Follow by Email

maandag 29 juli 2013

Bezweken voor de verleiding...

Al een tijdje belde mijn telefoonmaatschappij telkens met verleidelijke aanbiedingen. Mijn abonnement loopt binnenkort af en ze hebben toch zulke leuke smartphones.

Ik doe al eeuwen met mijn geliefde kleine Samsung SGH-X481.
Hij kan bellen en smsen en dat houden we samen uren vol. Oké, hij is dan al snel niet meer draadloos omdat hij aan de oplader moet, maar dat neem ik voor lief. Op de bank bellen is ook prima.

Twee jaar geleden ging ik naar een winkel om oordopjes te kopen, zodat ik ook in de auto kon bellen. De verkoper heeft me niet recht in m'n gezicht uitgelachen, maar dat was alleen omdat hij daar te beleefd voor was. Hij twijfelde wel hardop of oordopjes al uitgevonden waren in het tijdperk dat deze telefoon werd gemaakt.
Kort daarna vroeg iemand of mijn telefoon van keramiek was. Ik voelde me langzamerhand een fossiel met mijn telefoontje. Blijkbaar bestaat 'hip vintage' wel bij kleding en niet bij telefoons.

Tegenwoordig komt het steeds vaker voor dat manlief gniffelt als zijn telefoon zoemt en er groepsgrapjes worden gemaakt. Of dat hij meedeelt dat de familie heeft besloten dat de bbq dan en dan plaatsvindt. Of dat hij leuke foto's laat zien op zijn telefoon. Ik krijg toch een beetje het gevoel dat ik iets mis.

Vandaag heb ik na een diepgaand vergelijkend onderzoek naar telefoons en abonnementen 'ja' gezegd tegen die aardige jongen van de telefoonmaatschappij. Volgende week brengt de postbode mij een smartphone. Een Samsung, daar heb ik nu wel vertrouwen in. Dan kunt u mij dus whatsappen!

Nu nog bedenken wat ik met mijn huidige telefoon ga doen. Want inlijsten of in het plakboek is een beetje moeilijk!

zaterdag 27 juli 2013

Resultaat van de buisjes?

Tiuri vindt het heerlijk, vakantie. Lekker de hele dag spelen. In theorie dan.
Ik weet niet hoe vaak ik al gehoord heb 'ik verveel me'. Alsof we geen enkel speelgoedje in huis hebben. Mijn standaardantwoord is 'dan ga je fijn je kamer opruimen'. Maar zelfs dat was al gebeurd!

Natuurlijk speelt hij ook wel lekker, af en toe. Met de lego, met de playmobil, op de laptop en vooral buiten. Maar vanaf woensdagmiddag is Tiuri steeds onrustiger, chagrijniger en vervelender. Ik vermoed dat het komt door de warmte, vermoeidheid en misschien ook behoefte aan meer structuur.

En hééé, had ik vanavond opeens een nieuw inzicht: die buisjes! Die heeft hij sinds dinsdag en sinds woensdag is het mis.
Als je opeens veel meer hoort, krijg je natuurlijk ook opeens veel meer prikkels binnen. De afgelopen dagen zat Tiuri telkens met z'n vingers in zijn oren, vooral als Piak iets wilde vertellen. (Levert overigens enorme conflicten op.) Dat geldt als signaal voor 'stop, mijn hoofd zit vol'. Ik vermoed dat Tiuri moet wennen aan zijn buisjes en dat zelf niet kan uitleggen.

Binnenkort wil ik ook eens met Piak langs de KNO-arts. Controleren of hij zo hard praat omdat Tiuri hem anders niet kon horen, of omdat hij zélf niet goed hoort...

dinsdag 23 juli 2013

Warm met muggen

Het weerbericht voor ons huis zou moeten luiden: warm met muggen.
Want met deze temperatuur zijn er zo vreselijk veel muggen, dat het echt niet leuk meer is. Dat levert een lastig dilemma op: zeker de jongens willen zo veel mogelijk bloot, maar ze worden helemaal lek geprikt. We hebben uiteraard allemaal een klamboe, zodat we 's nachts in ieder geval geen makkelijk doelwit zijn. Maar als ik 's nachts zit te voeden, wens ik mijzelf ook een klamboe boven de stoel in Lavinia's kamertje. En als ik 's ochtends of 's avonds op de bank zit, wens ik mijzelf ook daar een klamboe. Horren zijn best aardig, maar zeker niet voldoende...

Helaas helpen klamboes niet tegen de temperatuur. In de woonkamer is het nu 26 graden en boven zal het weinig beter zijn. Voor de jongens hebben we een groot zwembad in de tuin gezet, van 1,5 bij 2 meter. Gisteren ben ik er zelf ook maar in gaan zitten, toen ik bang was dat ik smolt.
Lavinia ligt even beneden in de kinderwagen te slapen (met muggennet), omdat de ventilator haar kamertje probeert af te koelen. Straks zal ze toch weer boven moeten slapen. Dan komt Tiuri thuis uit het ziekenhuis en is het gedaan met de rust beneden.

Die arme Tiuri moet op deze warme dag namelijk buisjes krijgen. Vanmorgen mocht hij niet eten en drinken en hij mag een week niet zwemmen. Gelukkig houdt hij niet van water op z'n hoofd, zodat ik hem met een gerust hart straks weer in het zwembadje laat spelen!

donderdag 18 juli 2013

Au!

Gisteren ging ik dus op speurtocht naar sandalen voor Piak. Ik heb een chronisch slaaptekort, het was warm, Piak was niet zo geduldig en gehoorzaam, er waren nergens sandalen en ik moest op tijd terug zijn om te voeden. Niet de beste ingrediënten voor gezellig winkelen.
Bij de B.ristol verkopen ze van alles (behalve sandalen in de goede maat). Ze hangen bijvoorbeeld ook sjaaltjes aan lange haken. Zo'n rijtje grote haken stak een eindje het gangpad in. Uiteraard geheel onopvallend en erg dun, maar wel van ijzer met een scherpe punt.
Ik ging achter Piak aan en raakte met mijn bovenarm zo'n haak. Geloof me, dat doet venijnig pijn! Resultaat: een gat in mijn nieuwe jurk en een bloederige streep op mijn arm. Van het personeel kreeg ik een pleister en excuses. Voor een vergoeding of klacht moest ik me maar bij het hoofdkantoor melden.

Gisteravond begon er een blauwe plek omheen te ontstaan; vandaag kleurt die langzaam donkerpaars. Ik vrees dat ik de komende twee weken nog plaatselijk een vertraagde versie van de regenboog zal krijgen. Het levert een bijzonder effect op:


woensdag 17 juli 2013

Teva's en Wolfje

Piak heeft opeens weer een groeispurt. Ik had op M.arktplaats al zitten kijken voor nieuwe sandalen. Normaal krijgt hij dure schoenen van een echte winkel, maar voor die paar weken dat hij in ons kikkerlandje echt sandalen draagt, geef ik liever geen kapitaal uit. Bovendien bleek vanmiddag in de hele stad geen betaalbaar paar te vinden.

Piak wilde heel graag teva sandalen, omdat die ook tegen water kunnen. En die bood iemand in onze stad aan tegen een schappelijke prijs, via M.arktplaats. Dus ging ik weer met Piak op pad.
Er deed een vader open met een meisje en een jongetje. Piak paste de sandalen en wilde ze gelijk aanhouden. Dus ik betaalde. Piak stond stil en keek met grote ogen toe.

Op de terugweg zei Piak opeens: 'Als we weer naar dat jongetje gaan, wil ik Wolfje niet meenemen, want die is van mij.' Na even vragen bleek dat Piak ongelooflijk geschrokken was. Dat jongetje verkocht zijn mooie schoenen! Blijkbaar kun je je geliefde spullen verkopen. De grootste angst van Piak was opeens dat iemand zijn Wolfje zou willen kopen.

Ik heb beloofd dat we nóóit zomaar iets van Piak gaan verkopen. 'Ook niet mijn oude schoenen?' Nee, ook niet je oude schoenen. 'Wat doen we daar dan mee?' Alles gaat naar de zolder, dan kan het daar wachten tot neefje of nichtje is geboren en gegroeid. Dat was een hele geruststelling voor hem.

De jongens krijgen regelmatig spullen van iemand anders en zijn er dan oprecht blij mee. Wat er met zijn eigen te kleine dingen gebeurt, daar had hij blijkbaar nog nooit over nagedacht!


zaterdag 13 juli 2013

Gasten weer welkom!

Onze eettafel had in de kraamweek allerlei hippe kleurtjes gekregen. Acrylverf bleek er bijzonder moeilijk af te gaan. Daarnaast bezat hij dankzij onze jongetjes een ongelooflijke hoeveelheid putjes en putten.
Onze stoelen deden mij tegen bezoek soms Ida Gerhardt citeren:
'Zet  u niet op die stoel: ge valt, als Eli, dood;
tussen de zitting en de leuning geen synthese.'

Vandaag hebben we via M.arktplaats een 'nieuwe' eetkamerset opgehaald. Een grote massieve eiken eettafel en zes knopstoelen. Eerst gingen we samen kijken, terwijl broer en schoonzus oppasten. (In ruil namen zij later onze tafel en stoelen mee.) We kwamen terug met vier stoelen, die we zo lang in de tuin plaatsten. Toen ging broer in mijn plaats mee om de rest te halen. Ik ging voeden en met schoonzus kletsen en de jongens speelden in de tuin.

Opeens hoorden we schateren en klateren. Ik schreeuwde, rukte Lavinia los en we renden naar de tuin. De nieuwe stoelen waren nat, de jongens waren nat en de tuin was een modderboel.
Want Piak had een gieter en Tiuri spoot met de tuinslang...

Ik leer heus wel van het tempo waarin onze jongens dingen slopen. Vanmiddag heb ik direct twee mooie dikke stukken tafelzeil gehaald bij 'Juffrouw S.aartje'. Eentje voor het dagelijkse geknutsel en geklieder en een mooie voor als er bezoek komt. Want nu kan iedereen weer veilig komen eten!

Er kunnen twee stoelen extra aan deze tafel!

Mooi stevig tafelzeil...


maandag 8 juli 2013

Schoolpleinmama

De laatste maanden sta ik bijna dagelijks op het schoolplein. Eerst met een dikke buik. Dat leverde allerlei bevallingsverhalen op, die niet altijd bemoedigend waren.
Nu loop ik vaak 's middags met de kinderwagen naar school om Tiuri op te halen. Dan kijken de medemoeders en talloze kleine meisjes graag even naar Lavinia. 'Wat heeft ze veel haar!' roepen ze dan altijd. 'Wat een mooi meisje!' staat op nummer twee. 'Wat een mooie naam!' is zo ongeveer nummer drie.

Dat ze veel haar heeft, is een feit. Dat het een mooi meisje is, dat is volgens ons óók een feit. Maar we beseffen dat we als trotse ouders ons kind uiteraard altijd mooi vinden, dus dat we niet helemaal objectief zijn. Die mooie naam, dat is een kwestie van smaak. En wij vinden 'm mooi.

Vandaag deed een moeder alle drie de uitspraken. En ze zei er ook nog iets bijzonders bij: hun dochters hebben de pop naar ons meisje vernoemd, omdat ze het zo'n mooie naam vinden!

zaterdag 6 juli 2013

Gesprek met school

Gisteren hadden we op school een gesprek over Tiuri. Daar zouden we het rapport van de Opvoedpoli gaan bespreken. Hierin stonden namelijk ook aanbevelingen voor school, zoals verrijken en compacten van de leerstof, structuur bieden en sociale situaties uitleggen. Het gesprek was met de huidige juf, de nieuwe juf van volgend jaar en de IB-er.

De juf gaf aan dat ze het rapport van de Opvoedpoli tijdens het gesprek voor het eerst zag. Ze had het dus niet kunnen lezen, maar ze had wel de conclusie meegekregen. En dat hij slim was, dat verbaasde haar niet. Overigens hadden wij het rapport 11 juni toegemaild aan beide juffen en de IB-er.

De huidige juf gaf, net als tijdens het onderzoek, aan dat Tiuri het op school prima doet. Hij doet prima mee met de klas qua lesstof. Ook qua sociale interactie doet hij het prima. Wel merkt dat juf dat hij nog erg jong is. Er wordt nu aan de helft van de klas extra rekenwerk aangeboden in een soort 'plusklas', waaraan Tiuri ook meedoet. Verder wordt er niets bijzonders of anders gedaan voor Tiuri. Hij verveelt zich niet en heeft vriendjes.

De huidige juf en de IB-er concludeerden dat het nu goed gaat. Zij hebben niet de indruk dat Tiuri extra uitdaging of extra werk nodig heeft. Ook gaan ze niet kijken op welk niveau hij nu zit, want ze gaan niet vooruit werken qua lesstof maar zo nodig alleen extra werk aanbieden.

De nieuwe juf vertelde dat ze enorm houdt van structuur. Dat komt dus wel goed. Verder hebben we afgesproken dat we contact met haar opnemen als er bijzonderheden zijn. Dan zijn er in november weer 10-minutengesprekken om de stand van zaken te bespreken.

Ik ben nu te moe van de bevalling, de borstvoeding en de gebroken nachten om boos te worden of actie te ondernemen. Bovendien is het over twee weken zomervakantie. Daarna kijken we wel weer verder...

donderdag 4 juli 2013

Bezoekje KNO-arts

Tiuri is al jaren trouw bezoeker van de KNO-arts. Toen hij net drie was, moest hij voor de eerste keer buisjes, juni 2010. De operatie werd gecombineerd met het knippen van neus- en keelamandelen.
Een jaar later was hij opnieuw stokdoof, dus juli 2011 kreeg hij voor de tweede keer buisjes, gecombineerde met het knippen van de neusamandel.
Weer een jaar later was het voor de derde keer raak: oktober 2012 dus weer buisjes geplaatst en neusamandel geknipt.

Wij waren het helemaal zat, die operaties die maar voor een jaartje hielpen. Via een column in het RD kwamen we bij een natuurgeneeskundige uit in Amsterdam. Zij werkte samen met een KNO-arts uit het Slotervaartziekenhuis. We zijn met Tiuri bij haar geweest en hebben trouw de voorgeschreven kuur gevolgd. Vier maanden lang heeft Tiuri iedere ochtend een vies probiotica-drankje gedronken. Bovendien moest hij heel veel groente eten. Dat hebben we ook zo goed mogelijk gedaan. (En die groente kostte veel meer moeite dan het drankje!)

Nu klaagde Tiuri soms over oorpijn en hij werd ook weer een beetje doof. Blijkbaar werkt de alternatieve methode bij Tiuri niet. Als we zo eens naar het schema kijken, was het trouwens ook weer tijd voor een consult bij de KNO-arts.
Vandaag constateerde die dat Tiuri aan twee oren behoorlijk doof is. Bovendien functioneren de buisjes niet meer, zit er allemaal troep en het is duidelijk dat de oorpijn niet vanzelf over zal gaan. De KNO-arts was erg duidelijk: er zit maar één ding op.

Dus op 23 juni gaat Tiuri voor de vierde keer op de operatietafel voor buisjes...


maandag 1 juli 2013

Groot

Zaterdag waren Tiuri en ik in de stad om vaderdagkadootjes te kopen. Ik had namelijk twee weken 'uitstel' gekregen. Tiuri was omgekocht beloond met de belofte van een softijsje. Het duurde alleen veel te lang, al dat gewinkel. Toen hij een groot ijsje zag staan op de stoep bij de B.est Burger, was hij dus erg teleurgesteld dat ik wéér een andere winkel in wilde.

Ach, Tiuri is nu zes en kan eigenlijk best zelf een ijsje gaan kopen als ik drie winkels verderop ben, toch? In mijn portemonnee zat nauwelijks kleingeld, dus kreeg hij een muntje van 2 euro mee.

Na een paar minuten kwam hij stralend terug met het allergrootste ijsje ooit en veertig cent wisselgeld.
Heus, Tiuri kun je om een boodschap sturen!