Follow by Email

vrijdag 29 november 2013

In de war

'Wanneer is het nou pakjesavond?' Op 7 december, Tiuri.
BOEM!!!

'Eigenlijk zouden we 30 november ook pakjesavond hebben. Maar oma ligt in het ziekenhuis, dus nu gaat dat niet door. Ze is zo ziek dat ze dan echt nog niet thuis is.' 'Dan wil ik op 5 december gewoon óók pakjesavond, hier thuis!' 'Dat is goed. Dat snap ik best. De regel is dat het op 5 december pakjesavond, is, dus moet dat ook precies dan.' Ik pak wel wat extra ondergoed en sokken in.

'Nou heb ik hoofdpijn. Ik snap het niet meer. Nou zijn de woorden OMA en PAKJESAVOND in de war. Ik wil er niet meer over praten!'
'Dan gaan we de woorden weer uit de war halen. Dan gaan we eerst over oma praten en daarna over pakjesavond, tot je het weer snapt.'

Dus hebben we eerst gepraat over oma, over opereren, over nog lang in het ziekenhuis blijven en over verdrietig zijn. We hebben samen gebeden of God de dokters wil helpen en oma weer beter wil maken. Toen was het thema klaar.
Daarna hebben we uitgerekend hoeveel nachtjes nog tot pakjesavond. Tiuri weet al wat hij gaat krijgen, want dat hebben we samen uitgezocht. Scheelt een hoop spanning! Toen was ook dat thema klaar.

De hoofdpijn was over, de rust was weergekeerd. Nu praten we er een hele poos niet over, tot hij er zelf over begint, is de regel. En ik ben heel trots op mijn grote jongen, dat hij zélf kan aangeven hoe het werkt in z'n hoofd!

zondag 24 november 2013

Achter het behang

Het is soms even níet gezellig hier. Wel tijdens het voorlezen. En toen er even buiten werd gespeeld. En tijdens het appeltaart eten. En toen bij het avondeten gebraden kippenpootjes geserveerd werden. Als ik even positief reken, kom ik al op vijf uurtjes...

Ze hebben goede redenen hoor, om ongezellig te zijn. Vrijdagavond veel te laat naar bed. Zaterdagmiddag veel te veel prikkels. Piak zaterdagavond weer te laat naar bed. Iedere ochtend te vroeg wakker. Sinterklaas die voor onrust zorgt. Te koud of te nat om lang buiten te spelen.

In zo'n situatie kruip ik liefst met een dekentje, thee en chocola op de bank. Zij gaan juist gillen, rennen, huilen, elkaar slaan, kortom: alles doen wat verboden is. Tijdens een rustig ogenblik vroeg ik iets aan Piak. Hij antwoordde nonchalant: 'ik doe toch niet wat jij voorstelt'.

Op zo'n moment citeer ik graag m'n zusje: Het is hier geen democratie, dit is een dictatuur!

donderdag 21 november 2013

Lieveheersbeestje

Piak wordt steeds ongezelliger. In z'n eentje buiten spelen onder schooltijd is saai. De peuterspeelzaal is suf. De andere peuters zijn stom. Hij wil niks. Of nou ja, hij wil wel dingen, maar die zijn óf niet toegestaan, óf erg moeilijk.

Zo wil Piak het liefst de hele dag met een scherm aan de slag. Telefoon of laptop, met film of spelletjes.
Waterverf en vingerverf (inclusief bad) doen we ook niet de hele dag.
Moeilijke knutsels met een hoop begeleiding zijn ook geliefd. Pompons, kastanjespinnenwebben, octopussen van wc-rol, een papieren schoen beplakken. Ik weet weer waarom ik geen kleuterjuf ben...

Als er niet aan Piak's wensen wordt voldaan, is het huis te klein. Schreeuwen, gooien, allerlei stoute dingen doen.
Bij gebrek aan uitdaging gaat hij tien keer in een uur naar de wc. Vandaag informeerde hij of hij alvast lettertjes mag leren.

Het kost een hoop energie om hem zoet te houden. Maar nadat hij vandaag de kamer had verbouwd, was hij opeens in de juiste modus. Er kwam een kunstwerk uit zijn stiften! Weliswaar achterop de wedstrijd kleurplaat van Tiuri, maar ware kunst is grensoverschrijdend en doorbreekt taboes, toch?

dinsdag 19 november 2013

Gedachtenkronkel

'Mama, ik wil nog wel een zusje, want dan zijn we met twee jongens en twee meisjes en dat is eerlijk.' Tiuri fietst naast me en is blijkbaar in voor een gesprekje. Ik maak grapjes over dat ik er wel een paar zal adopteren en dat ik mijn handen vol genoeg heb met twee jongens.

'Maar jij kunt toveren dat er een baby komt en papa niet.' 'Tiuri, je weet toch nog wel waar baby's vandaan komen?' Geërgerd: 'Ja, die groeien in de buik van hun mama. Maar ik weet niet meer hoe ze daar komen.' Ai, blijkbaar is hij een heleboel informatie vergeten die hij tijdens m'n zwangerschap heeft opgevraagd. Kan ik weer overnieuw beginnen...

Het lijkt me op dit moment voldoende om te vertellen dat een papa en mama wel eens bloot knuffelen en dat er dan soms een baby komt. 'Bloot? Maar dat is toch heel raar?' Nee hoor, als je met elkaar getrouwd bent, dan mag je samen bloot knuffelen. 'Maar dan ziet toch iedereen je?' Huh? 'Daar zijn toch een heleboel mensen bij?'
Gedachtenkronkel gedachtenkronkel gedachtenkronkel.
'Nee, niet bij de bruiloft!'

zaterdag 16 november 2013

Tiuri, de tijd en de cijfertjes

Tiuri deelt zijn dagen in op 'schooldag' en 'niet-schooldag'. Op een niet-schooldag mag hij namelijk 's morgens achter de laptop. Welke dag het precies is, daar hoor ik hem nooit over. Meestal weet hij dat ook niet: dat concludeert hij aan de hand van wat er gedaan wordt. Boodschappen doen? O, zaterdag. Naar de kerk? O, dan is het zondag. Maar hoe laat het is, dat weet hij altijd precies.

Iedere morgen mogen de jongens om half acht uit bed. Tiuri heeft nu bedacht dat het ook 7.28 mag zijn, omdat hij dan 7.30 beneden is. (Ik vermoed dat de klok in de kamer ietsje vóór loopt...)
Vanmorgen had ik net Lavinia gevoed en wist ik heel zeker dat het nog geen zeven uur was. Toch hoorde ik de jongens praten over 'uitgeslapen'. Tiuri's wekker zei 9.01, dus wilde hij uit bed. Zijn horloge zei 7.00. Toen had hij kortsluiting. Hij koos uiteraard voor 9.01 en begon aan zo'n berucht drama.
Gelukkig heeft hij een handige papa, die de wekker héél snel weer op 7.01 kon zetten. Toen klopte alles weer en ging hij braaf liggen wachten tot hij naar de laptop mocht.

Tijd is zó vreselijk belangrijk voor Tiuri. Hij had er echt moeite mee dat we aan de klok gingen draaien voor de wintertijd. Pas toen we uitlegden dat het een 'regel' is, die in alle landen geldt, ging hij er langzaam mee akkoord. Hoewel hij die eerste zondagochtend wel riep: 'Ik ben lekker om 6.30 uit bed gegaan, jullie hebben me niet beet genomen!'

Pas las hij in een boek dat iemand iets op z'n elf-en-dertigst deed. Hij kwam verontwaardigd naar me toe: dat is toch geen getal? Ik probeer hem uit te leggen wat 'uitdrukkingen' zijn, met als magisch voorbeeld ik schrik me een hoedje. Dat is hoedje is niet doorzichtig, niet onzichtbaar, maar denkbeeldig. En het zinnetje is een 'uitdrukking'.
Ik zei dus dat elf-en-dertigst ook bij een uitdrukking hoort, dat het een 'grapje-getal' was. Het arme kind is de rest van de dag van slag geweest.

Getallen en de klok, daar maak je geen grapjes mee!

woensdag 13 november 2013

Eet smakelijk!

Het avondeten is op een of andere manier nooit het gezelligste moment van de dag. Ja, met pannenkoeken en patat gaat het best goed hoor. Maar dat eten we niet dagelijks.

Tiuri eet een heleboel dingen niet. Of hij eet ze soms. Of hij moet drie kwartier gevoerd worden.
Piak kijkt soms vol afkeer naar z'n bord, zegt dan: 'ik ga liever naar bed' en verdwijnt direct zelfstandig naar boven.

Vorige week had ik me uitgesloofd om de prei te vermommen als hartige taartjes. Ik vond ze erg geslaagd. De jongens vonden ze er ook wel interessant uitzien.
Tiuri at het bladerdeeg en een béétje vulling. Piak zei: 'ik ben drie en eet drie hapjes'. Waarna hij drie hamblokjes lospeuterde en op at.


Maar vanavond, heus, vanavond ging het prima. Ze riepen direct dat het heeeeel lekker was. 'Mama, dankjewel dat je zulk lekker eten hebt gemaakt!' Ze aten alles zelfstandig in recordtempo op.

Het geheime recept? Pot wortels-met-doperwten, zakje aardappelpuree, rookworst uit de magnetron. Minimale inspanning, maximaal resultaat. En ze hebben vast meer vitamines binnen dan bij de preitaartjes...

vrijdag 8 november 2013

Piaklogica


Tegenwoordig wandelen we vaak van en naar school. Je moet er even wat tijd voor uit trekken, want het tempo ligt laag. 's Morgens heen lukt het in 10 minuten, 's middags terug zijn we al snel een kwartier onderweg. Maar met een beetje geluk hebben we dan ook leuke gesprekjes.

Gistermiddag meldde Tiuri dat er een magneet in de aarde zit, die alles naar zich toe trekt. Daarom valt alles naar beneden. De maan heeft niet zo'n magneet, dus daar moet je een speciaal zwaar pak aan, anders ga je zweven. Waar deze kennis vandaan kwam, geen idee. 'Bedoel je de zwaartekracht?' Precies, dat was het woord wat hij zocht. Piak informeerde uiteraard direct hoe dat dan allemaal werkt.

Ik groef in mijn geheugen naar theoretische kennis die al járen was weggezakt. Meneer Newton zag een appel vallen en bedacht dat alles naar de aarde valt. Toen had hij bedacht waarom dat was. 'Nee hoor, hij kreeg hem op z'n hoofd!' riep Tiuri direct. Ik legde uit dat de maan ook zwaartekracht heeft, maar minder sterk dan de aarde. Vervolgens kreeg ik een discussie met Tiuri over de sprongetjes van mensen op de maan en hoe dat dan komt enzo.

Piak dacht ondertussen een tijdje na. 'Als ik straks mijn appel in de lucht gooi, kan ik hem met twee handen vangen, want dan is hij in twee stukken. Dat komt dan door de zwaartekracht.' Huh? 'Dan trekt de magneet hem toch naar de aarde toe!'

zondag 3 november 2013

Op de foto!

Al een tijdje was ik van plan om een mooie foto van de kinderen te maken. Ideaal kadootje voor oma's verjaardag. Maar óf Lavinia sliep, óf Lavinia huilde van moeheid, óf er was een jongetje niet thuis, óf ze waren niet in het juiste humeur voor een foto. Hoewel ik een foto overwoog van de werkelijkheid, leek dat me niet zo'n goed geschenk.

Zaterdag was het toch echt feest, dus zijn we samen aan de slag gegaan. Eerst Piak in bad en toen Tiuri samen met Lavinia in bad. Allemaal mooie kleren aan. Het goede doel uitgelegd en fiks wat motivatie gezaaid. Geheugenkaartje van de camera opgeruimd omdat hij vol zat. Plekje leeggeruimd om een neutrale achtergrond te hebben. Toen kon het echte werk beginnen.

'Zeg maar poep en pies! Vooral heel vaak en lang pies!' Dat was nog leuker dan gekke bekken trekken:-). Ondertussen hield ik een lawaaispeeltje boven de camera, in de hoop dat Lavinia de goede kant op ging kijken. 'Niet duwen en trekken, naar papa kijken!'

Het duurde even, maar uiteindelijk waren we best tevreden over het resultaat!







vrijdag 1 november 2013

Zorgmevrouw

Vandaag was ik voor het eerst op bezoek bij iemand in mijn wijk. Ze zit ook op onze bijbelkring, hoewel ze stug volhoudt dat ze niet in God gelooft. Kwestie van aandacht krijgen, vermoed ik. Vanuit onze kerk is een bezoeksysteem opgezet, om iedere week iemand bij haar langs te laten gaan. Zodra ik vertelde dat ik niet meer werk, kreeg ik het verzoek om mee te doen. Eens in de zes weken is een kleine moeite, dacht ik, dus vooruit maar.

Ik zal niet beschrijven wat ik aantrof, maar vervuild is wel het sleutelwoord. Er kwam toevallig ook een wijkzuster langs, om medicatie te geven. Maar deze mevrouw weigert om dat structureel in te nemen. Gezond eten is ook teveel gevraagd. Bovendien blijft ze maar één boodschap uitzenden: ik ben eenzaam, ongelukkig en ziek, ik wil dood.
Ik ben geen professional, maar volgens mij is deze mevrouw psychisch ernstig ziek. Ze is niet echt in de war, dat niet. Tegelijk roept ze wel rare dingen en is ze blijkbaar niet in staat om voor zichzelf te zorgen. Een klassieke zorgmijder, die tegelijk vreselijk veel aandacht wil.

De enige reden dat ik mijzelf over de drempel til, is dat ze me doet denken aan mijn oudtante. Ze woonde heel ver bij alle familie vandaan, maar belde wel vaak mijn oma en opa (haar broer). Als ze belde terwijl ik daar logeerde, nam ik soms ook de telefoon op en babbelden we gezellig. Een heel enkele keer gingen we langs. Letterlijk langs: wij brachten oma en opa en haalden ze ook weer op. De woning werd vermoedelijk niet geschikt geacht voor kinderogen. Maar we kregen soms wel een kadootje van haar.
Oudtante was een vergelijkbaar geval: zorgde niet goed voor zichzelf, weigerde medicatie en was soms ook in de war. Uiteindelijk volgde een gedwongen opname en een rustig, waardig einde.

Ik denk dat mijn opa en oma heel blij zouden zijn geweest als er mensen dicht om haar heen geweest waren die de zorg een beetje konden overnemen. Bovendien heb ik van hen geleerd dat ook deze bijzondere mensen waardevol zijn.
Ik maak me geen illusies over dankbaarheid of verbetering van deze mevrouw. Ik hoop wel dat ik mijn kinderen op een dag de boodschap van mijn opa en oma kan doorgeven!