoel gingen noemen. Rafox is gaan kijken, maar het bleek een afgedankte brandweerauto te zijn waar de strepen niet meer zo goed af wilden. Ik vermoed dat de kinderen die brandweerstrepen geen bezwaar zouden vinden, maar Rafox dus wel.

Uiteindelijk is er vandaag een groene Zafira aangeschaft. Voldeed aan bijna alle criteria, alleen de geluiddichte onbreekbare doorzichtige afscheiding tussen de kinderen bleek niet leverbaar. Hopelijk gaat deze huisgenoot nog járen mee!

dinsdag 17 december 2013

Verdrietig

Iedereen treurt op zijn eigen wijze.
Konijn kijkt in de koplampen en raakt verlamd van angst.
Iejoor zegt: zie je wel, ik zei het toch, zwarter dan zwart.
Rippertjiep gaat tot de tanden gewapend de strijd aan.

Ik heb de neiging om feiten te eten, zoveel mogelijk objectieve informatie tot me te nemen. Kansen, mogelijkheden, prognoses, behandelingen, complicaties. 
Daarna ga ik treuren. Treuren om alle narigheid die in het verschiet zit. Net zo lang tot ik er vrede mee heb.

Maar ergens vrede mee hebben, is niet het eindpunt. Want daarna ga ik vechten, om zoveel mogelijk lichtpuntjes te creëren. Gewapend met rationele kennis ga ik mijn emotionele doemscenario te lijf.
Ik wil dan konijnen redden, iejoors opvrolijken en Rippertjiep zijn.

De afgelopen dagen realiseerde ik me dat iedereen zijn eigen wijze heeft om te treuren. Iedereen heeft ook zijn eigen tempo. Rippertjiep werd soms terug gefloten door Aslan. Niet omdat hij fout bezig was, maar om anderen de ruimte te geven.
Tegelijk ben ik niet meer zo verdrietig.

Ik kwam een citaat tegen bij mijn grote held Chesterton, in het boek met de kansloze titel 'Orthodoxie'.

De meeste mensen zijn gedwongen om blij te zijn met de kleine dingen, maar verdrietig over de grote. Desalniettemin is het de mens niet aangeboren om zo te zijn. De mens is meer zichzelf, meer menselijk, wanneer de vreugde het fundament van zijn bestaan is en verdriet de buitenkant. Melancholie zou een onschuldig tussenspel moeten zijn, een zachtaardige en voorbijgaande gemoedsgesteldheid; lofprijzing zou de permanente polsslag van de ziel moeten zijn. Pessimisme is ten hoogste een emotionele vrije dag; vreugde is de luidruchtige arbeid van alledag waardoor de dingen leven.

En daarna zag ik dit plaatje. Toen klopte míjn plaatje weer!

vrijdag 13 december 2013

Apocalyps

Het is een grote olifant. Hij kwam gisteravond aanstampen om me te verpletteren. Zijn lijf heet alvleesklierkanker. Zijn poten heten prognose, chemo, ziek, dood. Zijn slurf trompettert verdriet. Zijn oren wapperen zwarte gedachten naar me toe.

Direct daarna was er opeens een kleine roze baby. Ze ligt op een wolk van liefde en warmte.

De olifant verschrompelde, zijn magische proporties werden realistisch.

De baby brengt hoop, moed, iets om van te genieten en voor te vechten.
De baby is een wonder. Alle dingen zijn mogelijk.

Opeens besef ik: God was zélf zo'n baby die hoop bracht. En mijn hart loopt niet over van verdriet, maar van liefde.

donderdag 12 december 2013

Gewoon een dag (en een nacht)

Het was een vermoeiend dagje gisteren. Maar ook leuk hoor!
Tiuri is naar de zolder verhuisd. Hij heeft nu een strak witte kamer met een bed, tafel en kast. En met alle playmobil natuurlijk. Mooi maken komt wel in de kerstvakantie, hij is er nu al blij mee!

Piak moest eerst mee naar het consultatiebureau, met Lavinia. Hij moest een prik. Stoere kerel hoor, hij gaf geen kik!
Maar s avonds voor het slapen gaan, begon hij er toch over. Hij was bang geweest dat die naald er niet meer uit ging. En het deed toch nog erg pijn. Hij wilde nooit meer zo'n prik!
Ik stelde hem gerust. Maar Lavinia moet volgende keer twee prikken, zei ik erbij. De tranen schoten in z'n oogjes: dat is zielig mam, het doet zo'n pijn!

Piak ging dapper alleen slapen. Met een extra groot nachtlampje, dat wel. En ik heb een héél boek voorgelezen: Het kerstfeest van twee domme kindertjes.

Maar of het nou van de prik of van de kamer is, vannacht moest ik vijf keer bij z'n bed komen...

dinsdag 10 december 2013

Rafox

Wie is toch die stille kracht die achter de schermen zo veel doet? Rafox heb ik tot nu toe niet genoemd in mijn blog, maar hij is er natuurlijk wél altijd. De papa, de burchtheer, mijn beminde echtgenoot.

Maar dit is mijn blog en niet het zijne. Al leest hij wel alles en kijkt hij desgewenst mee voor publicatie. Het idee van het blog was dat ik vertelde over Tiuri, zijn diagnose en hoe het verder gaat. Daarbij spelen ook mijn emoties en gedachten een rol. Die van Rafox zijn echter van hemzelf.

Inmiddels gaat het blog ook over allerlei andere dingen dan Tiuri en de bijbehorende sores. Het is vooral ook míjn verhaal. Rafox speelt daarbij wel zo'n grote rol in ons leven dat het gek zou zijn als ik hem géén plekje geef. Maar meestal zal hij achter zijn eigen scherm blijven.

Overigens heeft Rafox dezelfde bron qua naamgeving op Mimsemams als de andere nicknames, voor de kenners;-)!

maandag 9 december 2013

Het ziekenhuis en thuis

Donderdagavond pakjesavond thuis. Vrijdagavond pakjesavond bij familie. Zaterdagavond wilde ik graag naar het ziekenhuis. Ik had er veel behoefte aan om m'n moeder weer te zien, na haar operatie.

Het ziekenhuis heeft de onmogelijke bezoektijd van 18.30 tot 19.30. Met een uur reistijd vooraf en een uur reistijd terug, van deur tot bed. Voordat ik vertrok, had ik Piak al in bed gestopt, om 17.30. Hij is compleet uitgeput van alle spannende evenementen en van zijn nachtelijke gespook. Lavinia moest uiteraard mee. Ze drinkt nog steeds alleen bij mij, heeft geen enkele vorm van ritme en drinkt het liefst váák, tot 10 keer op een dag toe.

Toen ik weer aan de terugreis wilde beginnen, ging m'n telefoon. Tiuri weigerde te gaan slapen. Ernstige kortsluiting in z'n bolletje, van Sint, Sint, ziekenhuis en actieweek op school (hoe verzinnen ze het, begin december!). Afspraak gemaakt dat hij alvast in mijn bed zou gaan lezen en dan alvast zou gaan slapen.
Halverwege de terugreis, weer telefoon. Opnieuw kortsluiting. Tiuri wilde nog meer lezen en niet alvast slapen.
Thuis: Tiuri die van alles probeerde om niet te gaan slapen. Piak die wakker was geworden van ontploffende Tiuri en over kerstbomen begon te oreren. Lavinia die alwéér wilde drinken voordat ze ging slapen.

Op zo'n moment heb ik de neiging om in huilen uit te barsten. Waarom kan ik niet gewoon op bezoek bij m'n zieke moeder zonder dat Tiuri flipt? Waarom heeft zo'n ziekenhuis geen bezoektijden die te combineren zijn met een gezin? Hoe lang gaat het zo zwaar blijven? Wanneer kan ík nou eens bijtanken?

Natuurlijk ga ik op zo'n moment eerst handelen en komen alle emoties pas als ik weer zit. Tegelijk met alle rationele argumenten en oplossingen. Dus de bezoekuren van het ziekenhuis lap ik voortaan aan m'n laars: ik ga gewoon wat later. Tiuri verhuist woensdag naar zolder en krijgt daar een eigen kamer. Kan hij daar tot rust komen en kan Piak hopelijk meer slapen. En Lavinia? Die krijgt voorlopig gewoon melk, vaak en veel.

En ik doe maar weer slagroom in de koffie. Want de olifant uit het vorige blog is tijdelijk aan de kant gaan zitten. Hij heeft m'n laatste reservekilo meegenomen. Nu loert hij vals of hij donderdag met de volgende uitslagen weer op mij komt ploffen...

woensdag 4 december 2013

Wachten, verwachten en doorgaan

Meer dan een maand ziekenhuis en dan nu eindelijk de diagnose. Mijn moeder heeft een kwaadaardige tumor in haar buik. Gisteren hadden we een afspraak met de arts om te horen wat de uitslag en behandelopties zijn. Hij was nog aan het opereren en daardoor moesten we nog twee lange, lange uren wachten op het gesprek. En nu moeten we twee lange, lange dagen wachten op de operatie vrijdag. Daarna moeten we wéér wachten, of de operatie afdoende was en op nieuws hoe het nu verder moet.

Tegelijk verwachten we een baby in de familie. Daar wachten we inmiddels ook al 40 weken op. Ik merk dat ik stiekem telkens mijn telefoon in de gaten hou. Het zou zo zijn fijn zijn als er mooi nieuws is! Ik zie er zo naar uit om weer zo'n klein mini-mensje te knuffelen!

De jongens voelen wel de spanning, maar krijgen lang niet alles mee van onze angsten. Ze zijn wel een keertje naar dat ziekenhuis-ver-weg geweest. Oma heeft slangetjes in haar neus en krijgt daar babypap door. En ze gaat slapen, dan gaat de dokter haar open maken, de zieke dingen weghalen en weer dicht naaien. 'Net als de wolf, met die zeven geitjes,' zei Piak. Ach, was het maar een sprookje...

Nee, de jongens wachten vooral op pakjesavond. Ze tellen de nachtjes. Ze verwachten heerlijke kadootjes. Ze ontploffen gewoonweg van de spanning. En ik probeer om toch door te gaan. Leuke dingen te kopen. Boodschappen te doen. In huis dagelijkse dingen te doen. Adem te halen. Ook al voelt het alsof er een olifant op me is gaan zitten.

zondag 1 december 2013

Piak monoloog

Mama, hoe oud was je toen ik geboren was? Zeven-en-twintig?! Dat is echt oud!

Mama, hoe oud was je dan toen je ontslagen werd? O ja, dat was nog maar net.

En ontslagen, dat betekent dat je nóóit meer hoeft te werken. Nou kunnen we iedere dag heel veel poetsen en schoonmaken. Dat vind ik zó fijn!