Follow by Email

maandag 27 mei 2013

Eindgesprek Opvoedpoli



Vandaag was dan eindelijk het eindgesprek bij de Opvoedpoli. Vooraf had ik wel een beetje buikpijn. Wat nou als er niks uit komt? Als Tiuri nou een heel gewoon kind is, maar wij zulke slechte ouders zijn? Wat als er iets heel anders uit het onderzoek komt dan wij denken, wat moeten we dan? Gelukkig viel het gesprek zelf erg mee.

De uitkomst van het intelligentieonderzoek was heel duidelijk. Tiuri is zonder twijfel hoogbegaafd. Dat idee hadden we al, maar als het zo zwart op wit staat, voelt het toch weer anders. Daarnaast is gekeken naar Tiuri’s gedrag. Dat kan deels verklaard worden door zijn hoogbegaafdheid. Ook bleek dat hij een aantal kenmerken heeft van Asperger, maar hij is nog te jong en er is te weinig informatie voor een officiële diagnose op het gebied van autisme.

Aan de ene kant ben ik opgelucht. We zijn niet gek, we hebben het heus wel goed gezien. Aan de andere kant: dit is dus geen fase, dit gaat niet meer over. We kunnen nu absoluut nog niet overzien wat dit allemaal voor consequenties gaat hebben. Dat is waarschijnlijk maar goed ook... 

Op dit moment gaat het gelukkig vrij goed. We hebben een heel strikte structuur, proberen alles zo voorspelbaar mogelijk te maken en kunnen dealen met wat we tegen komen. Het is over een paar weken zomervakantie, dus met school gaan we even niks anders doen dan deze informatie delen. Eventueel kunnen we nog vervolgonderzoek laten doen als Tiuri een jaar of 8 is, wanneer we dan nog steeds tegen problemen aanlopen.

Dus laten we nu alles even bezinken en kijken we wel hoe het gaat als Ukkie er is.

donderdag 16 mei 2013

Schoolplanning


Vandaag kwam Tiuri stuiterend thuis. Na een boze bui op de terugweg uit school (stomme regen!) ging hij helemaal los. Met z'n plastic soldatenzwaard werden alle meubels 'onthoofd'. Tiuri ging zo hard mogelijk door de kamer rennen in een denkbeeldige wedstrijd, waarbij hij telkens op z'n knieën doorschoof alsof hij een prachtige redding deed als keeper (gelukkig met z'n speelbroek aan). Het was helaas veel te nat om buiten te spelen, dus ik heb hem maar even laten uitrazen. Na een half uurtje werd hij kalm genoeg om weer iets rustigers te doen.

Vanavond ging het opnieuw mis: geen avondeten op, een hoop drama en een pertinente weigering om te gaan slapen. In mijn bed slapen ging nu niet, want dat staat op klossen en heeft een krakerige matrasbeschermer. Uiteindelijk is Tiuri toch gecapituleerd en ligt hij in z'n bed. Met mijn pyjama en kussen, want dan ruikt het net alsof ik bij hem blijf. Het zal nog wel een tijdje duren voor hij slaapt...

De reden voor alle onrust? De juf was zo slim geweest om nu alvast uitgebreid aandacht te besteden aan het schoolreisje van 6 juni. Tiuri kon precies vertellen waar het is, wat ze daar allemaal kunnen doen, hoe lang ze met z'n allen in de bus moeten. Hij kon zelfs de tune van de bijbehorende website nadoen.
Kon de juf dat nou niet volgende week donderdag pas vertellen? Nu heb ik 6 vrije dagen voor de boeg om Tiuri weer op de rit te krijgen. Blijkbaar anticiperen ze wel een beetje op spanning en gestuiter, want de dag vóór het schoolreisje is hij ook al vrij...

Ik wou dat de school zo ver van tevoren de vrije dagen doorgaf! Bovendien: maandag werd ik gebeld door de Opvoedpoli, dat ze nog steeds de vragenlijst niet retour hadden van school. Nu ligt het onderzoek dus stil tot de juf reageert. We hebben toch alvast een afspraak ingepland voor een conclusie- en adviesgesprek, op 27 mei. Ik hoop nu dus maar dat de juf hiermee óók haast maakt...

maandag 13 mei 2013

Zwangerschapsverlof en schoolvakantie

Vandaag voelde als de eerste dag van mijn zwangerschapsverlof. Eigenlijk begon dat 4 mei al, maar met een huis vol gezinsleden leek het nog niet echt op mijn idee van verlof. Wat ik gedaan heb tot nu toe? Opgeruimd en schoongemaakt en gerelaxt natuurlijk!

Maar zei ik gisteren iets over 'blij dat ze weer naar school kunnen'? Over 'in het schoolritme komen'?
Vandaag kwam Tiuri thuis met deze maandbrief van groep drie.



Conclusie: ze hebben nu 4 dagen school en dan wéér een week vrij. De maand mei telt dus 11 schooldagen en 20 vrije dagen.

Moet ik nou blij zijn dat ik niet eindeloos opvang hoef te regelen, of treuren om alle relaxte verlofdagen die ik zo mis loop?

zondag 12 mei 2013

Weer terug

Het is een poosje stil geweest op mijn blog. Dat had alles te maken met de vakantie. Twee weken geen nieuws van de Opvoedpoli, zo veel mogelijk rust en regelmaat in huis en uiteindelijk zelfs een paar dagen naar Limburg. En ik ben me vooral aan het voorbereiden op de komende weken.

Alles voor de baby is klaar. Het bed staat op klossen, alle spulletjes zijn schoon en de magische grens van 37 weken is voorbij. Vanaf nu mag ik thuis bevallen. De jongens waren allebei 5 dagen te laat, dus ik vrees dat ik nog een tijdje moet wachten tot Ukkie zich echt aandient. Wat zal ons huis dan opgeruimd en schoon zijn...

De jongens zijn ook weer toe aan het gewone ritme. Het ging heel goed in de vakantie, maar dat was vooral omdat ze zo vreselijk veel buiten hebben gespeeld. Binnen de vrede bewaren is een stuk lastiger. Met alle regen die voorspeld wordt, ben ik blij dat Tiuri dan rustig op school zit!

Gelukkig gingen we vanaf woensdag nog op vakantie met mijn familie. Altijd wel iemand die je aandacht geeft, dezelfde regels als thuis en voor Tiuri een grote stapel Duckjes en Asterixen. Er ging ook een hondje mee, zodat Piak af en toe lekker kon knuffelen en aaien. Picknicken in het bos, voetballen en gaan vissen met echte wormen (coole oom!), dat woog toch ruimschoots op tegen lang in de auto zitten. Hoewel ik geloof dat Piak onderweg plassen tegen een boom zo ongeveer het hoogtepunt van de vakantie vond...

donderdag 2 mei 2013

Stratego



In de vakantie mogen de jongens om 8.00 uit hun bed, om dan zelf naar beneden te sluipen. Dat sluipen lukt nog niet helemaal, maar meestal kunnen wij nog lekker even blijven liggen.

Woensdagmorgen stelde Tiuri voor om samen Stratego te doen. Piak wilde wel, als hij met rood mocht. Tiuri wilde wel met blauw, dus dat was geen probleem. Tiuri heeft Stratego al een paar keer gedaan, dus die legde uit hoe het moest. ‘Je zet al je poppetjes hier neer, met het plaatje naar je toe.’
We hoorden wat getik en geschuif, dus blijkbaar was die uitleg voldoende. ‘Dan mag je telkens één stapje doen als je aan de beurt bent. En dan kun je bovenop een poppetje gaan staan. Wie de meeste punten heeft, die wint. Dan moet het poppetje met de minste punten weg.’ 

Piak wilde wel beginnen. Daarna hoorden we hoe heel rustig en gezellig werd geschoven met poppetjes. Er werden punten genoemd en poppetjes aan de kant gezet.  ‘Die van mij is zes punten’ zei Piak dan. ‘Die van mij is vijf punten, dus dan moet mijn mannetje weg,’ concludeerde Tiuri. Geen idee of het allemaal klopte, maar als ik ’s morgens onder m’n dekbed kan blijven, vind ik het geweldig.

Na een poosje was Piak het zat. ‘Ik ga even plassen, maar jij mag wel doorspelen hoor.’ Tiuri nam zonder gemopper ook de troepen van Piak onder zijn hoede. Zo was het een stuk makkelijker om te winnen tenslotte. Piak had helemaal geen zin om weer terug te komen, nu Tiuri blijkbaar ook zonder hem kon. ‘Ik ga even bij mama kijken. Ga jij maar zelf verder.’ 

Toen Piak halverwege de trap was, riep Tiuri hem na: ‘Ik heb gewonnen!’ Piak klom rustig door en riep opgewekt terug: ‘Wat zielig voor mij. En de winnaar moet het opruimen!’