Follow by Email

woensdag 27 februari 2013

Mens sana in corpore sano


Gisteren zijn Tiuri en ik bij een osteopaat geweest. Wat dat te maken heeft met zijn traject? Eigenlijk heel simpel: ook z’n lichaam moet gezond zijn om goed te kunnen functioneren.

Tiuri heeft als baby KISS-syndroom gehad. Simpel gezegd: dan zit er iets niet goed in je nekgewrichten en nekspieren. Nu is Tiuri kleuter en dan kan KISS nog steeds doorwerken als KIDD. Een heel rijtje symptomen zou daarop kunnen duiden, waaronder rusteloosheid, slechte concentratie, moeite met evenwicht en motoriek. Voor het hele achtergrondverhaal: http://www.kisskids.nl.

Zo’n osteopaat is natuurlijk spannend. Tiuri was zó onrustig, dat hij niet eens op z’n stoel kon blijven zitten. Hij stuiterde letterlijk door de behandelkamer. Conclusie: hij past helemaal in het KIDD-plaatje. Zijn bovenste nekwervel zat vast en zat scheef. Bij de geboorte heeft hij z’n sleutelbeen gebroken en aan die kant was zijn spierspanning veel hoger in zijn nek en schouder. Ook kon hij z’n hoofd niet soepel draaien naar één kant. Aan het eind van de behandeling lag hij heel relax en ontspannen languit stil op de behandeltafel. Wat een verschil was dat zeg!
Het is vast niet het enige stukje van de puzzel die Tiuri heet. Maar ik ben blij dat we bij deze meneer zijn geweest. Over twee weken moeten we contact opnemen om te bespreken hoe het gaat en of er nog meer behandelingen nodig zijn. Dus aan ‘corpore’ wordt gewerkt!

Vandaag zijn we ook bij een speltherapeute geweest. Zij is officieel Psychomotorisch Kindertherapeut (PMKT). Ze observeert een aantal keer, kijkt ook in de klas en praat met de ouders en de juf. Daarna stelt ze een behandelplan op met leerdoelen. Daarna gaat ze aan de slag met speltherapie. Dat klinkt allemaal heel goed en bruikbaar. 
Wie onhandig is, kan leren hinkelen. Wie een been mist, kan dat niet of alleen met hulpstukken. We willen daarom wel kijken of Tiuri alleen dingen moet leren, of dat er meer speelt. Met alleen PMKT komt er geen diagnose, terwijl we toch ook wel willen weten of er een naam te geven is aan wat we zien. Misschien kunnen we dit combineren met de Opvoedpoli. Wordt vervolgd dus!

En ik heb uitgevonden hoe je kunt aanmelden voor een update mailtje: bovenaan de site is een regeltje toegevoegd met 'email address' en 'submit'!

dinsdag 26 februari 2013

Stapje één


Als je het besluit neemt om op reis te gaan, begint het al met een enorm kruispunt waar het Prins Clausplein niets bij is. Laagdrempelig is het Centrum voor Jeugd en Gezin. Maar dat is alleen voor het doorverwijzen en met het CB hebben we slechte ervaringen. Dan heb je de huisarts, die kennen we goed, maar dat is ook alleen doorverwijzen.
Vervolgens heb je de officiële instanties zoals GGZ, GGD en allerlei varianten daarop. (Ah, daar had je die doorverwijzing dus voor nodig.) Daarnaast zijn er een heleboel aardige mensen die als zzp-er aan de slag zijn. Orthopedagogen, psychologen, speltherapeuten, -logen en -peuten.
Wie doet nou precies wat? We hebben wel een globaal idee van het probleem, maar wie behandelt wat? Wie is er goed in z'n vak? Met wie hebben we als persoon een 'klik' zodat we vertrouwen hebben in de route? Welke instantie heeft wachtlijsten en waarom en hoe lang zijn die? Wat betaalt de verzekering eigenlijk?
Als dáár nou eens een logisch overzicht van was! Met alle logen en peuten en instanties, inclusief instapeisen, tarieven, route, planning en eindpunt. Dan heb je het gevoel dat je eenvoudig zelf de beste keus kunt maken. We hebben google geraadpleegd en bij vrienden en familie gevraagd naar ervaringen. En nu maar hopen dat we in één keer het goede paadje kiezen...

Vanmorgen hebben Tiuri en ik de eerste stap gezet. Om 8.00 zaten we samen al bij onze huisarts. Tiuri vond daar een prachtig leesboek van Donald Duck, wat hij hardop zat voor te lezen in de spreekkamer. Ik heb hem dus maar aan een kleiner tafeltje laten zitten, waar hij het grootste deel van de tijd lekker stil zat te lezen. Altijd ingewikkeld: een gesprek over een kind wat er zelf bijzit, maar volgens mij zat hij vooral in Duckstad!
Ik heb rustig uitgelegd wat de dingen zijn waar we tegenaan lopen. Het was een fijn gesprek, waarbij ik het gevoel kreeg dat ze ons heel goed begreep. We krijgen nu dus een verwijsbrief mee voor de Opvoedpoli. Die hadden we zelf namelijk gekozen als 'mogelijke route'. Ik heb direct gebeld en we kunnen volgende week woensdag al terecht voor een intake. We hebben morgen ook een intake bij een zelfstandige speltherapeute. Dan gaan we op basis daarvan kiezen waar we echt gaan starten!

maandag 25 februari 2013

Witte vlekken

Gisteren schreef ik al over de witte vlekken op de schatkaart van Tiuri. Vanmorgen hadden we er weer eentje waar een vulkaan in bleek te zitten. Het is een goed voorbeeld van de verrassingen die wij bijna dagelijks meemaken.

Het was al bijna half acht en Tiuri kwam lief vragen of hij beneden mocht spelen. Dat mocht, zeker als je zo lang lief hebt geslapen. Maar, Piak mocht niet mee van Tiuri. 'Want hij wil altijd bij mij zijn en dat wil ik niet.'
Vervolgens ging Piak ook naar beneden. Dat leverde een fikse uitbarsting op van Tiuri: huilen, schreeuwen, met spullen gooien, stampen. Ik was er net op tijd bij om te voorkomen dat Piak werd geslagen en geschopt.
Ik heb Tiuri rustig uitgelegd dat het huis van ons allemaal is en dat Piak gewoon zelf wilde kleuren aan de tafel. Tiuri was niet te kalmeren en stampte schreeuwend naar boven. Daar heeft hij een poosje geschreeuwd, gescholden, gestampt en z'n Cars-poster kapot gemaakt.
Toen hij iets rustiger was geworden, ben ik naar hem toegegaan voor een gesprekje. Eerst uitgelegd dat hij niet zo mocht reageren als hij boos was. Toen uitgelegd dat het vandaag een gewone schooldag is. *Blokje 1: de eerste dag na de vakantie is spannend.*
Besproken welke juf hij vandaag zou hebben. Zijn eigen juf was al vanaf kerst ziek, maar misschien was ze nu weer beter. En anders had hij 'gewoon' de vervangende juf. *Blokje 2: onduidelijkheid over de juf.*
Samen gekeken welke kleren hij zou aandoen. Hij dacht dat zijn Dino-trui in de was zat. Gelukkig was dat niet het geval en kon hij die aan. (De schone sokken heb ik maar even laten zitten, omdat zijn favoriete paar wél in de was zit.)*Blokje 3: zo gevoelig voor kleding met elastiek en kriebels en harde randjes.*
Tot slot heb ik hem even in zijn kamer laten spelen, voordat hij weer beneden de confrontatie met Piak zou aangaan. Zo raakte hij langzaam zijn woede en frustraties kwijt. Uiteindelijk heeft hij lief ontbeten en is hij rustig naar school gegaan.

Zomaar een voorbeeld van een witte vlek, zoals we die regelmatig tegen komen. Dit soort uitbarstingen kan een kwartier duren, een half uur, bij grote drama's een enkele keer zelfs een uur. En na afloop is de hele familie doodmoe. We zijn er inmiddels wel achter dat het te maken heeft met structuur, voorspelbaarheid, prikkels en frustraties. Ik kan sommige dingen voorspellen en voorkomen. Toch is het tijd om te gaan onderzoeken hoe we het leven makkelijker kunnen maken.

Het tweede punt op onze zoektocht is de balans in Tiuri. Aan de buitenkant is het een lange, slanke kleuter van bijna zes. Aan de binnenkant is het een mengelmoesje: sociaal-emotioneel soms een kleuter, cognitief zit hij veel verder. Hij heeft een jaar overgeslagen en zit nu dus in groep drie. Zijn grootste hobby is nu monopolie, maar dat kunnen zijn vriendjes nog niet. De Avi-boeken zijn stom, maar informatieve boeken over de Romeinen en over Ridders hebben nog te moeilijke woorden en gaan te langzaam. Gelukkig houdt hij ook van voetballen en fietsen!

Alles bij elkaar vinden wij het een ingewikkeld plaatje, die schatkaart van Tiuri! Morgen hebben we een gesprek met de huisarts voor een doorverwijzing naar een hulpinstantie. Ik hoop dat ik goed kan uitleggen wat onze issues zijn en dat we in één keer bij de juiste mensen terecht komen.

zondag 24 februari 2013

Om te beginnen

Wat moet je nou met een blog? Wat schrijf je daar en waarom? Voor wie doe je dat eigenlijk?
Ik lees graag blogs van anderen. Soms om me te verbazen over hoe anderen leven. Soms omdat ik me herken in de verhalen van anderen. Soms om op de hoogte te blijven van iemands situatie.

Ik wil graag een blog bijhouden voor mezelf. Wie daarin geïnteresseerd is, kan via mijn blog meekijken hoe het ons vergaat. Misschien leidt mijn verhaal tot herkenning bij anderen en kunnen we elkaar helpen.

Mijn belangrijkste motief is om de komende tijd mijn verhaal te vertellen. Of eigenlijk óns verhaal, omdat ik uiteraard ook over de andere gezinsleden zal schrijven. Het is een vorm van dagboek, mijn hart luchten, informatie delen en lekker schrijven.

Ik heb een goede reden om op dit moment te starten met mijn blog. De komende week gaan we beginnen met onze officiële zoektocht naar de handleiding van Tiuri. Natuurlijk hebben we al een groot deel hiervan ontdekt, hij is al bijna zes jaar ons prachtige kind. Toch zitten hier en daar witte vlekken op zijn schatkaart, waar vulkanen, moerassen of diepe poelen blijken te zijn. Die leiden dan tot uitbarstingen, moeizame gesprekken en tranen. Het zou voor ons allemaal fijn zijn als het leven wat rustiger verloopt en we zonder drama's kunnen genieten van onze schat.

Dit blog zal een verslag worden van onze reis. We zullen vast allerlei raadgevers, kleurige personages en bijzondere situaties tegen komen. Zoals een goede reiziger betaamt, hopen we veel te leren onderweg, tegenslagen dapper te doorstaan en te genieten van het mooie dat er ongetwijfeld ook zal zijn. We weten nog niet hoe het eindpunt eruit ziet en wanneer we dat gaan bereiken, maar we gaan vol vertrouwen op pad.