Follow by Email

zaterdag 31 augustus 2013

Samen spelen

Piak vond Lavinia eerst maar niks. Zo'n baby die alle aandacht komt opeisen. Na een paar weken draaide hij bij. 'Ze is wel lief maar ook een beetje stom.'
Tiuri kan een hele tijd boven de box hangen en keuvelen. Hij wil Lavinia graag vasthouden en knuffelen en ze hebben samen echt plezier.
Piak keek dat nieuwe kind maar zelden aan en hoefde het al helemaal niet vast te houden.

Vandaag zie ik tot mijn grote verbazing Piak al een tijdje rond de box draaien!
Gisteren heb ik de babygym opgevist op zolder. Lavinia vond hem wel eng hoor. Die leuke dingen boven haar hoofd bleken namelijk lawaai te maken! Piak is vergeten dat hij daar uren onder heeft gelegen en vindt de babygym heel erg leuk.

Zojuist heeft Piak alle mogelijkheden uitgebreid voorgedaan aan Lavinia. Hij pakte zowaar haar voetjes vast om daarmee op knopjes te duwen. Nu hij toch bezig was, heeft hij ook alle lawaaifuncties van de knuffels gedemonstreerd. En ondertussen práátte hij zelfs tegen haar!

Dat babyspeelgoed is toch wel erg leuk!

donderdag 29 augustus 2013

Kleine jongens worden óók groot

In onze stad is ieder jaar een vakantie bijbel week. De laatste week van de zomervakantie gaan ze vier dagen leuke dingen doen. Zingen, bijbelverhaal, poppenkast, sketch, knutselen, pannenkoeken eten, ijsje eten, spelletjes doen, een intensief programma.

Dinsdag was Tiuri geweest. Vooraf mopper-de-mopper-de-mopper. Maar na afloop was hij enthousiast.
Woensdag ging Piak mee om Tiuri te brengen. Piak vond het allemaal spannend, met die grote kinderen en een bandje op het podium. Hij was absoluut niet jaloers dat hij weer mee naar huis moest. Tot 's middags de verhalen loskwamen over pannenkoekenpicknick en ijsjes eten...

Vandaag gingen we Tiuri weer brengen. De mevrouw bij de deur dacht dat Piak ook kwam. Nee, die is nog drie en het is pas vanaf 4 jaar. Dat had ze echt niet gemerkt hoor, dus als hij wilde, mocht hij blijven.
Piak schoof zonder aarzelen met Tiuri een bank in. Even later stonden ze samen te springen en te zingen. Piak kwam nog even terug, om te vertellen dat ik wel naar huis kon. Wow! Voor de zekerheid bleef ik nog aan de zijkant zitten tot het programma voorschreef 'ouders uitzwaaien'. Piak en Tiuri zwaaiden allebei even enthousiast.
Ik heb Piak dus maar alsnog ingeschreven en heb die aardige mevrouw verteld dat hij bleef.

Aan het eind van de ochtend heb ik twee hyperactieve jongetjes opgehaald. Met bijbehorende knutselwerkjes en programmaboekjes. Het was errug goed gegaan en morgen gaat hij weer!

maandag 26 augustus 2013

Borstvoeding vervolg

Inmiddels geef ik al een heleboel weken borstvoeding. Na mijn vorige blog hierover, ontdekte ik pas dat bijna alle mama's die eerste zes weken een drama vinden. Het is blijkbaar niet gebruikelijk om dat hardop te zeggen. Jammer hoor, want dat had een hoop onzekerheid gescheeld!

Langzamerhand begint het inderdaad een beetje makkelijker te worden. Lavinia snapt hoe ze moet happen en drinken. Daardoor is het minder pijnlijk en gaat het een stuk sneller. Mijn lijf raakt er ook steeds meer op ingesteld. Nu zit ik niet meer dag en nacht te voeden. Okee, vannacht was ze er om 2.15 en 5.30, maar meestal slaapt ze lekker door tot een uur of zeven.

Het nieuwste is dat ons meisje contact maakt tijdens het voeden. Als de ergste honger is gestild, wil ze graag even lachen en dan drinkt ze gauw weer verder. Soms maakt ze zelfs even een 'praatje'. Zo gezellig! Dat deed Tiuri nooit. Nu snap ik eindelijk dat mama's borstvoeding ook leuk kunnen vinden.

Het zou alleen wel fijn zijn als ze ook uit de fles wil leren drinken...

vrijdag 23 augustus 2013

Grote kleine jongen

Piak is groot. Dat vindt hij in ieder geval zelf. En als je hem naast Lavinia zet, is dat natuurlijk ook zo.
Hij speelt nu sinds een paar weken dus zelfstandig buiten het hekje. Ik vind dat doodeng en hijzelf volgens mij stiekem ook. Hij droomt in ieder geval weer enorm en is vreselijk moe van die grote ruimte vol nieuwe indrukken. (En van de gebroken nachten, net als wij...)

Gisteren kwam hij hijgend naar binnen gestormd. Hij was klaar met buiten spelen, want in de speeltuin waren grote jongens. Wat ze dan deden? Ze liepen langs en zeiden hallo. Hoe angstaanjagend als je drie bent! 's Avonds zat hij badend in het zweet rechtop in bed, met tranen die over zijn wangen stroomden. Hij had gedroomd van de grote jongens.

Vanmiddag wilde hij graag zónder Tiuri bij een buurmeisje gaan spelen. Ik moest mee om het te vragen. Buurmeisje is zeven en is de jongste, dus die vindt Piak nog wel 'schattig'. Piak deed op de mat zijn schoenen uit en ging langzaam mee naar boven naar de lego. Ondertussen stond ik nog te kletsen met de buurvrouw. Plotseling een gehuil van halverwege de trap: ik durf toch niet, ik wil naar mama!

Aan de andere kant is hij nu groot genoeg om Tiuri te imiteren bij ongewenste situaties. Hij kan vreselijk boos worden, huilen, schreeuwen en stampvoeten. Als hij zelf z'n klei moet opruimen. Of als hij een stroopwafel wil en niet krijgt. Of als hij drie minuten op zijn beker moet wachten.
Voor ons is duidelijk dat het slechts imitatie is. Piak kan namelijk ook het uit-knopje vinden. Komt de opruimer/stroopwafel/beker, dan 'plop' is het stil. Dan zegt meneer met een gewone stem, hooguit wat schor, netjes dankjewel...

Het leukste aan Piak vinden wij echter zijn mooie uitspraken. Zomaar twee voorbeelden.
Hij wilde niet op de babykamer slapen, want 'ik wil wel aan bloemen ruiken, maar ik wil ze niet op het behang'.
Onze gast werd deze week zo aardig bevonden, die mocht wel blijven logeren. Dat er geen logeerbed was, vond hij geen probleem. Genereus bood hij aan 'je mag wel tussenin'.
Eigenlijk zou ik die uitspraken allemaal moeten opschrijven, maar dan mag ik wel met een boekje en pen achter hem aan blijven lopen!

woensdag 21 augustus 2013

Boze bui en zonneschijn

Tiuri kan twee totaal verschillende gezichten hebben. Soms zien we de donderbui al een tijdje hangen, soms barst die onverwachts los. Tegelijk is het een ontzettend lief kind...

Gewoon een voorbeeld van een donderbui:
Zondagmiddag gingen we Piak ophalen bij opa en oma, na een logeernachtje. Tiuri vond het leuk en gezellig. We bleven nog koffiedrinken en Tiuri ging met de playmobil spelen. Hij werd drukker en geprikkeld: tijd om naar huis te gaan. Maar hij wilde niet. Met zachte dwang toch op de achterbank en aan het eind van de straat barstte de bui los.
Hoe dat er uit ziet? Hij wilde uit de auto. Ik hield hem in de houdgreep en manlief deed zijn deur op kinderslot. Vervolgens bleef hij proberen om zijn gordel los te maken, tot we thuis waren. Daarbij werd natuurlijk erg geschreeuwd, gehuild, gescholden en geworsteld. Want ik vond dat de gordel vast moest blijven, zeker op de snelweg, en hield zijn armen dus vast. Een intensief kwartier!
Op de parkeerplaats kalmeerde hij weer: de gordel mocht los en het was 17.00, dus computertijd. Hij was nog steeds gespannen en snauwde Piak af zodra die een geluidje maakte. Die koos voor een veilige afstand en ging zelf spelen.
Op zulke momenten is eten vaak een drama. Voedsel dat door elkaar zit, zoals nasi of lasagne, gaat er dan absoluut niet in. Tijd voor aardappeltjes met groente en vlees dus.
Toen de laptop weg moest omdat we aan tafel gingen, bleek dat Tiuri nog helemaal niet klaar was met zijn boze bui. Hij vloog op Piak af en ze rolden over de vloer. Tiuri moest naar de gang om af te koelen. Kansloos: hij bleef terug komen en schreeuwen met zijn vingers in zijn oren.
Op dat moment zag ik wel dat er weinig opties waren. Hij hoefde van mij alleen het vlees te eten en kwam toch aan tafel. Maar na één hapje besloot Tiuri dat het te heet was (ik vermoed 'pittig'). Ik heb hem dus naar boven laten gaan met een stripboek. Als Piak na het eten naar bed ging, zou Tiuri weer naar beneden komen voor het toetje.
Er is dan geen gesprek mogelijk over een aanleiding of oorzaak voor de boosheid. Sterker nog, hij heeft zelf geen flauw idee. Mijn vermoeden: onzekerheid over zelf nog gaan logeren, jaloersheid, geen idee hebben wat de volgende stap van de planning is, teveel mensen en prikkels, nog niet klaar met het spel met de playmobil. Maar we weten dus niet wat het precies was, waarschijnlijk een optelsommetje.


Het voelt heel naar als je kind werkelijk níet in staat is om gewoon mee te doen met een maaltijd. Dit was namelijk bepaald niet de eerste keer. Dan kan ik alles proberen, er gaat gewoon geen hap naar binnen en het levert een hoop drama op.
Het is zo sneu voor Piak als Tiuri zo'n bui heeft. Nu kwam hij thuis van het logeren en was er bijna geen ruimte om zijn verhalen te horen en hem aandacht te geven. Pas toen Tiuri naar boven was, kon Piak aan bod komen.

En nu is het al sinds maandagmorgen zonneschijn. Tiuri is een nachtje bij andere opa en oma gaan logeren. Piak heeft die tijd gebruikt om heerlijk te spelen en te ontspannen en bij te slapen. Tiuri is blij om Lavinia weer te zien, kletst tegen haar en knuffelt haar. Piak en Tiuri spelen zelfs af en toe lief samen!

Ik geniet ervan als Tiuri rustig en lief is. Zeker als Piak dan ook lekker zelf kan spelen.
Tegelijk probeer ik nieuwe buien te voorkomen. Na zo'n ontploffing ben ik weer erg alert op preventie van triggers. Want we worden allemaal doodmoe van die explosies...

zondag 18 augustus 2013

Mislukte mama

Lavinia is zo'n andere baby dan de jongens waren, dat ik steeds weer vergelijk. Dat is best confronterend.

De beroemde roze wolk is bij Tiuri nooit gekomen. Na een beroerde bevalling bleek Tiuri de eerste drie maanden alleen maar te huilen. Daarna ging het beter, maar leuk werd het niet. 
Ik zat Tiuri bijvoorbeeld regelmatig te voeden op een pikdonker toilet, zodat hij tenminste dronk. Slapen in de auto was er ook niet bij: zelfs 's avonds laat bleef hij huilen tot we thuis waren. Bezoek werd geacht op de tenen door het huis te sluipen als hij eindelijk sliep.
Ik begreep werkelijk niet wat dit kind wilde, nodig had en mankeerde. Het resultaat was dat ik me een slechte mama voelde.

Bij Piak had ik me ingesteld op een zwaar jaar. Een kind was in mijn beleving alleen leuk als het begon te praten en dat duurt nou eenmaal even. Borstvoeding begon ik niet meer aan en ik ging al snel weer 32 uur per week werken. Het viel mee, maar ik was zó onzeker, dat genieten er niet echt in zat.

Inmiddels hebben we voor Tiuri een diagnose die bevestigt dat ik geen mislukte mama ben, maar dat dit een speciaal kind is. Dat levert een heleboel nieuwe inzichten op. Ik begrijp nu het contrast tussen het eerste jaar van Tiuri en van Lavinia. Zijn diagnose betekent voor mij erkenning met terugwerkende kracht.
Het levert een verwarrende mix van emoties op. Ik ben opgelucht dat ik wél een goede mama kan zijn. Ik ben verdrietig om wat ik gemist heb bij de jongens. Ik voel me schuldig omdat ik Piak misschien een andere babytijd had kunnen geven. Ik ben blij dat ik nu wel kan genieten. Ik ben nieuwsgierig naar de leuke dingen die kunnen gaan komen.

We genieten nu samen van een heleboel dingen die vermoedelijk 'normaal' zijn. Nog steeds zijn we blij verbaasd als ze gaat slapen zodra ze naar bed gaat. We nemen haar mee, ze drinkt gewoon, ze slaapt lief en ze lacht. Zo klein als ze is: we hebben contact en begrijpen elkaar.

Het is een roze wolk met een zwart randje...

donderdag 15 augustus 2013

Vakantiebezigheden

Het is al weer even stil hier. Ik heb het namelijk druk: met voorlezen, politie-agentje spelen, wassen, knuffelen, boodschappen doen en nog honderd dingen.

Tussendoor probeer ik nog van tafelzeil nieuwe stoelkussens te maken voor de eettafelstoelen. Die hebben namelijk rieten zittingen. En nu onze jongens geen putjes meer in de tafel kunnen slaan, peuteren ze die zittingen kapot. Ooit hadden we witte kussentjes. Die waren uiteraard niet meer schoon te krijgen. Toen kregen we zwarte kussentjes. Klei in alle kleuren van de regenboog ging daar ook niet meer uit, bovendien scheurden de strikken waarmee ze vast zaten. Nu dus een poging met tafelzeil!

Dinsdag zijn we een dagje op familiebezoek geweest. Eerst naar mijn opa en oma in Zeeland. Dat ging prima: DS mee, kleurboek en stiften mee, bezoek aan een dierenpark in het vooruitzicht. Tiuri en Piak waren wonderbaarlijk rustig! En Lavinia heeft heel erg lief gelachen bij haar 'oude oma' op schoot. Ze is het 24e achterkleinkind!

Daarna ging ik naar een vriendin op kraambezoek, ook al in Zeeland. Als je op reis gaat, moet je combineren tenslotte. Ondertussen gingen de jongens naar de T.ropical Zoo in Kwadendamme. Het is daar klein, maar ontzettend leuk. Met echte botten van dino's en mammoeten, die heel veel indruk maakten op Piak.

Vandaag zijn we naar B.eekse Bergen geweest. Eigenlijk waren we allemaal moe, dus we zijn langzaam gestart en waren er pas om 12.15. Maar wel tot 17.00 ongeveer, zodat het toch echt de moeite waard was.
Lavinia vond alles prima: lekker slapen tijdens de heen- en terugreis, borstvoeding tijdens de autosafari en tijdens de roofvogelshow. En in de kinderwagen lag ze te slapen of rustig rond te kijken.
De jongens vonden het prachtig, al controleerde Tiuri wel heel grondig of de ramen en deuren op slot zaten;-).

Aan het eind zijn we maar overstag gegaan voor 'frietjes uit het raampje'. Dan hoefde ik niet te koken en te voeden tegelijk, ze zouden veel sneller naar bed kunnen en bovendien vindt iedereen dat eigenlijk wel prima. Over de lijn hoeven we ons ook al geen zorgen te maken. Tiuri is vel over been, Piak rekt opeens ook uit als een elastiekje en mij kost deze vakantie iedere week een kilo...




vrijdag 9 augustus 2013

Lavinia en uitstapjes

Wij waren nooit gewend aan slaperige baby's. Tiuri was een huilbaby, echt zo eentje uit het verkeerde boekje. Piak huilde veel minder, maar zijn snoeiharde stemmetje klonk wel overal doorheen. Rustig in de box liggen, dat deden ze allebei niet. Ergens mee naar toe was prima, als ik maar niet verwachtte dat ze gingen slapen. Op schoot was het gezellig en anders was het huilen, lang en hard.

Lavinia is voor ons dan ook een fijne verrassing: ze huilt erg weinig! Soms brult ze tien minuten voor ze slaapt, maar meestal niet. Of ze huilt als ze wakker wordt en de melk komt niet direct naar haar toe wandelen. Lavinia kan tijdens een bezoek aan opa en oma bijvoorbeeld gewoon wakker in de kinderwagen liggen. Dan lacht ze blij als iemand naar haar komt kijken en verder is ze zoet zichzelf aan het vermaken.

Wat we bij de jongens nooit in ons hoofd haalden: we gaan met haar gerust een dag op stap. Gisteren gingen we naar Archeon, met z'n allen. Lavinia sliep redelijk of lag rustig wakker in de wagen. Tijdens de shows ging ze lekker drinken en ze heeft de hele dag niet gehuild. Vandaag gingen we met vrienden naar de Reeuwijkse Plassen en de frietjes-M en heeft ze een paar uur wakker rond gekeken.

Natuurlijk is ze vervolgens 's avonds wat onrustiger. Dan wil ze een keertje extra drinken of huilt ze een kwartier voordat ze slaapt. Lavinia wil namelijk graag alles zien en alles horen. Haar hoofdje draait telkens weer naar de beweging of het geluid. Al die input moet wel verwerkt worden. En waar gaat dat nou fijner dan 's avonds bij mama met een extra slokje melk?

Zo kunnen we overdag leuke dingen doen met de jongens en 's avonds knuffelen met ons meisje;-)!

woensdag 7 augustus 2013

Avondtandarts

Eigenlijk zou hier een tekst komen over de eerste regendag van de vakantie. Over dat het eindelijk droog was na het avondeten en dat de jongens toen nog hun overtollige energie eruit gingen fietsen.

Maar toen belde een buurvrouw die bij de speeltuin woont: Tiuri was erg gevallen. Ik rende erheen. Hij had al een natte doek tegen zijn mond. Achter een dikke lip stond een ernstig scheve voortand...

Dus belde ik de HAP om te vragen naar de avondtandarts. Nummer gebeld: antwoordapparaat. Na 20 minuten rondbellen, bleef deze praktijk onbereikbaar, hoewel iedereen volhield dat ze dienst hadden. Grmpft.
Tandartslijn van het buurdorp: na 1x overgaan nam een vriendelijke man op. We konden gelijk komen.

De voortand mag blijven zitten tot hij vanzelf wisselt. Er is een foto gemaakt om te kijken of er grotemensentanden komen. Gelukkig wel!

Nu ligt Tiuri in bed met paracetamol. Hij zal voorlopig dus met een raar gebit lopen. Maar de schade is niet blijvend. Een hele opluchting! 

maandag 5 augustus 2013

Strand: check!


Vandaag zijn wij met z'n allen naar het strand geweest. Dat hoort nou eenmaal bij zomervakantie en het was voorlopig de laatste hete dag. We gingen pas rond 15.00, omdat het eerder te warm was voor Lavinia (en omdat we pas laat besloten dat de jongens te vervelend waren voor de hele dag thuis).

Het ging boven verwachting, wat mij betreft. Tiuri mopperde niet dat het water prikte, zoals vorig jaar. Hij ging zelfs kopje onder met papa. Piak durfde niet direct: hij dacht aan Jip en Janneke waarbij de golven boos waren. Maar dat was hier niet hoor, hier gingen ze hem niet omver gooien. Dus ging Piak ook met plezier het water in.

Lavinia raakte wel de kluts kwijt. Ze moest drinken, maar het waaide. Ik had een handdoek om haar heen geslagen, maar toen had ze dus iets op haar hoofdje, wat ze niet wilde. Uiteindelijk snapte ze het gelukkig toch en daarna heeft ze heerlijk liggen slapen in de kinderwagen.

Piak had al na ruim een uur de bibbers. Hij wilde in een warme handdoek en naar huis. Tiuri was toch eigenlijk ook wel moe en koud. We hebben dus het hele spul weer afgedroogd, aangekleed en naar huis gedragen en getrokken. Na frietjes en een douchebeurt is nu de hele familie uitgeteld.
Maar op de actielijst voor de zomervakantie kan ik 'strand' afvinken.

In mijn herinnering zat ik vroeger 's zomers wéken op het strand. Dan logeerden we bij mijn oom en tante of opa en oma, in Zeeland. Er was zelfs een strandhokje waar we konden omkleden en waar windschermen en scheppen lagen. Ik nam m'n badpak mee en m'n moeder zorgde voor de rest. Hoewel ik vermoed dat we in een later stadium zelf onze traditionele boterhammetjes met zand klaar maakten.

Diep respect mam, hoe u dat vroeger deed met vier kinderen!

donderdag 1 augustus 2013

Opgebracht door de buurman

Gisteren was ik aan het koken. De jongens speelden buiten. Piak mag tegenwoordig ook buiten het hekje en ze waren samen in de speeltuin.  Dacht ik.
Plotseling kwam er een grote vent de tuin in met twee bedremmelde jongetjes. Ik herkende hem vaag als buurman.  Boze buurman in dit geval.

'Deze jongens waren stenen aan het gooien tegen de auto's op het parkeerterrein. ' Tsja. Ik heb hem bedankt voor het melden (wat moet je anders?) en de boys meegetrokken naar de plaats van het misdrijf.
Piak huilde schuldbewust, maar Tiuri was vooral boos. Vriendinnetje was namelijk gevlucht en die had óók meegedaan.

Ik kon geen grote stenen ontdekken, alleen losgeraakt grint uit het kapot gereden asfalt. Ook de schade aan de auto's leek mij minimaal. Toch moest er een passende straf komen, want dit kan natuurlijk niet.
Piak was enorm geschrokken van de grote boze meneer die hem aan zijn armpje naar huis had gebracht. Ik weet zeker dat hij dit nooit meer doet. 'Vanavond niet voorlezen' luidde mijn vonnis.
Tiuri is maar voor één ding gevoelig: 'vandaag niet computeren' werd zijn straf.

Ze hebben allebei een kwartier op vol vermogen gebruld. (En tiuri nog langer op halve kracht.) De boze buurman heeft het vast tevreden kunnen horen...