Follow by Email

donderdag 31 oktober 2013

Slaap...

Het aller-, allerliefste zou ik een keertje 8 uur aan één stuk willen slapen. Maakt niet uit op welk tijdstip, gewoon 8 uur zonder wakker worden. Ik kan me namelijk niet herinneren wanneer ik dat voor het laatst heb gedaan...

Gisteravond ging ik om 23.00 Lavinia voeden. Ze was best slaperig, dus dat duurde zeker een half uur. Daarna kroop ik in m'n bedje. Prompt ging Piak huilen. Die wilde een slokje water en draaide zich weer behaaglijk onder zijn warme dekbed.
Was ik eindelijk warm en slaperig genoeg om in te slapen, riep Piak weer. Nog een knuffel. Nou, vooruit dan, en géén geluid meer. Gauw weer terug naar m'n bed!

Toen ik wakker werd van Piak, had ik geen idee hoe laat het was. Het was heel donker, dat wel. Hij informeerde luidkeels of het al half 8 was. Nou, niet bepaald, ga slapen jij! Sliep ik net, wéér Piak. Nee, nog lang geen half 8, en waag het niet om nog een keertje te roepen!
Piak begon heel hard te huilen, omdat hij zo graag met zijn nieuwe plastic pony wilde spelen. Uiteraard werd Tiuri daarvan wakker. Allebei slapen, nog minstens een uur!
Daarna werd het stil. Ik was inmiddels ijskoud en kroop naar het warmste plekje van het bed;-). Toen ik bíjna sliep, begon Lavinia te huilen. Half zeven. In mijn optiek nog helemaal geen tijd voor een voeding, maar vooruit dan.
Om zeven uur kroop ik opnieuw ijskoud onder m'n dekbed. Kon ik nog een half uurtje slapen. Lukte niet meer...

Ik wou dat het zomer was, met vijfentwintig graden 's nachts. Ik wou dat Piak voor het eerst in z'n leven echt leerde doorslapen. Ik wou dat ze het accepteren als hun papa 's nachts bij hun bed komt. Of dat ze zelf even dat slokje drinken en dan weer verder slapen.
Ik wou dat het pubers waren, die je uit hun bed moet sleuren.

Helpt iemand mij later even herinneren?!

dinsdag 29 oktober 2013

Kinderfeestjes

Vandaag kwam Tiuri thuis met een uitnodiging voor een feestje. Het derde kinderfeestje in acht dagen tijd. Bovendien mocht hij vandaag voor de tweede keer deze week mee de klassen rond met een jarige.


Doosjes lego en playmobil zijn altijd goed, geloof ik. Op een of andere manier hebben jongens daar nooit teveel van. Tiuri heeft er al honderd gekregen en is altijd weer even enthousiast.

Omgekeerd komt er meestal een zakje met snoep en speeltjes mee naar huis. Het maakt niet eens zoveel uit wat er in zit. Het simpele feit dat je een zakje vol verrassingen krijgt, is al voldoende. En alsof ze níets te eten krijgen op zo'n feestje, eet Tiuri meestal direct alles op. Ach, het kan maar op zijn;-)!

Tiuri speelt op het moment weinig na schooltijd met klasgenootjes. Blijkbaar heeft hij genoeg aan het contact op school en wil hij thuis liever tot rust komen. Maar ik geloof dat het wel goed zit met de vriendjes!

vrijdag 25 oktober 2013

Dilemma's

Soms zijn er van die ingewikkelde vragen. Zo vraag ik me deze week regelmatig af waar ik nou goed aan doe met Tiuri. Prikkels vermijden? Situaties uitgebreid voorbereiden? Gewoon het normale kinderenprogramma draaien?

Het D.olfinarium was enorm leuk, maar is niet bepaald auti-proof. Zo'n show met lichtjes, geluiden, beweging, een hoop mensen, dat is volgens mij voor iedereen een heftige belevenis. Ik heb dan ook echt even geaarzeld. Uiteindelijk hebben we gekozen voor goed voorbereiden, één show overslaan omdat die te heftig was voor de boys en daarna weer een dag bijkomen. Het is namelijk ook wel heel erg leuk.

Morgen is er een verjaardagsfeestje, bij een indoor-speeltuin. Tiuri heeft er al twee dagen van gestuiterd, nu is hij het even vergeten en morgen stuitert hij vast weer. Hij heeft namelijk kortsluiting: tot nu toe waren feestjes bij iemand thuis. Inmiddels heb ik er al tien gesprekjes over gehad, maar het kwartje valt nog steeds niet echt. Ik weet zeker dat hij het leuk gaat vinden, dus overslaan is geen optie. Nu gaan we dus maar het normale kinderenprogramma doen: ik kan het nauwelijks voorbereiden, omdat ik zelf niet weet hoe het precies gaat.

Vandaag stond een autorit en bezoek op het programma. Tiuri sputterde al bij voorbaat. Met veel voorbereiden zou het vast goed kunnen gaan. De enorme voorraad lego die Piak en ik zagen, had het beslist tot een succes gemaakt. Toch is Tiuri vandaag niet meegegaan.
Piak heeft een lekker mama-dagje en komt helemaal tot rust. Ik liep niet op mijn tenen om ontploffingen te voorkomen. Tiuri is ook tevreden.

Uiteindelijk ben ik wel blij met de keuzes die ik gemaakt heb. Maar het is ook lastig, om vooraf dingen in te schatten. Ontneem ik hem een pleziertje of geef ik hem juist rust? Ik heb vaak het gevoel dat ik voor iedereen moet denken en voelen, omdat het hele gezin de impact voelt als Tiuri het niet trekt. Lastig hoor, moeder zijn!

donderdag 24 oktober 2013

Dolfijne dag

Gisteren zijn we naar het D.olfinarium geweest!
Zoiets bereiden we tegenwoordig goed voor. Dan heb ik het niet over kaartjes en krentenbollen, maar wel over de jongens.

Dinsdag hebben we de jongens dus eerst verteld waar we naar toe zouden gaan. Daarna hebben ze op internet al stukken van de shows bekeken. Dat motiveert enorm om op tijd naar bed te gaan, want anders mis je de volgende dag iets moois;-). Het haalt de spanning er af tijdens de voorbereidingen, omdat ze weten wat er gaat komen. Bovendien wordt het geen teleurstelling, omdat ze zich soms van alles in het hoofd halen, wat vervolgens anders en dus fout is.

Woensdagmorgen was Tiuri tamelijk ongezellig. 'En ik ga niet! En jullie gaan ook niet!' Maar toen puntje bij paaltje kwam, koos hij eieren voor zijn geld en deed hij toch gezellig mee.

We begonnen bij de Piratenshow. Twee stralende jongetjes en een slapend meisje in de draagdoek: helemaal goed! Daarna de grote A.quabellashow, waar we zowat het mooiste plekje hadden. Piak kneep mijn hand bijna fijn, zo spannend was het toch nog. Donker, lichtjes, geluiden, film, dolfijnen, het was wel heel erg veel tegelijk. Lavinia heeft heel discreet in het donker gedronken en keek daarna lekker mee.

We hebben allerlei shows gezien en we hadden de drie liefste kinderen van de wereld. Soms moesten ze even stuiteren in een speeltuin, maar die waren vast speciaal voor dat doel aangelegd;-). Uiteindelijk zaten wij samen op een bankje heel bewust te genieten dat het zo'n geweldige dag was!

Daarna nog even bij opa en oma kijken naar het kapotte raam en de rommel van de inbrekers. Tiuri's opinie: 'Het raam was erg stuk, maar ze hadden alleen een paar armbandjes en kettinkjes enzo gestolen en een paar muntjes.' Maar spannend was het wel!
Toen frietjes gegeten, inclusief kinderverrassing en softijsje.
En toen was het op.

Piak was intens boos en verdrietig dat de ballonnen op waren. Maar met een uitgebreid avondritueel ging hij toch heel lief slapen.
Tiuri heeft nog strips zitten lezen, nog andere oma gebeld om van alles te vertellen, nog geknuffeld en toen ging hij niet bepaald lief slapen. Uiteindelijk heb ik wel z'n vieze spijkerbroek uitgekregen en is hij in mijn bed gaan liggen om met Lavinia te knuffelen. Daar wordt Tiuri heel rustig van en toen is hij toch in slaap gevallen.

Maar heus, dat genietmoment op het bankje, dat was toch de 'afterparty' wel waard!

dinsdag 22 oktober 2013

Verse vis!

Vanmorgen ging Tiuri direct zélf aankleden toen hij uit bed kwam. Daarna ging hij naar beneden om zélf brood klaar te maken. Stond hij in de keuken op een stoel met een pot pasta en vijf boterhammen. 'Ik moet altijd goed eten als ik ga vissen mam!'

Mijn broer ging vandaag met Tiuri forellen vangen. Tiuri vindt dat helemaal geweldig. Hij kon gisteravond niet eens z'n pyjama aan en moest in mijn bed slapen, zo spannend was het. Ik stem dan genadig in met slapen-in-je-vieze-shirt en andere zaken die normaal verboden zijn. Dit is tenslotte een bijzondere belevenis!

Vanavond kwam er een stralend jongetje huis. Vier vissen gevangen! Hij mocht ook nog zelfgevangen vis blijven eten. En nu ligt er hier een dode forel in de koelkast.

Tiuri is helemaal gelukkig! (En wij ook!)

Hartelijk dank oom!

maandag 21 oktober 2013

Piak en de bevers

Langs de A16 staat een groot bruin bord met 'Biesbosch' en een plaatje van een bever. Onze jongens zijn zeer geïnteresseerd in verkeersborden, vooral als het gaat om overstekende dieren. Piak heeft dit bord dan ook goed in z'n geheugen zitten. Toen we naar het familiefeest gingen, heeft hij het op de heen- en terugweg weer gesignaleerd. Het is het enige beverbord wat hij kent (hertenbordjes ziet hij vaker) en het blijft hem fascineren.

In de vakantie lijken de jongens nog meer behoefte te hebben aan buitenlucht, maar zijn ze minder gemotiveerd om zelf op pad te gaan. Dus besloten we met z'n allen bij de Biesbosch te gaan wandelen. 'Bij het beverbos? Echt waar?' Ze waren direct gemotiveerd om oude kleren en laarzen aan te trekken.
Piak vroeg nog wel bezorgd of bevers erg sterk zijn. 'Kunnen ze je ook bijten als je in de auto zit?' Maar heus, een bever is klein, bang en hij slaapt overdag, dus het is best veilig. (Zou hij aan B.eekse B.ergen terug gedacht hebben?)

Toen we de snelweg af gingen, merkte Piak op: 'Papa rijdt verkeerd hoor. Dit is een veel langere route.' Ik vermoed dat hij zag dat we niet op de A16 reden, maar dat hij niet precies onder woorden kon brengen wat er dan anders was. We hadden het beverbord ook nog niet gezien. Ergens ging iets mis, volgens Piak.

Lavinia ging in de draagdoek en we kwamen direct op een stukje van de beverroute. Tiuri las alle bordjes voor. Piak vond het vooral stom dat bevers overdag slapen. Het bezoekerscentrum was maar even leuk: de film was ongeveer direct afgelopen, de opgezette bever was een beetje eng. De jongens waren hiervoor veel te ongedurig. De speeltuin was veel leuker!

Wij wilden nog graag een wandelroute doen. Tiuri liep niet zo hard meer. Piak was vooral geïnteresseerd in plassen om in te stampen. De wandelroute hebben we daarom uitgesteld tot een volgende keer. We hebben fijn door de bosjes gebanjerd, een hut gezien, beverbordjes gelezen en paddenstoelen bekeken. Maar Piak bleef telkens mopperen dat hij nog geen bever had gezien.

En vandaag verklaarde Piak dat het beverbos erg leuk was. 'De bevers hadden grote bomen omgeknaagd. Daar hadden ze een hut van gebouwd. En toen waren ze zo moe, dat ze alleen nog maar wilden slapen.'
Blijkbaar heeft hij zelf een sluitend verhaal bedacht!
Soms zou ik zo graag in dat hoofdje willen kijken...

zaterdag 19 oktober 2013

Zo kan het ook: uitersten

Donderdag haalde ik Tiuri uit school en zag ik aan zijn ogen dat het mis was. Hij haalde een kleiwerkje uit zijn zak. Het brak daarbij in zes stukken en Tiuri ontplofte. Zó heftig, dat dit over meer ging dan het kleiwerkje.

Tiuri bleef boos tot hij eindelijk ging slapen. En vrijdag was hij al boos bij het ontbijt. Uiterst frustrerend: blijkbaar was er iets wat heel diep zat en onoplosbaar leek.

Uiteindelijk heb ik een woest jongetje de school in getrokken. Juf trok hem daarna de klas in, huilend en met zn jas nog aan.

Na schooltijd heb ik een poosje met juf gepraat. Ze snapte het! Ze had Tiuri rustig gekregen, vond dat ik het goed had gedaan door hem toch naar school te brengen en wil alles doen om hem te helpen. Ik was daarna zo blij, ondanks alles. Deze juf geeft om dit moeilijke jongetje!

De rest van de dag verliep extreem moeizaam. Tiuri bleef boos en onbereikbaar. We waren allemaal zó moe s avonds. Zelfs Lavinia was van slag en wilde om de twee uur drinken. 

En vandaag? Vandaag is het alsof die twee rotdagen een nare droom waren. We hadden drie schattige kindertjes. Boodschappen gedaan, was weggewerkt, mn eerste tarte tatin gebakken. En de jongens hebben zelfs geknutseld!

De onderste is van Piak. Die heeft duidelijk meer geduld en techniek!

donderdag 17 oktober 2013

Zandhaas

Gistermorgen kwam de buurman vragen of ik mijn auto wilde verzetten. Dan blokkeerde hij daarna dat plekje alvast. De zandhaas kwam weer.

Onze stad is gebouwd op veengrond en alles verzakt enorm. Bekend grapje is dat je bij ons de grond per liter koopt, in plaats van per vierkante meter. Als het hard regent, spoelt het zand gewoon onder de tegels uit. In het poortje was een hele rij tegels weggezakt. Dan zie je opeens een gat van een halve meter diep.

De buurman had gauw gebeld naar de meneer die hier altijd alles weer trouw bijvult en opnieuw bestraat. Het is een tuinman die in zn vrije tijd ongeveer iedereen bij ons pleintje tot klant heeft. Ik heb mij het halve voorjaar geërgerd aan zijn grote bus met megakar die de parkeerplaatsen blokkeerde. Hij presteert het gerust om na 22.00 nog te bestraten met een zwaar ronkend apparaat.
Ook nu kwam hij pas na het avondeten, stond hij hopeloos in de weg en maakte hij herrie terwijl de kids moesten slapen. Maar hij kost weinig, dat dan weer wel.

Volgens mij is het een typische beunhaas. In dit geval dus een zandhaas.

Onze tuin is vorig jaar professioneel voorzien van een laag piepschuim en is toen enorm opgehoogd. Ligt er nog prima bij. Bij de andere buren hoeft hij ook niet meer te komen: die hebben de tuin onderheid. Groeit niks meer, maar het scheelt een hoop zand en frustratie!

woensdag 16 oktober 2013

Van alles leren

Na een verwoede zoektocht naar de beste deal heb ik sinds een week een bakfiets. Met drie wielen, want zo'n tweewieler durf ik helemaal niet. Piak en Tiuri wilden 's avonds direct een rondje proberen en klommen er blij in. Maar wat is dat lastig zeg! Het ding is zwaarder dan ik, waar het gewicht van de kids nog bij komt. De bocht bleek een te grote uitdaging met twee zware beweeglijke jongens erin en ik had werkelijk een hártverzakking.

Ik vroeg om raad aan Roos, die als bakfietsmama al veel meer ervaring heeft dan ik. Gelukkig wist Kenji de gouden tip: doe alsof je een Romeinse wagenmenner bent. En inderdaad zeg, het werkt! Ik heb steeds vaker het gevoel dat ik controle heb en de boel aanstuur. Dank Kenji en Roos!

Ik vind het alleen nog doodeng als de weg helemaal scheef is (ongeveer overal in onze zompige moerasstad) en die fiets een heel eigen route dreigt te kiezen. Bruggetjes, schuin omhoog of omlaag bij stoepjes, scherpe bochten, ik moet nog een hoop leren. Maar vandaag ben ik met bakfiets, Lavinia en Piak naar het consultatiebureau (CB) geweest, plus naar het schoolplein. Daarna heb ik aan mijn arm- en beenspieren gevoeld of ze al sterker waren en ál het brood opgegeten...

Piak heeft nu een prachtige nieuwe fiets. Die is dus óók al aan het leren fietsen. Want zijwieltjes zijn leuk, maar hij vindt zichzelf groot genoeg om het zonder te proberen. Het gaat best goed, maar ik mag er steeds naast rennen...

Overigens zorgde Piak voor consternatie bij de mevrouw van het CB, waar we alleen voor Lavinia kwamen. Piak vindt het speelgoed daar suf en neemt dus zelf maar iets mee. En zijn werk/kleurboek was vijfplus! Dit kon echt niet. Piak deed razendsnel een doofhofwerkje voor. Mevrouw was helemaal perplex. Gnagnagna, eindelijk zijn de rollen omgekeerd: zij in verwarring in plaats van ik!

En Lavinia moet ook iets leren: eten ínslikken. Want die fruit- en groentehapjes zijn wel lekker, maar ze snapt werkelijk nog niet wat je daar mee kan. En als zij nou iets anders dan mamamelk leert eten, hou ik meer energie over om te leren fietsen!
Even proberen in de babyschelp
En dan voor het echie, Lavinia slapend in een dik winterpak

zaterdag 12 oktober 2013

Familiefeest

De hele ochtend hobbelden we van incident naar incident. Tiuri was pas rond 13.00 bereid om aan te kleden, bijvoorbeeld. De reden? Vandaag vierden mijn opa en oma hun verjaardagen. Meer dan 70 man in een kerkzaal, vanaf 15.00, met tot slot een broodmaaltijd. Meer dan 100 km enkele reis. En daar zien we allemaal ieder jaar tegenop...

Ik heb uitermate gedetailleerd met de jongens doorgesproken wat er ging gebeuren. Ik herinnerde me weer levendig hoe Piak vorige keer boos werd en 'stomme mama k.u.t.mama' gilde, temidden van mijn keurige refofamilie. Dus spraken we ook af wat ik van hen verwachtte.

Gezien de incidenten en de vermoeidheid van iedereen, besloten we pas om vijf uur te arriveren. En de heenreis ging best aardig, met cd en snoepjes.
Tiuri werd cool bevonden door een achterneefje. De DS met koptelefoon werkte dus op drie manieren prima: stoer, prikkeldempend en vermaak.
Piak kleurde wat, knuffelde met tantes en rommelde rond.
Lavinia had haar mooiste jurkje aan en lachte lief.

Ik ging alvast met Tiuri en Piak in de eetzaal kijken. Zeer ervaren legde ik het programma nogmaals uit. Bovendien wees ik vast aan: één broodje, één bolus, één kroket, één glas yoki, daarna fruit. En nee, geen discussie. Zowaar, ook het eten verliep prima!

Daarna rende Piak nog even tegen een bakstenen muur, zodat hij nu een enorm blauwe wang heeft en aan me vastgeplakt zat de rest van de avond.
En Lavinia wilde onder het eten niet slapen en niet drinken en eigenlijk alleen maar rondgereden worden in de kinderwagen.
En ik heb wat tantes maar een toelichting gegeven op de noodzaak van Tiuri's koptelefoon tijdens de maaltijd.
Heus, viel niet eens zo erg tegen.

Op de terugweg huilde Lavinia oorverdovend tot de Moerdijk brug. Ze snikte zelfs na tot de Brienenoord brug. Piak sliep daarna in, maar Tiuri ging nu om 21.40 nog naar de wc. Die zal morgen wel afreageren.

Het is de enige keer in het jaar waarop de hele familie compleet is. Ik vind het ook best leuk om iedereen dan te zien. Het enige minpuntje is dat ik daarna helemaal uitgeput ben...

zaterdag 5 oktober 2013

Ouderwets voorlezen

Iedere avond gaat Piak als een haas naar bed. In sneltreinvaart door het avondritueel en dan voorlezen. (Alsof we dat overdag noooooit doen;-)). Inmiddels weet ik van de meeste verhalen van Jip en Janneke het paginanummer. Pluk, Otje, Floddertje, we kunnen ze allemaal dromen.
Tijd voor een nieuwe serie. In één van  de kinderboekenkasten staat alles van W.G. van de Hulst. Bruun de beer is al vijf jaar vaste prik als er iemand ziek is. Kleine zwerver kent Piak uit zijn hoofd. Ik besloot de hele serie maar eens te gaan voorlezen. 

Gisteravond heeft Piak gedroomd van De wilde jagers. Hij herkende zich zó helemaal in Dikkie, Jan en Gijs. Dat waren Tiuri, Piak en buurjongetje! En de bosjes waar ze in speelden, dat was natuurlijk bij de speeltuin. 

Toen hij huilend wakker werd, had hij beslist gedroomd dat er een varken achter hem aan zat!


Vanavond hebben we de tweede helft gelezen, dus nu is alles weer goed gekomen. 



Het blijft me verbazen dat een boek uit 1927 zo zonder enige problemen voor te lezen is en ademloos wordt beluisterd. Van de Hulst is absoluut de beste verteller ooit! Hier een daar zitten wel wat tijdsverschillen, maar de schillenboer van Annie M.G. Schmidt rijdt tenslotte ook niet meer rond.
Meerijden in de auto van de dokter is nog steeds helemaal cool, net als toen. Zo'n geweldige oldtimer zie je zelden!



 Morgen gaan we beginnen in Fik, uit 1920. Voor de zekerheid heeft Piak hem vanavond alvast in zijn bed gestopt!

vrijdag 4 oktober 2013

Nieuwe fase

Morgen vier maanden. Tijd voor het eerste hapje!

En Lavinia vond het lekker. Lang leve de staafmixer. Zelfs de jongens hadden niet door dat het broccoli was...

donderdag 3 oktober 2013

Gezellig met Piak

Het blijkt behoorlijk gezellig te kunnen zijn met Piak. Vanmorgen hebben we eerst lopend Tiuri naar school gebracht. Daarna begon het knutselen: vlechtmatjes maken. Hij bedacht zelf dat er nog wel meer gekleurde papieren waren, zodat hij een fantastisch vlechtwerk maakte. Waarbij hij uiteraard zélf de strookjes wenste te knippen. Wat eindigde in een miljoen snippertjes, want knippen is nog leuker dan het vlechtwerkje...

Daarna gingen we appeltjes kopen. Piak eet er twee per dag en de fruitschaal was leeg, dus die was direct gemotiveerd. Naast de fruitwinkel zit een grote I.ntratuin, dus ik wilde ook nog graag planten halen voor de vensterbank. De zomer was te veel voor de vorige plantjes. Sommige buren zwaaien een paar maal per dag zo irritant, dat ik graag het uitzicht wat belemmer. Grote planten en/of grote potten moesten er dus komen. Lavinia ging mee in de draagzak. Dat blijkt ze heerlijk te vinden: ze slaapt er geweldig lief in:-).

Bij de fruitwinkel hebben we groots ingeslagen: vijf kilo appels, vijf kilo stoofpeertjes, twee kilo handperen, twee kilo handsinaasappels, twee kilo mandarijnen en zes bananen. Voor minder dan 15 euro! Met de vorige vijf kilo appels hebben we welgeteld dertien dagen gedaan, dus ik ben benieuwd hoe lang deze voorraad strekt!

Daarna dus nog planten kopen. Piak had een appeltje en keuvelde gezellig over alles wat hij zag. Twee weken geleden hebben we het geprobeerd met z'n allen, maar toen kwamen we zonder planten thuis. De jongens bleken zó onhandelbaar, dat we weer naar huis gingen voordat we iets gekozen hadden.
Nu wees Piak alle mooie planten aan die hij wel wilde hebben en stond hij zelfs bij de kassa te zingen. Over 'weet je dat de lente komt en Jezus is opgestaan'. Op een of andere manier paste dat wel een beetje bij wat ik voelde!



woensdag 2 oktober 2013

Eten tegen de weegschaal

Op een of andere manier zit ondergewicht in onze familie. Klinkt fijn, maar het is eigenlijk net zo lastig als overgewicht. Want ik ben inmiddels net zo bewust bezig met eten als iemand die aan de lijn doet. Ik doe dus aan de cirkel;-).

Volgens het voedingscentrum is een BMI van 18,5 nog gezond. Volgens andere sites moet je minimaal op 20 zitten. Mijn BMI was al onder de 20, maar dankzij een rondje buikgriep zit ik nu onder de 18,5.

Dus heb ik vanmorgen ontbeten met twee plakken ontbijtkoek, twee boterhammen met jam en een boterham met kaas. Inmiddels heb ik ook een gevulde koek op en is het bijna tijd voor de lunch.

Omdat ik borstvoeding geef, zou ik 2500 calorieën per dag moeten binnen krijgen. Als ik dan ook nog wil aankomen, moeten het er nóg meer zijn. Geloof me, dat is een hele klus als je dat gezond probeert te doen!