Follow by Email

zaterdag 30 maart 2013

Bizons

Gisteren zijn we een dagje naar de dierentuin geweest. We hebben een abonnement op Blijdorp en dat blijft leuk. Inmiddels zijn we zo vaak geweest, dat we de kosten er al lang uit hebben.

Vorig jaar zijn we ook vaak bij de kinderboerderij geweest, waar Piak en Tiuri vooral graag in de enorme zandbak speelden. Inmiddels is dat al een hele tijd geleden, want daar hangen enge bordjes over de gevaren van Q-koorts voor zwangere vrouwen.

Gelukkig wonen we dicht bij de rand van de stad, zodat we soms wel landelijke luchtjes hebben. Ook leg ik netjes uit wat koeien, paarden en schapen precies zijn, als we daar langs scheuren met de auto. Ik verbeeld me dan ook dat onze kinderen niet helemaal van die randstad-nitwits zijn.

Maar vanmorgen in de tuin zei Piak onthutst: 'Het ruikt hier naar bizons!'

donderdag 28 maart 2013

Bezoekje aan verloskundige



Vanmorgen was ik weer eens bij de verloskundige. Eindelijk zit driekwart van de zwangerschap er op. Het is heel gezellig hoor, zo’n mensje in je buik. Maar dat mensje wordt steeds groter en gaat steeds vaker in de weg zitten. Dan wil ik bijvoorbeeld m’n schoenen aantrekken en besluit Ukkie om even de beentjes te strekken.  Of Ukkie draait een rondje en steekt handjes, voetjes en knietjes op pijnlijke plekken.

Ik heb steeds vaker dat ik ergens niet meer tussendoor pas. Mijn winterjas heb ik al omgewisseld voor een oud exemplaar wat eigenlijk twee maten te groot is. Omdraaien in bed is ook geen pretje. En dan heb ik het maar niet over de opmerkingen die ik krijg over de omvang van mijn buik...

Dus ik was toch weer verrast dat de verloskundige nu zei dat mijn buik eigenlijk vrij klein is voor bijna 31 weken. Dat was bij vorige zwangerschappen ook zo en beide jongens waren acht pond. Ik maak me dan ook absoluut geen zorgen. Ik vraag me eerder af hoe ik anders nog 9 weken in m’n positiekleding moet passen. 

Toch ga ik voor de zekerheid vandaag maar eens in de kasten op zoek. Ergens ligt namelijk nog babykleding in maatje 50, ooit gekocht tijdens mijn eerste zwangerschap. Wie weet kan ik die drie schattige pakjes eindelijk gaan gebruiken!

dinsdag 26 maart 2013

Zelf betalen voor goede zorg



Voordat we kozen voor de Opvoedpoli, hebben we uiteraard goed rond gekeken welke zorgaanbieders er allemaal zijn. In de Randstad heb je keus genoeg, zeker als je ook buiten je eigen stad kijkt.
Bij veel instellingen bleek een wachtlijst te zijn. Dan moet je eerst weken wachten op de intake. Vervolgens duurt het een tijdje voor je aan de beurt bent voor onderzoeken. Daarna kom je op de lijst voor eventuele behandelingen. Alles bij elkaar kost het vreselijk veel tijd en energie om zo’n traject af te ronden.

De Opvoedpoli werkt tot nu toe bijzonder snel. Het enige nadeel was, dat onze zorgverzekeraar geen contract had hiermee. Net als zowat alle zorgverzekeraars trouwens. Niet omdat de Opvoedpoli niet goed is of niet aan de eisen voldoet. Gewoon, omdat ze niet in zee gingen met nieuwe partijen, omdat ze vonden dat een deel van het jeugdzorgwerk door de gemeentes betaald moet worden, omdat ze het niet eens werden over budgetten en nog wat van die dingen.

Dat betekende voor ons dat we een eigen bijdrage moesten betalen voor het traject van Tiuri. Bij de meeste andere instanties hoefde dat niet. Wij vonden geld minder belangrijk dan tempo, kwaliteit en vertrouwen in de organisatie. De gevraagde bijdrage zagen we daarom als investering in ons gezin. 

Vandaag werden we gebeld door de Opvoedpoli. De eigen bijdrage vervalt vanaf nu! 

Dat is enerzijds omdat er alsnog een contract is gesloten met de zorgverzekeraars. Anderzijds is er een uitspraak van de rechtbank in Breda, dat zorgverzekeraars toch een vergoeding moeten betalen aan partijen waarmee ze geen contract hebben. De keuzevrijheid van patiënten wordt anders namelijk ingeperkt door de zorgverzekeraar. Want als je zelf de eigen bijdrage niet kunt ophoesten, ben je gedwongen om aan te kloppen bij een instantie die wél wordt vergoed, ook als je daar zelf niet voor zou kiezen of als het een slechte aanbieder is.

Marktwerking in de zorg is best leuk bedacht.  Maar het is niet de meneer van de zorgverzekering die op een wachtlijst staat, het is Tiuri. Het is niet de mevrouw van de zorgverzekering die veel energie kwijt is aan zo’n traject, dat zijn wij. Marktwerking zou volgens mij moeten betekenen dat degene die zorg afneemt, zelf bepaalt waar hij goed geholpen wordt voor een realistisch tarief. 
Geloof me, dat kunnen we prima zelf uitzoeken!

zondag 24 maart 2013

Rustig dagje



We hadden ons al voorbereid op een dagje bijkomen van alle feestvreugde. Meestal zijn we dan allemaal moe en chagrijnig. Maar voor vandaag waren de zorgen blijkbaar onterecht.
 
Tiuri had al twee avonden geklaagd over buikpijn.  Er was verder niets aan hem te merken, dus ik schreef dat toe aan verjaardagsspanning. Zeker omdat hij overdag wél taart wilde eten. Ik gaf dan ook zonder gewetenswroeging een mooi wit tic-tac-pilletje, met de tekst: ‘Dit is een Placebo, dat helpt. En nu gauw weer slapen!’

Vanmorgen zette hij zelf de laptop uit om op de bank te gaan liggen. Dan is hij écht ziek. Ik was dus wel een beetje voorbereid op de overgeefronde die volgde…
Tiuri heeft de rest van de dag op de bank gehangen met (strip)boeken en ik geloof dat hij nu wel weer beter is. Vanmiddag wilde hij zelfs monchoutaart en dat bleef gelukkig binnen.

Piak heeft gekleid, gekleurd, stickers geplakt, electro gedaan, geskippybald, geknipt en gelijmd. Natuurlijk moest ook Trucky3 worden geprobeerd. Piak en papa vonden het nog best lastig, maar Tiuri deed achter elkaar het moeilijkste niveau. Ik heb heel ‘Pluk redt de dieren’ voorgelezen, zodat ze met rode wangetjes en rode oortjes lief het eind van de middag haalden. En zo lagen ze om 18.40 al heerlijk rustig in hun bed.

Gulle gevers: hartelijk dank voor de verjaardagscadeaus!

zaterdag 23 maart 2013

Hoera! Drie jaar!



Vandaag was het dan eindelijk echt zo ver: Piak is nu drie jaar. Hij telde al een week lang alle nachtjes die hij nog moest slapen. Tiuri telde dapper mee en vond het eigenlijk net zo spannend als Piak. Vandaag kwamen dan de opa’s en oma’s en ooms en tantes. Het ene kado was nog mooier dan het andere, dus ik verwacht dat we nog een hoop rust hebben de komende tijd;-).

Een extra feest was de onverwachte after-party: mijn broers en (schoon)zussen bleven spontaan eten en film kijken. De woonkamer werd omgebouwd, de kinderen zaten op kussens op de grond en ze mochten lekker met hun vingers onbeperkt pizza eten. Ze kennen Ice Age 4 allebei uit hun hoofd, zodat ze regelmatig alvast citaten gaven en plots verklapten. Het laatste stuk van de film zaten ze allebei verzadigd en ontspannen op een schoot, terwijl Piak ook nog eens lekker de hond zat te aaien.

Ik weet nog precies hoe Piak drie jaar geleden geboren is. Het is bijzonder om te zien dat ons kleine mannetje opeens al zo groot is. Hij kan al vreselijk veel zelf en wil natuurlijk nóg meer zelf doen. Hij stelde deze week opeens ook vragen waardoor ik me realiseerde dat hij echt aan het nadenken is, in plaats van alleen aan het leven in het moment.

Woensdag luisterde hij kinderliedjes van Elly en Rikkert. Opeens vroeg hij ‘Bestaat Jezus echt?’ ‘Bestaat God echt?’ ‘Maar je kan hem niet zien hè?’ Over datzelfde thema ging hij vrijdagochtend verder, met Tiuri. ‘Je hebt twee papa’s, want God is ook je vader’, zei Tiuri. Alsof hij dat allang wist, vulde Piak aan: ‘Maar die kun je niet knuffelen.’ Op zo’n moment besef ik opeens dat hij al echt een mensje is en zou ik vreselijk graag weten wat er allemaal in dat hoofdje om gaat!

Ik bedacht vanmorgen dat de afgelopen drie jaar ontzettend snel zijn gegaan. Nog maar een jaartje, dan gaat ook Piak al naar school. Ik heb me voorgenomen om dit jaar zoveel mogelijk te gaan genieten van Piak (al plak ik hem sommige momenten het liefst achter het behang). Tiuri vraagt regelmatig veel aandacht en over tien weken komt Ukkie daar nog bij. Het zal best een taai jaar worden voor Piak daar tussenin. Gelukkig stond hij deze twee dagen helemaal in het middelpunt. We gaan ons uiterste best doen om hem dit jaar ook lekker te laten genieten en veel liefde te geven!

vrijdag 22 maart 2013

Ontwikkelingsanamnese



Opeens kreeg ik telefoontjes, gisteren en vandaag. ‘Je moest toch naar de Opvoedpoli?’ Jazeker. En we zijn geweest ook hoor. Ik was alleen gisteren eerst te druk en daarna veel te moe om te schrijven. 

Piak wordt morgen drie, dus die ging vandaag trakteren op de peuterspeelzaal.  Bovendien komt vandaag het eerste deel van het bezoek. Van mezelf moet dan het huis netjes zijn en de zelfgebakken taart klaarstaan. Dat is gelukt, maar ik kon daarna niet meer lopen en niet meer op de bank liggen. Vandaar dat het verslag nu pas komt.

Bij de Opvoedpoli hadden we een lang gesprek. Heel de ontwikkeling van Tiuri vanaf de zwangerschap tot nu hebben we besproken. Tenminste, de dingen die ons zijn opgevallen van de afgelopen zes jaar. Wij leven natuurlijk gewoon bij de dag, maar in zo’n gesprek zie je opeens een rode lijn ontstaan. Zonder conclusies, want die komen pas aan het eind van het hele traject.

Ik was echt moe na het gesprek. Het is niet alleen beschrijven van gedrag van Tiuri, maar ook van je eigen reacties daarop. Wat proberen we, wat werkt nu al, waar weten we geen raad mee. Ik ben blij dat het gesprek vooral heel informerend was. Er werd niet direct commentaar geleverd over wat we wel en niet goed doen. Dat komt vast vanzelf nog wel, maar op deze manier voel ik mij in ieder geval gehoord in mijn zorgen. 

Nu volgen een observatie op school, een gesprek op school, vragenlijsten en twee onderzoekssessies op de Opvoedpoli. Die zijn in april gepland. Ik hoop dat we een afgerond plaatje hebben als het mei is!