Follow by Email

zondag 29 september 2013

Lavinia is gedoopt!

Vandaag is Lavinia gedoopt!
Dat voelt als het afsluiten van een bijzondere periode. Twee jaar geleden had ik eigenlijk een punt gezet achter onze relatie. Er was een heleboel mis, ik kon niet meer en ik zag geen enkel lichtpuntje. Daarna begon een intensieve periode van praten, ruzie, piekeren, toch weer proberen, relatietherapie en bidden.
Ik wilde echt niet meer samen verder. Maar onze jongetjes lieten duidelijk merken dat ze het niet gingen redden als ik maar de helft van de tijd bij ze was. Bovendien kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om ze zoveel te moeten missen. Ik had het gevoel dat ik geen keus had, dat we samen door moesten. Er waren heel veel mensen voor ons aan het bidden. En het grote wonder gebeurde: we hebben veel gepraat, elkaar veel vergeven, en opnieuw liefde gevonden.

Geloof me, als er iemand sceptisch was over de mogelijkheid dat alles goed zou komen, was ik het zelf. Ik was eigenlijk boos op al die mensen die aan God gingen vragen of Hij ons weer samen bracht. Want dat was helemaal niet mijn bedoeling. Ik wilde een nieuwe start.
Die nieuwe start hebben we ook gekregen, maar heel anders dan ik eerst dacht. Vergeven is niet vergeten, maar zonder pijn achterom kunnen kijken. Natuurlijk zijn er heus nog wel hobbels en bobbels. Maar dat hoort bij het leven. We nemen ze nu samen. Lavinia bestaat dus echt dankzij een wonder van God.

Bijna de hele familie en verschillende vriend(inn)en waren bij de doopdienst. Het voelde als een feest! Al die mensen die van ons houden en speciaal voor ons zijn, bij elkaar op een heel speciaal moment.
De doop is een heel zichtbaar teken dat God ons meisje kent: haar naam is genoemd. Het is een heel speciaal symbool wat markeert dat er een grens is gepasseerd. Een grens tussen wat oud, zondig en voorbij is, en een nieuw leven dat voortkomt uit vergeving. 
Het voelde alsof God vandaag zei: 'Ik ben er voor jullie. Dit kindje is Mijn zegen voor jullie, een bekroning van jullie geloof en vertrouwen. Ik zal er altijd zijn, voor jullie en voor haar.'



 


zaterdag 28 september 2013

High tea met make-upcakes

Toen mijn neef en mijn broer samen A.ge of E.mpires speelden, sloeg bij mijn mannen de jaloezie toe. Kon je dat tegen elkaar spelen?! Al snel werd afgesproken om met z'n allen bij elkaar te komen.
Dat konden de dames niet op zich laten zitten, dus wij besloten tegelijkertijd een high tea te maken.
Een soort familie feestje met mijn broers en (schoon) zussen, neef en ouders. Zomaar. 

Vandaag was het dan zo ver. Vier mannen en Tiuri elk achter een laptop aan onze eettafel. Rode geconcentreerde gezichten. Tiuri was helemaal gelukkig!
Vijf vrouwen en Piak in de keuken met een stapel recepten, massa's ingrediënten en allerhande bakgerei. Ook rode verhitte gezichten en ook een slagveld na afloop; -). Piak hielp koek verkruimelen, 'make-upcakes' versieren, bladerdeeg om worstjes vouwen en uiteraard 'aflikken'. Ook helemaal gelukkig!
En Lavinia sliep overal braaf doorheen.

Ik kwam vooraf op internet allerlei workshops high-tea-maken tegen, vanaf 35 euro per persoon. Ik moet nog uitrekenen hoeveel het ons kostte, maar ik kan wel vast verklappen dat we met zn allen voor minder dan tachtig euro klaar waren.
Op die workshops zit blijkbaar een leuke winstmarge. Hoewel, als ik nu die afwas zie...

donderdag 26 september 2013

Verdriet en dankbaarheid

Dinsdag en woensdag waren twee heel taaie dagen. Tiuri ontplofte ondanks mijn omzichtigheid uiteindelijk dinsdagavond 1,5 uur lang op vol vermogen. Daarna kon ik alleen nog maar huilen en dat heb ik op woensdag ook nog een tijdje gedaan. Van vermoeidheid en van verdriet.


Gisteren realiseerde ik me (weer) dat we er nog lang niet zijn met Tiuri. Extra uitdaging op school is fijn, maar het lost de problemen niet op. Belonen en straffen zegt hem erg weinig, tenzij je het kunt opeten of kunt omzetten in computertijd. Emoties van de rest van het gezin zijn voor hem moeilijk in te schatten. Er is nog zó veel wat hij moet aanleren omdat het niet vanzelf gaat...

Tiuri's gedrag heeft ook invloed op de rest van het gezin. Piak is regelmatig de dupe, ik ben meestal de klos met uitbarstingen en allemaal worden we er soms heel moe van. Daarnaast doen we dingen niet of anders, omdat Tiuri het niet trekt. We leven in een ijzeren structuur, terwijl ik daar eigenlijk totaal niet van ben.

Gisteren zag ik alle leeuwen en beren die de toekomst mogelijk voor ons in petto heeft. Allerlei zwarte scenario's. De impact voor ons gezin. Het besef dat het nooit over gaat. Ik voelde een enorme last van verantwoordelijkheid, want wat hij niet zelf kan, zullen wij voor hem moeten doen of hem moeten leren.

Tiuri heeft geen stempel op z'n voorhoofd of rolstoel onder z'n kont. Dat betekent dat we telkens opnieuw zullen moeten uitleggen wat er aan de hand is. Dat we steeds zullen moeten waken over zijn grenzen en moeten vechten voor zijn plekje. Hetzelfde geldt voor onze eigen grenzen en mogelijkheden.

Maar toen ik heel verdrietig was, hebben we samen besloten om er toch weer voor te gaan. We gaan nu voorzichtig rondkijken in hulpverlenersland, waar we Tiuri echt mee kunnen helpen. Dat is de stip aan de horizon die mij nu weer lucht geeft om bij de dag te leven. Het hoeft niet zo te blijven, we kunnen iets dóen. Zo ging ik gisteravond rustig slapen.

En toen ik vanmorgen wakker werd, voelde ik opeens een overweldigende dankbaarheid. Ik was opeens dankbaar voor het jaar waarin onze relatie in puin lag en we zelfs een tijdje uit elkaar waren. We hebben toen namelijk geleerd om samen te praten, om elkaar te vertrouwen en te helpen. We hebben ontdekt dat we veel fantastische mensen om ons heen hebben, zodat we het allemaal niet alleen hoeven te doen.
Bovendien heb ik ontdekt dat God heel direct voor ons wil zorgen. Ik ben vaak boos geweest om alles waar we doorheen moesten. Maar nu ben ik vooral dankbaar voor alles wat ik daarvan heb geleerd. Gods plan is groter dan dat van mij.
Als God ons Tiuri geeft om voor te zorgen, geeft Hij ons vast ook wel alles wat we daarvoor nodig hebben. En zo ga ik weer vol vertrouwen verder.




woensdag 25 september 2013

Begrip

'Je moet niet luisteren naar wat ik zeg, maar naar wat ik bedoel.' Ik gebruikte een familie spreekwoord nadat ik me versprak.
'Maar mama, ik begrijp nóóit wat je bedoelt. Je moet alles gewoon goed zeggen.'
Tiuri legde haarfijn de vinger op een zere plek.
Dat is dus autisme...

vrijdag 20 september 2013

Wat een dag!

Was het gisteren een relax dagje, vandaag gaat alles anders.
Piak wilde om 2.00 een slokje water. Om half vier weer. En om vijf uur moest hij plassen. Om zes uur kwam Tiuri uit bed. Die werd zeer haastig terug gestuurd. Om kwart voor zeven gingen Piak en Tiuri naar beneden. Daar hadden we allebei doorheen geslapen, maar Piak jodelde luidkeels: 'Ik heb geplast en gepoeeeeeeept.' Zodoende was ik wakker genoeg om ze weer naar bed te sturen tot half 8. Pffff...

Vervolgens heb ik eerst Lavinia volgetankt, toen naar school gesjeesd om Tiuri te brengen, toen thuis nóg meer melk in Lavinia gestopt, toen naar de peuterspeelzaal. Ik was deze keer hulpouder en mocht mijn energie in 15 peuters stoppen. Om kwart voor twaalf kon ik weer als een haas naar huis om opnieuw een heleboel melk in Lavinia te stoppen. Die had inmiddels erg veel dorst, maar als je de fles niet wilt, moet je wachten.

Daarna naar school, voor een gesprek met de juf. Driewerf hoera voor juf! Ze had een grote map met verrijkingsstof voor Tiuri. Extra uitdaging voor rekenen, logica, begrijpend lezen: echt leuk spul. Ze wekte de indruk dat ze het rapport van de Opvoedpoli had gelezen. Het mooiste was nog dat ze onze tips en trucs opschreef en gaat delen met de andere juf. Ik geloof dat ze ons kind echt ziet en wil laten bloeien. Wat een verademing na vorig jaar! Ik werd er helemaal blij van.

Ik haalde Piak op bij een vriendin en we reden terug langs de rivier. Hééé, riep Piak. 'Dat is de boot van Sinterklaas.' Hij had gelijk: met die boot kwam Sinterklaas aan, negen maanden geleden. 'Hoe komt die boot nou hier?' Ik overwoog haastig een fantasieverhaal, maar Tiuri was me voor.
'Dat komt omdat Sinterklaas niet echt is. Dat is een verklede meneer. En de zwarte Pieten zijn ook geverfde mensen met verkleedkleren. En die boot, die maken ze op een verstopplekje een beetje anders, zodat hij even de boot van Sinterklaas lijkt. En zal ik ook je laatste vraag beantwoorden? De kadootjes, die kopen papa en mama gewoon voor je.'
Piak keek hem met grote ogen aan. Of hij het echt geloofde, weet ik niet. Maar ik heb weinig hoop dat hij dit gesprek in december al vergeten is...

donderdag 19 september 2013

Heerlijke ochtend!

Vanmorgen was Piak om 6.45 wakker: Wolfje kwijt. Gelukkig ging hij gelijk weer slapen. Even later kwam Lavinia voor de eerste voeding. Tiuri sloop zachtjes naar beneden. Ik wist dat het nog geen 7.30 was, maar hij deed zo stil, dat ik hem maar heb laten gaan.
Tot mijn verbazing kwam Tiuri na een tijdje in ons bed! Normaal is Piak degene die 's morgens lekker komt knuffelen en doet Tiuri daar nauwelijks aan. Lavinia deed haar oogjes weer open en was duidelijk blij om haar grote broer te zien. Ze knuffelden, 'kletsten' en hadden samen enorm veel plezier.
Tiuri vertelde dat hij zelf alvast vier boterhammen had klaargemaakt en opgegeten. Bovendien had hij er vast twee klaar gezet voor Piak. Het was hoogste tijd om te gaan douchen, Lavinia terug te stoppen in bed en Tiuri aan te laten kleden. En dat ging allemaal soepel, zonder tranen en gemopper.

Piak werd om 8.30 verontwaardigd wakker: hij had zich verslapen!
Gisteren had Piak namelijk vingerverf gevonden in een la. Precies voor we gingen avondeten, dus ik had beloofd dat hij vandáág echt aan de slag mocht. En nu was hij pas heel laat wakker, o wat een pech! Kostbare verftijd verslapen:-).
Piak kon maar één boterham eten en had geen tijd om aan te kleden. Toen ik zes spiksplinternieuwe verfpotjes opdiepte uit de geheime kadootjesvoorraad, keek hij zó gelukzalig, dat ik me alvast verzoende met de puinhoop.
Inmiddels is de tafel afgeplakt met vuilniszakken, heb ik een verfschort verplicht gesteld en zit hier al een uur een zielstevreden jongetje. 

Het eindresultaat!

maandag 16 september 2013

Starten op school

Tiuri is vandaag begonnen aan de derde week in groep 4. Vanmorgen zonder drama en buikpijn, want zijn eerste tand is eruit en dat gaat hij laten zien. Vannacht om vier uur stond hij trots naast mijn bed...

Vorige week was het geen succes met naar school gaan. Iedere ochtend als het tijd was om z'n jas en schoenen aan te doen, begon het gezeur. Buikpijn, niet willen, school is stom. Donderdag heb ik hem op het schoolplein uit de auto moeten trekken, omdat hij echt niet vrijwillig ging. Gelukkig kwam er net een vriendje het plein op, zodat hij toch zelf verder ging.

Komende vrijdag hebben we een gesprek met de juf. Ik wil graag weten hoe hij in de klas is. De eerste week hoorde ik nog wel verhalen, maar vorige week kon ik er geen woord meer uit krijgen. Als we naar huis lopen, vertelt Tiuri braaf welke juf er was. Daarna is het: 'school is stom en ik wil er niet over praten'.

Vorige week had manlief een gesprekje met de directeur, over heel andere zaken. Daarna heeft hij ons verhaal netjes verteld. De directeur reageerde heel positief. We gaan dus toch met goede moed het nieuwe jaar in, om te kijken hoe we de juf en Tiuri zo goed mogelijk met elkaar kunnen laten samenwerken.

maandag 9 september 2013

Naar de tandarts

Het was al 13 maanden geleden dat de kinderen en ik bij de tandarts waren. Behalve dan Tiuri's spoedbezoekje in de zomervakantie. Hoogste tijd om weer eens langs te gaan.

Ik heb in de loop der jaren een heuse fobie opgebouwd voor tandartsen. Het begon al op m'n zesde toen de verdoving niet werkte tijdens het trekken van een voortand. In de jaren daarna werd het niet veel beter. De vorige tandarts was een horrorvent, waarbij zelfs de controle pijnlijk was en eindigde in een mond vol bloed. De laatste keer dat ik daar was, had ik geen droge draad meer aan m'n lijf, letterlijk van het angstzweet.
Uiteindelijk heeft manlief de assistente gebeld om te vertellen dat ik nooit meer kwam en dat mijn dossier opgestuurd moest worden, want zelfs dát durfde ik niet meer...

Nu hebben we een hele schattige mevrouw, met een zwaar Duits accent. Mooiste is dat ze de tijd neemt en je geen pijn wil doen. Ze spuit bijvoorbeeld eerst een beetje verdoving in, laat dat inwerken, en plaatst dán pas de echte verdovingsspuiten. Daar durf ik de kinderen dus met een gerust hart mee naar toe te nemen.

Piak was al de hele dag bezig met de voorpret. Want bij deze tandarts mag je een kadootje uitzoeken uit een mandje! Tiuri vond het iets spannender, maar het boek met dino's in de wachtkamer was gaaf genoeg om eindelijk stil te zitten.
Piak had een stralend gebit. Tiuri heeft nu één zwarte voortand en één voortand die scheef staat, waarbij je ook een stuk van de wortel kunt zien. Zolang hij geen pijn of ontsteking heeft, gaat de tandarts er niets aan doen.
Daarna mochten ze inderdaad iets uitzoeken uit het mandje. Piak meldde: vorige keer had ik een armbandje en Tiuri een groen spiegeltje. En inderdaad, dat klopt. Niets mis met zijn geheugen;-).
Vandaag had Tiuri een stuiterbal, waarmee hij nu al een uur letterlijk door het huis stuitert. Piak heeft een nieuw vriendje uitgezocht:




En ik heb niet eens zo heel erg buikpijn van de gedachte aan twéé gaatjes die gevuld moeten worden...

dinsdag 3 september 2013

Gezeur aan de deur

Altijd als de bel ging op een slecht moment, was het iemand met een collectebus. Of met een unieke aanbieding voor gas/water/licht/stroopwafels/lootjes/nonsens. Stond ik net iemand te douchen (kon de beller beslist horen), was ik een pamper aan het verschonen of had ik éindelijk de kinderen stil in bed, ging de bel. Zeker twee keer per week was het raak.

Wij hebben daarom nu een geweldige sticker bij de voordeurbel, die duidelijk aangeeft dat ik daar niet meer van gediend ben.

Na een aantal keer foeteren op sufferds die óf niet konden lezen, óf beweerden dat de sticker niet voor hen gold, begint het rustiger te worden. Alleen klussende Oost-Europeanen die geen Nederlands kunnen lezen (of doen alsof) komen nog hun diensten aanbieden. De postbode met een pakketje en de glazenwasser bellen nog aan, maar die hebben dan ook toestemming.

Gisteren belde iemand aan, keurig in pak, middelbare leeftijd, maar wel met zo'n verdacht aktetasje. Tiuri was nog thuis en zei luid en duidelijk: 'Hij weet toch wel dat hij niet mag aanbellen?' De meneer deed net alsof hij niets hoorde en bleef staan.

'Goedemorgen mevrouw, ik ben van de J.ehova's G.etuigen. Wij houden een adreslijst bij om te weten waar we niet mogen aanbellen. Maar in verband met de privacy mogen we daar geen namen bij zetten. Ik kom controleren of u nog steeds op deze lijst hoort. Want ik zie wel dat u een sticker hebt, maar misschien is die nog van de vorige bewoners.'

Ik ben niet zo gauw met stomheid geslagen, maar deze keer was ik toch werkelijk overbluft! Ik kon nog net vinnig opmerken dat ik nog steeds niet wilde dat er werd aangebeld. Toen heb ik hem maar een fijne dag gewenst en de deur dicht gedaan.

Ik kom even aanbellen om te vragen of u wilt dat er niet wordt aangebeld. Die hadden we nog nooit gehoord...