Follow by Email

zaterdag 28 december 2013

Echt genieten!

Na en naast alle stress en zorgen, zijn er ook dingen waar ik echt van kan genieten.
Niet zozeer lichtpuntjes in het donker, gewoon echt momenten waarop ik blij in het 'nu' ben.
In min of meer willekeurige volgorde:

- Even met Lavinia naar m'n moeder die thuis is
- Voorpret met Piak die met al z'n knuffels uit logeren gaat
- Een nacht heel diep en lang slapen (alleen een paar voedingen)
- Piak weer ophalen!
- Tiuri's gezicht als hij z'n gespaarde centjes telt en daarmee zélf p.laymobil koopt
- Lavinia die zowaar kruimeltjes brood, hapjes ligapap, hapjes fruit en hapjes wortel eet
- Naar 'oude oma' met z'n allen en haar blije gezicht zien
- M'n kleinste nichtje zien en vasthouden
- Een nieuwe heerlijke dekbedhoes
- Slagroom met koffie krijgen van Rafox
- Even helemaal in m'n eentje naar de stad
- Met een waardebon likkebaardend door een boekwinkel schuifelen
- Kiezen of ik nu eerst 'Stikvallei', 'Tonio' of 'Het land' ga lezen
- West Wing kijken met Rafox, met véél C.J. Cregg in serie 5
- Tiuri die met glimoogjes het plot van de nieuwe Asterix aan mij verraadt

Ik voel me een gezegend mens!

dinsdag 24 december 2013

Fijne feestdagen!

Vannacht had ik kiespijn. Telkens als ik wakker werd van de kinderen, kon ik daardoor niet in slaap komen. Gelukkig kon ik nog gauw bij de tandarts langs. Die zag geen gaatjes. Tot er een foto gemaakt werd. Toen adviseerde ze een aanvullende verzekering en een wortelkanaalbehandeling. Dat kon niet meer vandaag. Prettige feestdagen en een fijn 2014!

Vanmiddag waren de jongetjes zó verveeld en vervelend, dat ik met ze ging wandelen. Regenjassen, laarzen, plassen, ging prima. Na afloop hebben we letterlijk de laarsjes leeg gegoten, maar we waren er alledrie van opgeknapt.

Vanavond ben ik met Tiuri en Piak naar de kerstnachtdienst geweest. Het was niet zo druk, dus Piak kon languit op de bank bijna in slaap vallen. Ik moest hem naar de auto dragen, omdat hij te moe was om te lopen. Het was wel leuk, zei Piak, alleen een beetje laat!

Thuis zat Lavinia te wachten. Op de 8e voeding vandaag. Ze is begonnen met fruithapjes inslikken! Daar lijkt ze helaas nog buikpijn van te krijgen. Ze huilt en drinkt dan veel meer.
Morgen naar het ziekenhuis, naar mn moeder. Dat maakt alle andere sores relatief.

Kerstkaarten stuur ik niet hoor. Ik wens namelijk iederéén fijne feestdagen en een heel gelukkig nieuw jaar!

maandag 23 december 2013

Nieuwe huisgenoot

In mijn contract stond dat ik als een 'goede huisvader' moest zorgen voor mijn leaseauto. Hmmm. Ik ben geen vader en hier in huis gaat ook wel eens iets mis. Zo vond ik gisteren een lijmpot-uil die Piak in een vlaag van frustratie met een prikpen wreed doorboord had. Maar in het algemeen ging het meer dan vijf jaar uitstekend met onze diverse leaseauto's.

Maar helaas, als je niet meer werkt, houdt ook je leasecontract op. Nu moesten we dus voor het eerst een auto kópen. Met een aantal criteria gingen we internet afstruinen. Er moesten drie zitjes naast elkaar op de achterbank passen. Niet al te duur natuurlijk, anders zou ik nog maanden iedere nacht drie keer uit het raam kijken of mijn euro's nog op de parkeerplaats stonden. En zo nog wat zaken, zoals benzine, kilometerstand en verbruik.

Beste vergelijkingssite bleek overigens het parkeerterrein bij de basisschool. Aangezien al die grote gezinnen ook grote auto's nodig hebben, stonden alle merken en modellen gewoon op een rijtje. Kon ik eens spieken wat nou in het echt een grote kofferbak had, want onze mega-mega-tent moet in de zomervakantie ook mee. En zo vielen alle stationwagens af omdat die nauwelijks in zo'n parkeervakje te wurmen zijn.

Op markt.plaats vonden we een geweldige Zafira, een rode. Ik sprak met de jongens af dat we er dan witte stippen op zouden plakken en 'm paddenstoel gingen noemen. Rafox is gaan kijken, maar het bleek een afgedankte brandweerauto te zijn waar de strepen niet meer zo goed af wilden. Ik vermoed dat de kinderen die brandweerstrepen geen bezwaar zouden vinden, maar Rafox dus wel.

Uiteindelijk is er vandaag een groene Zafira aangeschaft. Voldeed aan bijna alle criteria, alleen de geluiddichte onbreekbare doorzichtige afscheiding tussen de kinderen bleek niet leverbaar. Hopelijk gaat deze huisgenoot nog járen mee!

dinsdag 17 december 2013

Verdrietig

Iedereen treurt op zijn eigen wijze.
Konijn kijkt in de koplampen en raakt verlamd van angst.
Iejoor zegt: zie je wel, ik zei het toch, zwarter dan zwart.
Rippertjiep gaat tot de tanden gewapend de strijd aan.

Ik heb de neiging om feiten te eten, zoveel mogelijk objectieve informatie tot me te nemen. Kansen, mogelijkheden, prognoses, behandelingen, complicaties. 
Daarna ga ik treuren. Treuren om alle narigheid die in het verschiet zit. Net zo lang tot ik er vrede mee heb.

Maar ergens vrede mee hebben, is niet het eindpunt. Want daarna ga ik vechten, om zoveel mogelijk lichtpuntjes te creëren. Gewapend met rationele kennis ga ik mijn emotionele doemscenario te lijf.
Ik wil dan konijnen redden, iejoors opvrolijken en Rippertjiep zijn.

De afgelopen dagen realiseerde ik me dat iedereen zijn eigen wijze heeft om te treuren. Iedereen heeft ook zijn eigen tempo. Rippertjiep werd soms terug gefloten door Aslan. Niet omdat hij fout bezig was, maar om anderen de ruimte te geven.
Tegelijk ben ik niet meer zo verdrietig.

Ik kwam een citaat tegen bij mijn grote held Chesterton, in het boek met de kansloze titel 'Orthodoxie'.

De meeste mensen zijn gedwongen om blij te zijn met de kleine dingen, maar verdrietig over de grote. Desalniettemin is het de mens niet aangeboren om zo te zijn. De mens is meer zichzelf, meer menselijk, wanneer de vreugde het fundament van zijn bestaan is en verdriet de buitenkant. Melancholie zou een onschuldig tussenspel moeten zijn, een zachtaardige en voorbijgaande gemoedsgesteldheid; lofprijzing zou de permanente polsslag van de ziel moeten zijn. Pessimisme is ten hoogste een emotionele vrije dag; vreugde is de luidruchtige arbeid van alledag waardoor de dingen leven.

En daarna zag ik dit plaatje. Toen klopte míjn plaatje weer!

vrijdag 13 december 2013

Apocalyps

Het is een grote olifant. Hij kwam gisteravond aanstampen om me te verpletteren. Zijn lijf heet alvleesklierkanker. Zijn poten heten prognose, chemo, ziek, dood. Zijn slurf trompettert verdriet. Zijn oren wapperen zwarte gedachten naar me toe.

Direct daarna was er opeens een kleine roze baby. Ze ligt op een wolk van liefde en warmte.

De olifant verschrompelde, zijn magische proporties werden realistisch.

De baby brengt hoop, moed, iets om van te genieten en voor te vechten.
De baby is een wonder. Alle dingen zijn mogelijk.

Opeens besef ik: God was zélf zo'n baby die hoop bracht. En mijn hart loopt niet over van verdriet, maar van liefde.

donderdag 12 december 2013

Gewoon een dag (en een nacht)

Het was een vermoeiend dagje gisteren. Maar ook leuk hoor!
Tiuri is naar de zolder verhuisd. Hij heeft nu een strak witte kamer met een bed, tafel en kast. En met alle playmobil natuurlijk. Mooi maken komt wel in de kerstvakantie, hij is er nu al blij mee!

Piak moest eerst mee naar het consultatiebureau, met Lavinia. Hij moest een prik. Stoere kerel hoor, hij gaf geen kik!
Maar s avonds voor het slapen gaan, begon hij er toch over. Hij was bang geweest dat die naald er niet meer uit ging. En het deed toch nog erg pijn. Hij wilde nooit meer zo'n prik!
Ik stelde hem gerust. Maar Lavinia moet volgende keer twee prikken, zei ik erbij. De tranen schoten in z'n oogjes: dat is zielig mam, het doet zo'n pijn!

Piak ging dapper alleen slapen. Met een extra groot nachtlampje, dat wel. En ik heb een héél boek voorgelezen: Het kerstfeest van twee domme kindertjes.

Maar of het nou van de prik of van de kamer is, vannacht moest ik vijf keer bij z'n bed komen...

dinsdag 10 december 2013

Rafox

Wie is toch die stille kracht die achter de schermen zo veel doet? Rafox heb ik tot nu toe niet genoemd in mijn blog, maar hij is er natuurlijk wél altijd. De papa, de burchtheer, mijn beminde echtgenoot.

Maar dit is mijn blog en niet het zijne. Al leest hij wel alles en kijkt hij desgewenst mee voor publicatie. Het idee van het blog was dat ik vertelde over Tiuri, zijn diagnose en hoe het verder gaat. Daarbij spelen ook mijn emoties en gedachten een rol. Die van Rafox zijn echter van hemzelf.

Inmiddels gaat het blog ook over allerlei andere dingen dan Tiuri en de bijbehorende sores. Het is vooral ook míjn verhaal. Rafox speelt daarbij wel zo'n grote rol in ons leven dat het gek zou zijn als ik hem géén plekje geef. Maar meestal zal hij achter zijn eigen scherm blijven.

Overigens heeft Rafox dezelfde bron qua naamgeving op Mimsemams als de andere nicknames, voor de kenners;-)!

maandag 9 december 2013

Het ziekenhuis en thuis

Donderdagavond pakjesavond thuis. Vrijdagavond pakjesavond bij familie. Zaterdagavond wilde ik graag naar het ziekenhuis. Ik had er veel behoefte aan om m'n moeder weer te zien, na haar operatie.

Het ziekenhuis heeft de onmogelijke bezoektijd van 18.30 tot 19.30. Met een uur reistijd vooraf en een uur reistijd terug, van deur tot bed. Voordat ik vertrok, had ik Piak al in bed gestopt, om 17.30. Hij is compleet uitgeput van alle spannende evenementen en van zijn nachtelijke gespook. Lavinia moest uiteraard mee. Ze drinkt nog steeds alleen bij mij, heeft geen enkele vorm van ritme en drinkt het liefst váák, tot 10 keer op een dag toe.

Toen ik weer aan de terugreis wilde beginnen, ging m'n telefoon. Tiuri weigerde te gaan slapen. Ernstige kortsluiting in z'n bolletje, van Sint, Sint, ziekenhuis en actieweek op school (hoe verzinnen ze het, begin december!). Afspraak gemaakt dat hij alvast in mijn bed zou gaan lezen en dan alvast zou gaan slapen.
Halverwege de terugreis, weer telefoon. Opnieuw kortsluiting. Tiuri wilde nog meer lezen en niet alvast slapen.
Thuis: Tiuri die van alles probeerde om niet te gaan slapen. Piak die wakker was geworden van ontploffende Tiuri en over kerstbomen begon te oreren. Lavinia die alwéér wilde drinken voordat ze ging slapen.

Op zo'n moment heb ik de neiging om in huilen uit te barsten. Waarom kan ik niet gewoon op bezoek bij m'n zieke moeder zonder dat Tiuri flipt? Waarom heeft zo'n ziekenhuis geen bezoektijden die te combineren zijn met een gezin? Hoe lang gaat het zo zwaar blijven? Wanneer kan ík nou eens bijtanken?

Natuurlijk ga ik op zo'n moment eerst handelen en komen alle emoties pas als ik weer zit. Tegelijk met alle rationele argumenten en oplossingen. Dus de bezoekuren van het ziekenhuis lap ik voortaan aan m'n laars: ik ga gewoon wat later. Tiuri verhuist woensdag naar zolder en krijgt daar een eigen kamer. Kan hij daar tot rust komen en kan Piak hopelijk meer slapen. En Lavinia? Die krijgt voorlopig gewoon melk, vaak en veel.

En ik doe maar weer slagroom in de koffie. Want de olifant uit het vorige blog is tijdelijk aan de kant gaan zitten. Hij heeft m'n laatste reservekilo meegenomen. Nu loert hij vals of hij donderdag met de volgende uitslagen weer op mij komt ploffen...

woensdag 4 december 2013

Wachten, verwachten en doorgaan

Meer dan een maand ziekenhuis en dan nu eindelijk de diagnose. Mijn moeder heeft een kwaadaardige tumor in haar buik. Gisteren hadden we een afspraak met de arts om te horen wat de uitslag en behandelopties zijn. Hij was nog aan het opereren en daardoor moesten we nog twee lange, lange uren wachten op het gesprek. En nu moeten we twee lange, lange dagen wachten op de operatie vrijdag. Daarna moeten we wéér wachten, of de operatie afdoende was en op nieuws hoe het nu verder moet.

Tegelijk verwachten we een baby in de familie. Daar wachten we inmiddels ook al 40 weken op. Ik merk dat ik stiekem telkens mijn telefoon in de gaten hou. Het zou zo zijn fijn zijn als er mooi nieuws is! Ik zie er zo naar uit om weer zo'n klein mini-mensje te knuffelen!

De jongens voelen wel de spanning, maar krijgen lang niet alles mee van onze angsten. Ze zijn wel een keertje naar dat ziekenhuis-ver-weg geweest. Oma heeft slangetjes in haar neus en krijgt daar babypap door. En ze gaat slapen, dan gaat de dokter haar open maken, de zieke dingen weghalen en weer dicht naaien. 'Net als de wolf, met die zeven geitjes,' zei Piak. Ach, was het maar een sprookje...

Nee, de jongens wachten vooral op pakjesavond. Ze tellen de nachtjes. Ze verwachten heerlijke kadootjes. Ze ontploffen gewoonweg van de spanning. En ik probeer om toch door te gaan. Leuke dingen te kopen. Boodschappen te doen. In huis dagelijkse dingen te doen. Adem te halen. Ook al voelt het alsof er een olifant op me is gaan zitten.

zondag 1 december 2013

Piak monoloog

Mama, hoe oud was je toen ik geboren was? Zeven-en-twintig?! Dat is echt oud!

Mama, hoe oud was je dan toen je ontslagen werd? O ja, dat was nog maar net.

En ontslagen, dat betekent dat je nóóit meer hoeft te werken. Nou kunnen we iedere dag heel veel poetsen en schoonmaken. Dat vind ik zó fijn!

vrijdag 29 november 2013

In de war

'Wanneer is het nou pakjesavond?' Op 7 december, Tiuri.
BOEM!!!

'Eigenlijk zouden we 30 november ook pakjesavond hebben. Maar oma ligt in het ziekenhuis, dus nu gaat dat niet door. Ze is zo ziek dat ze dan echt nog niet thuis is.' 'Dan wil ik op 5 december gewoon óók pakjesavond, hier thuis!' 'Dat is goed. Dat snap ik best. De regel is dat het op 5 december pakjesavond, is, dus moet dat ook precies dan.' Ik pak wel wat extra ondergoed en sokken in.

'Nou heb ik hoofdpijn. Ik snap het niet meer. Nou zijn de woorden OMA en PAKJESAVOND in de war. Ik wil er niet meer over praten!'
'Dan gaan we de woorden weer uit de war halen. Dan gaan we eerst over oma praten en daarna over pakjesavond, tot je het weer snapt.'

Dus hebben we eerst gepraat over oma, over opereren, over nog lang in het ziekenhuis blijven en over verdrietig zijn. We hebben samen gebeden of God de dokters wil helpen en oma weer beter wil maken. Toen was het thema klaar.
Daarna hebben we uitgerekend hoeveel nachtjes nog tot pakjesavond. Tiuri weet al wat hij gaat krijgen, want dat hebben we samen uitgezocht. Scheelt een hoop spanning! Toen was ook dat thema klaar.

De hoofdpijn was over, de rust was weergekeerd. Nu praten we er een hele poos niet over, tot hij er zelf over begint, is de regel. En ik ben heel trots op mijn grote jongen, dat hij zélf kan aangeven hoe het werkt in z'n hoofd!

zondag 24 november 2013

Achter het behang

Het is soms even níet gezellig hier. Wel tijdens het voorlezen. En toen er even buiten werd gespeeld. En tijdens het appeltaart eten. En toen bij het avondeten gebraden kippenpootjes geserveerd werden. Als ik even positief reken, kom ik al op vijf uurtjes...

Ze hebben goede redenen hoor, om ongezellig te zijn. Vrijdagavond veel te laat naar bed. Zaterdagmiddag veel te veel prikkels. Piak zaterdagavond weer te laat naar bed. Iedere ochtend te vroeg wakker. Sinterklaas die voor onrust zorgt. Te koud of te nat om lang buiten te spelen.

In zo'n situatie kruip ik liefst met een dekentje, thee en chocola op de bank. Zij gaan juist gillen, rennen, huilen, elkaar slaan, kortom: alles doen wat verboden is. Tijdens een rustig ogenblik vroeg ik iets aan Piak. Hij antwoordde nonchalant: 'ik doe toch niet wat jij voorstelt'.

Op zo'n moment citeer ik graag m'n zusje: Het is hier geen democratie, dit is een dictatuur!

donderdag 21 november 2013

Lieveheersbeestje

Piak wordt steeds ongezelliger. In z'n eentje buiten spelen onder schooltijd is saai. De peuterspeelzaal is suf. De andere peuters zijn stom. Hij wil niks. Of nou ja, hij wil wel dingen, maar die zijn óf niet toegestaan, óf erg moeilijk.

Zo wil Piak het liefst de hele dag met een scherm aan de slag. Telefoon of laptop, met film of spelletjes.
Waterverf en vingerverf (inclusief bad) doen we ook niet de hele dag.
Moeilijke knutsels met een hoop begeleiding zijn ook geliefd. Pompons, kastanjespinnenwebben, octopussen van wc-rol, een papieren schoen beplakken. Ik weet weer waarom ik geen kleuterjuf ben...

Als er niet aan Piak's wensen wordt voldaan, is het huis te klein. Schreeuwen, gooien, allerlei stoute dingen doen.
Bij gebrek aan uitdaging gaat hij tien keer in een uur naar de wc. Vandaag informeerde hij of hij alvast lettertjes mag leren.

Het kost een hoop energie om hem zoet te houden. Maar nadat hij vandaag de kamer had verbouwd, was hij opeens in de juiste modus. Er kwam een kunstwerk uit zijn stiften! Weliswaar achterop de wedstrijd kleurplaat van Tiuri, maar ware kunst is grensoverschrijdend en doorbreekt taboes, toch?

dinsdag 19 november 2013

Gedachtenkronkel

'Mama, ik wil nog wel een zusje, want dan zijn we met twee jongens en twee meisjes en dat is eerlijk.' Tiuri fietst naast me en is blijkbaar in voor een gesprekje. Ik maak grapjes over dat ik er wel een paar zal adopteren en dat ik mijn handen vol genoeg heb met twee jongens.

'Maar jij kunt toveren dat er een baby komt en papa niet.' 'Tiuri, je weet toch nog wel waar baby's vandaan komen?' Geërgerd: 'Ja, die groeien in de buik van hun mama. Maar ik weet niet meer hoe ze daar komen.' Ai, blijkbaar is hij een heleboel informatie vergeten die hij tijdens m'n zwangerschap heeft opgevraagd. Kan ik weer overnieuw beginnen...

Het lijkt me op dit moment voldoende om te vertellen dat een papa en mama wel eens bloot knuffelen en dat er dan soms een baby komt. 'Bloot? Maar dat is toch heel raar?' Nee hoor, als je met elkaar getrouwd bent, dan mag je samen bloot knuffelen. 'Maar dan ziet toch iedereen je?' Huh? 'Daar zijn toch een heleboel mensen bij?'
Gedachtenkronkel gedachtenkronkel gedachtenkronkel.
'Nee, niet bij de bruiloft!'

zaterdag 16 november 2013

Tiuri, de tijd en de cijfertjes

Tiuri deelt zijn dagen in op 'schooldag' en 'niet-schooldag'. Op een niet-schooldag mag hij namelijk 's morgens achter de laptop. Welke dag het precies is, daar hoor ik hem nooit over. Meestal weet hij dat ook niet: dat concludeert hij aan de hand van wat er gedaan wordt. Boodschappen doen? O, zaterdag. Naar de kerk? O, dan is het zondag. Maar hoe laat het is, dat weet hij altijd precies.

Iedere morgen mogen de jongens om half acht uit bed. Tiuri heeft nu bedacht dat het ook 7.28 mag zijn, omdat hij dan 7.30 beneden is. (Ik vermoed dat de klok in de kamer ietsje vóór loopt...)
Vanmorgen had ik net Lavinia gevoed en wist ik heel zeker dat het nog geen zeven uur was. Toch hoorde ik de jongens praten over 'uitgeslapen'. Tiuri's wekker zei 9.01, dus wilde hij uit bed. Zijn horloge zei 7.00. Toen had hij kortsluiting. Hij koos uiteraard voor 9.01 en begon aan zo'n berucht drama.
Gelukkig heeft hij een handige papa, die de wekker héél snel weer op 7.01 kon zetten. Toen klopte alles weer en ging hij braaf liggen wachten tot hij naar de laptop mocht.

Tijd is zó vreselijk belangrijk voor Tiuri. Hij had er echt moeite mee dat we aan de klok gingen draaien voor de wintertijd. Pas toen we uitlegden dat het een 'regel' is, die in alle landen geldt, ging hij er langzaam mee akkoord. Hoewel hij die eerste zondagochtend wel riep: 'Ik ben lekker om 6.30 uit bed gegaan, jullie hebben me niet beet genomen!'

Pas las hij in een boek dat iemand iets op z'n elf-en-dertigst deed. Hij kwam verontwaardigd naar me toe: dat is toch geen getal? Ik probeer hem uit te leggen wat 'uitdrukkingen' zijn, met als magisch voorbeeld ik schrik me een hoedje. Dat is hoedje is niet doorzichtig, niet onzichtbaar, maar denkbeeldig. En het zinnetje is een 'uitdrukking'.
Ik zei dus dat elf-en-dertigst ook bij een uitdrukking hoort, dat het een 'grapje-getal' was. Het arme kind is de rest van de dag van slag geweest.

Getallen en de klok, daar maak je geen grapjes mee!

woensdag 13 november 2013

Eet smakelijk!

Het avondeten is op een of andere manier nooit het gezelligste moment van de dag. Ja, met pannenkoeken en patat gaat het best goed hoor. Maar dat eten we niet dagelijks.

Tiuri eet een heleboel dingen niet. Of hij eet ze soms. Of hij moet drie kwartier gevoerd worden.
Piak kijkt soms vol afkeer naar z'n bord, zegt dan: 'ik ga liever naar bed' en verdwijnt direct zelfstandig naar boven.

Vorige week had ik me uitgesloofd om de prei te vermommen als hartige taartjes. Ik vond ze erg geslaagd. De jongens vonden ze er ook wel interessant uitzien.
Tiuri at het bladerdeeg en een béétje vulling. Piak zei: 'ik ben drie en eet drie hapjes'. Waarna hij drie hamblokjes lospeuterde en op at.


Maar vanavond, heus, vanavond ging het prima. Ze riepen direct dat het heeeeel lekker was. 'Mama, dankjewel dat je zulk lekker eten hebt gemaakt!' Ze aten alles zelfstandig in recordtempo op.

Het geheime recept? Pot wortels-met-doperwten, zakje aardappelpuree, rookworst uit de magnetron. Minimale inspanning, maximaal resultaat. En ze hebben vast meer vitamines binnen dan bij de preitaartjes...

vrijdag 8 november 2013

Piaklogica


Tegenwoordig wandelen we vaak van en naar school. Je moet er even wat tijd voor uit trekken, want het tempo ligt laag. 's Morgens heen lukt het in 10 minuten, 's middags terug zijn we al snel een kwartier onderweg. Maar met een beetje geluk hebben we dan ook leuke gesprekjes.

Gistermiddag meldde Tiuri dat er een magneet in de aarde zit, die alles naar zich toe trekt. Daarom valt alles naar beneden. De maan heeft niet zo'n magneet, dus daar moet je een speciaal zwaar pak aan, anders ga je zweven. Waar deze kennis vandaan kwam, geen idee. 'Bedoel je de zwaartekracht?' Precies, dat was het woord wat hij zocht. Piak informeerde uiteraard direct hoe dat dan allemaal werkt.

Ik groef in mijn geheugen naar theoretische kennis die al járen was weggezakt. Meneer Newton zag een appel vallen en bedacht dat alles naar de aarde valt. Toen had hij bedacht waarom dat was. 'Nee hoor, hij kreeg hem op z'n hoofd!' riep Tiuri direct. Ik legde uit dat de maan ook zwaartekracht heeft, maar minder sterk dan de aarde. Vervolgens kreeg ik een discussie met Tiuri over de sprongetjes van mensen op de maan en hoe dat dan komt enzo.

Piak dacht ondertussen een tijdje na. 'Als ik straks mijn appel in de lucht gooi, kan ik hem met twee handen vangen, want dan is hij in twee stukken. Dat komt dan door de zwaartekracht.' Huh? 'Dan trekt de magneet hem toch naar de aarde toe!'

zondag 3 november 2013

Op de foto!

Al een tijdje was ik van plan om een mooie foto van de kinderen te maken. Ideaal kadootje voor oma's verjaardag. Maar óf Lavinia sliep, óf Lavinia huilde van moeheid, óf er was een jongetje niet thuis, óf ze waren niet in het juiste humeur voor een foto. Hoewel ik een foto overwoog van de werkelijkheid, leek dat me niet zo'n goed geschenk.

Zaterdag was het toch echt feest, dus zijn we samen aan de slag gegaan. Eerst Piak in bad en toen Tiuri samen met Lavinia in bad. Allemaal mooie kleren aan. Het goede doel uitgelegd en fiks wat motivatie gezaaid. Geheugenkaartje van de camera opgeruimd omdat hij vol zat. Plekje leeggeruimd om een neutrale achtergrond te hebben. Toen kon het echte werk beginnen.

'Zeg maar poep en pies! Vooral heel vaak en lang pies!' Dat was nog leuker dan gekke bekken trekken:-). Ondertussen hield ik een lawaaispeeltje boven de camera, in de hoop dat Lavinia de goede kant op ging kijken. 'Niet duwen en trekken, naar papa kijken!'

Het duurde even, maar uiteindelijk waren we best tevreden over het resultaat!







vrijdag 1 november 2013

Zorgmevrouw

Vandaag was ik voor het eerst op bezoek bij iemand in mijn wijk. Ze zit ook op onze bijbelkring, hoewel ze stug volhoudt dat ze niet in God gelooft. Kwestie van aandacht krijgen, vermoed ik. Vanuit onze kerk is een bezoeksysteem opgezet, om iedere week iemand bij haar langs te laten gaan. Zodra ik vertelde dat ik niet meer werk, kreeg ik het verzoek om mee te doen. Eens in de zes weken is een kleine moeite, dacht ik, dus vooruit maar.

Ik zal niet beschrijven wat ik aantrof, maar vervuild is wel het sleutelwoord. Er kwam toevallig ook een wijkzuster langs, om medicatie te geven. Maar deze mevrouw weigert om dat structureel in te nemen. Gezond eten is ook teveel gevraagd. Bovendien blijft ze maar één boodschap uitzenden: ik ben eenzaam, ongelukkig en ziek, ik wil dood.
Ik ben geen professional, maar volgens mij is deze mevrouw psychisch ernstig ziek. Ze is niet echt in de war, dat niet. Tegelijk roept ze wel rare dingen en is ze blijkbaar niet in staat om voor zichzelf te zorgen. Een klassieke zorgmijder, die tegelijk vreselijk veel aandacht wil.

De enige reden dat ik mijzelf over de drempel til, is dat ze me doet denken aan mijn oudtante. Ze woonde heel ver bij alle familie vandaan, maar belde wel vaak mijn oma en opa (haar broer). Als ze belde terwijl ik daar logeerde, nam ik soms ook de telefoon op en babbelden we gezellig. Een heel enkele keer gingen we langs. Letterlijk langs: wij brachten oma en opa en haalden ze ook weer op. De woning werd vermoedelijk niet geschikt geacht voor kinderogen. Maar we kregen soms wel een kadootje van haar.
Oudtante was een vergelijkbaar geval: zorgde niet goed voor zichzelf, weigerde medicatie en was soms ook in de war. Uiteindelijk volgde een gedwongen opname en een rustig, waardig einde.

Ik denk dat mijn opa en oma heel blij zouden zijn geweest als er mensen dicht om haar heen geweest waren die de zorg een beetje konden overnemen. Bovendien heb ik van hen geleerd dat ook deze bijzondere mensen waardevol zijn.
Ik maak me geen illusies over dankbaarheid of verbetering van deze mevrouw. Ik hoop wel dat ik mijn kinderen op een dag de boodschap van mijn opa en oma kan doorgeven!

donderdag 31 oktober 2013

Slaap...

Het aller-, allerliefste zou ik een keertje 8 uur aan één stuk willen slapen. Maakt niet uit op welk tijdstip, gewoon 8 uur zonder wakker worden. Ik kan me namelijk niet herinneren wanneer ik dat voor het laatst heb gedaan...

Gisteravond ging ik om 23.00 Lavinia voeden. Ze was best slaperig, dus dat duurde zeker een half uur. Daarna kroop ik in m'n bedje. Prompt ging Piak huilen. Die wilde een slokje water en draaide zich weer behaaglijk onder zijn warme dekbed.
Was ik eindelijk warm en slaperig genoeg om in te slapen, riep Piak weer. Nog een knuffel. Nou, vooruit dan, en géén geluid meer. Gauw weer terug naar m'n bed!

Toen ik wakker werd van Piak, had ik geen idee hoe laat het was. Het was heel donker, dat wel. Hij informeerde luidkeels of het al half 8 was. Nou, niet bepaald, ga slapen jij! Sliep ik net, wéér Piak. Nee, nog lang geen half 8, en waag het niet om nog een keertje te roepen!
Piak begon heel hard te huilen, omdat hij zo graag met zijn nieuwe plastic pony wilde spelen. Uiteraard werd Tiuri daarvan wakker. Allebei slapen, nog minstens een uur!
Daarna werd het stil. Ik was inmiddels ijskoud en kroop naar het warmste plekje van het bed;-). Toen ik bíjna sliep, begon Lavinia te huilen. Half zeven. In mijn optiek nog helemaal geen tijd voor een voeding, maar vooruit dan.
Om zeven uur kroop ik opnieuw ijskoud onder m'n dekbed. Kon ik nog een half uurtje slapen. Lukte niet meer...

Ik wou dat het zomer was, met vijfentwintig graden 's nachts. Ik wou dat Piak voor het eerst in z'n leven echt leerde doorslapen. Ik wou dat ze het accepteren als hun papa 's nachts bij hun bed komt. Of dat ze zelf even dat slokje drinken en dan weer verder slapen.
Ik wou dat het pubers waren, die je uit hun bed moet sleuren.

Helpt iemand mij later even herinneren?!

dinsdag 29 oktober 2013

Kinderfeestjes

Vandaag kwam Tiuri thuis met een uitnodiging voor een feestje. Het derde kinderfeestje in acht dagen tijd. Bovendien mocht hij vandaag voor de tweede keer deze week mee de klassen rond met een jarige.


Doosjes lego en playmobil zijn altijd goed, geloof ik. Op een of andere manier hebben jongens daar nooit teveel van. Tiuri heeft er al honderd gekregen en is altijd weer even enthousiast.

Omgekeerd komt er meestal een zakje met snoep en speeltjes mee naar huis. Het maakt niet eens zoveel uit wat er in zit. Het simpele feit dat je een zakje vol verrassingen krijgt, is al voldoende. En alsof ze níets te eten krijgen op zo'n feestje, eet Tiuri meestal direct alles op. Ach, het kan maar op zijn;-)!

Tiuri speelt op het moment weinig na schooltijd met klasgenootjes. Blijkbaar heeft hij genoeg aan het contact op school en wil hij thuis liever tot rust komen. Maar ik geloof dat het wel goed zit met de vriendjes!

vrijdag 25 oktober 2013

Dilemma's

Soms zijn er van die ingewikkelde vragen. Zo vraag ik me deze week regelmatig af waar ik nou goed aan doe met Tiuri. Prikkels vermijden? Situaties uitgebreid voorbereiden? Gewoon het normale kinderenprogramma draaien?

Het D.olfinarium was enorm leuk, maar is niet bepaald auti-proof. Zo'n show met lichtjes, geluiden, beweging, een hoop mensen, dat is volgens mij voor iedereen een heftige belevenis. Ik heb dan ook echt even geaarzeld. Uiteindelijk hebben we gekozen voor goed voorbereiden, één show overslaan omdat die te heftig was voor de boys en daarna weer een dag bijkomen. Het is namelijk ook wel heel erg leuk.

Morgen is er een verjaardagsfeestje, bij een indoor-speeltuin. Tiuri heeft er al twee dagen van gestuiterd, nu is hij het even vergeten en morgen stuitert hij vast weer. Hij heeft namelijk kortsluiting: tot nu toe waren feestjes bij iemand thuis. Inmiddels heb ik er al tien gesprekjes over gehad, maar het kwartje valt nog steeds niet echt. Ik weet zeker dat hij het leuk gaat vinden, dus overslaan is geen optie. Nu gaan we dus maar het normale kinderenprogramma doen: ik kan het nauwelijks voorbereiden, omdat ik zelf niet weet hoe het precies gaat.

Vandaag stond een autorit en bezoek op het programma. Tiuri sputterde al bij voorbaat. Met veel voorbereiden zou het vast goed kunnen gaan. De enorme voorraad lego die Piak en ik zagen, had het beslist tot een succes gemaakt. Toch is Tiuri vandaag niet meegegaan.
Piak heeft een lekker mama-dagje en komt helemaal tot rust. Ik liep niet op mijn tenen om ontploffingen te voorkomen. Tiuri is ook tevreden.

Uiteindelijk ben ik wel blij met de keuzes die ik gemaakt heb. Maar het is ook lastig, om vooraf dingen in te schatten. Ontneem ik hem een pleziertje of geef ik hem juist rust? Ik heb vaak het gevoel dat ik voor iedereen moet denken en voelen, omdat het hele gezin de impact voelt als Tiuri het niet trekt. Lastig hoor, moeder zijn!

donderdag 24 oktober 2013

Dolfijne dag

Gisteren zijn we naar het D.olfinarium geweest!
Zoiets bereiden we tegenwoordig goed voor. Dan heb ik het niet over kaartjes en krentenbollen, maar wel over de jongens.

Dinsdag hebben we de jongens dus eerst verteld waar we naar toe zouden gaan. Daarna hebben ze op internet al stukken van de shows bekeken. Dat motiveert enorm om op tijd naar bed te gaan, want anders mis je de volgende dag iets moois;-). Het haalt de spanning er af tijdens de voorbereidingen, omdat ze weten wat er gaat komen. Bovendien wordt het geen teleurstelling, omdat ze zich soms van alles in het hoofd halen, wat vervolgens anders en dus fout is.

Woensdagmorgen was Tiuri tamelijk ongezellig. 'En ik ga niet! En jullie gaan ook niet!' Maar toen puntje bij paaltje kwam, koos hij eieren voor zijn geld en deed hij toch gezellig mee.

We begonnen bij de Piratenshow. Twee stralende jongetjes en een slapend meisje in de draagdoek: helemaal goed! Daarna de grote A.quabellashow, waar we zowat het mooiste plekje hadden. Piak kneep mijn hand bijna fijn, zo spannend was het toch nog. Donker, lichtjes, geluiden, film, dolfijnen, het was wel heel erg veel tegelijk. Lavinia heeft heel discreet in het donker gedronken en keek daarna lekker mee.

We hebben allerlei shows gezien en we hadden de drie liefste kinderen van de wereld. Soms moesten ze even stuiteren in een speeltuin, maar die waren vast speciaal voor dat doel aangelegd;-). Uiteindelijk zaten wij samen op een bankje heel bewust te genieten dat het zo'n geweldige dag was!

Daarna nog even bij opa en oma kijken naar het kapotte raam en de rommel van de inbrekers. Tiuri's opinie: 'Het raam was erg stuk, maar ze hadden alleen een paar armbandjes en kettinkjes enzo gestolen en een paar muntjes.' Maar spannend was het wel!
Toen frietjes gegeten, inclusief kinderverrassing en softijsje.
En toen was het op.

Piak was intens boos en verdrietig dat de ballonnen op waren. Maar met een uitgebreid avondritueel ging hij toch heel lief slapen.
Tiuri heeft nog strips zitten lezen, nog andere oma gebeld om van alles te vertellen, nog geknuffeld en toen ging hij niet bepaald lief slapen. Uiteindelijk heb ik wel z'n vieze spijkerbroek uitgekregen en is hij in mijn bed gaan liggen om met Lavinia te knuffelen. Daar wordt Tiuri heel rustig van en toen is hij toch in slaap gevallen.

Maar heus, dat genietmoment op het bankje, dat was toch de 'afterparty' wel waard!

dinsdag 22 oktober 2013

Verse vis!

Vanmorgen ging Tiuri direct zélf aankleden toen hij uit bed kwam. Daarna ging hij naar beneden om zélf brood klaar te maken. Stond hij in de keuken op een stoel met een pot pasta en vijf boterhammen. 'Ik moet altijd goed eten als ik ga vissen mam!'

Mijn broer ging vandaag met Tiuri forellen vangen. Tiuri vindt dat helemaal geweldig. Hij kon gisteravond niet eens z'n pyjama aan en moest in mijn bed slapen, zo spannend was het. Ik stem dan genadig in met slapen-in-je-vieze-shirt en andere zaken die normaal verboden zijn. Dit is tenslotte een bijzondere belevenis!

Vanavond kwam er een stralend jongetje huis. Vier vissen gevangen! Hij mocht ook nog zelfgevangen vis blijven eten. En nu ligt er hier een dode forel in de koelkast.

Tiuri is helemaal gelukkig! (En wij ook!)

Hartelijk dank oom!

maandag 21 oktober 2013

Piak en de bevers

Langs de A16 staat een groot bruin bord met 'Biesbosch' en een plaatje van een bever. Onze jongens zijn zeer geïnteresseerd in verkeersborden, vooral als het gaat om overstekende dieren. Piak heeft dit bord dan ook goed in z'n geheugen zitten. Toen we naar het familiefeest gingen, heeft hij het op de heen- en terugweg weer gesignaleerd. Het is het enige beverbord wat hij kent (hertenbordjes ziet hij vaker) en het blijft hem fascineren.

In de vakantie lijken de jongens nog meer behoefte te hebben aan buitenlucht, maar zijn ze minder gemotiveerd om zelf op pad te gaan. Dus besloten we met z'n allen bij de Biesbosch te gaan wandelen. 'Bij het beverbos? Echt waar?' Ze waren direct gemotiveerd om oude kleren en laarzen aan te trekken.
Piak vroeg nog wel bezorgd of bevers erg sterk zijn. 'Kunnen ze je ook bijten als je in de auto zit?' Maar heus, een bever is klein, bang en hij slaapt overdag, dus het is best veilig. (Zou hij aan B.eekse B.ergen terug gedacht hebben?)

Toen we de snelweg af gingen, merkte Piak op: 'Papa rijdt verkeerd hoor. Dit is een veel langere route.' Ik vermoed dat hij zag dat we niet op de A16 reden, maar dat hij niet precies onder woorden kon brengen wat er dan anders was. We hadden het beverbord ook nog niet gezien. Ergens ging iets mis, volgens Piak.

Lavinia ging in de draagdoek en we kwamen direct op een stukje van de beverroute. Tiuri las alle bordjes voor. Piak vond het vooral stom dat bevers overdag slapen. Het bezoekerscentrum was maar even leuk: de film was ongeveer direct afgelopen, de opgezette bever was een beetje eng. De jongens waren hiervoor veel te ongedurig. De speeltuin was veel leuker!

Wij wilden nog graag een wandelroute doen. Tiuri liep niet zo hard meer. Piak was vooral geïnteresseerd in plassen om in te stampen. De wandelroute hebben we daarom uitgesteld tot een volgende keer. We hebben fijn door de bosjes gebanjerd, een hut gezien, beverbordjes gelezen en paddenstoelen bekeken. Maar Piak bleef telkens mopperen dat hij nog geen bever had gezien.

En vandaag verklaarde Piak dat het beverbos erg leuk was. 'De bevers hadden grote bomen omgeknaagd. Daar hadden ze een hut van gebouwd. En toen waren ze zo moe, dat ze alleen nog maar wilden slapen.'
Blijkbaar heeft hij zelf een sluitend verhaal bedacht!
Soms zou ik zo graag in dat hoofdje willen kijken...

zaterdag 19 oktober 2013

Zo kan het ook: uitersten

Donderdag haalde ik Tiuri uit school en zag ik aan zijn ogen dat het mis was. Hij haalde een kleiwerkje uit zijn zak. Het brak daarbij in zes stukken en Tiuri ontplofte. Zó heftig, dat dit over meer ging dan het kleiwerkje.

Tiuri bleef boos tot hij eindelijk ging slapen. En vrijdag was hij al boos bij het ontbijt. Uiterst frustrerend: blijkbaar was er iets wat heel diep zat en onoplosbaar leek.

Uiteindelijk heb ik een woest jongetje de school in getrokken. Juf trok hem daarna de klas in, huilend en met zn jas nog aan.

Na schooltijd heb ik een poosje met juf gepraat. Ze snapte het! Ze had Tiuri rustig gekregen, vond dat ik het goed had gedaan door hem toch naar school te brengen en wil alles doen om hem te helpen. Ik was daarna zo blij, ondanks alles. Deze juf geeft om dit moeilijke jongetje!

De rest van de dag verliep extreem moeizaam. Tiuri bleef boos en onbereikbaar. We waren allemaal zó moe s avonds. Zelfs Lavinia was van slag en wilde om de twee uur drinken. 

En vandaag? Vandaag is het alsof die twee rotdagen een nare droom waren. We hadden drie schattige kindertjes. Boodschappen gedaan, was weggewerkt, mn eerste tarte tatin gebakken. En de jongens hebben zelfs geknutseld!

De onderste is van Piak. Die heeft duidelijk meer geduld en techniek!

donderdag 17 oktober 2013

Zandhaas

Gistermorgen kwam de buurman vragen of ik mijn auto wilde verzetten. Dan blokkeerde hij daarna dat plekje alvast. De zandhaas kwam weer.

Onze stad is gebouwd op veengrond en alles verzakt enorm. Bekend grapje is dat je bij ons de grond per liter koopt, in plaats van per vierkante meter. Als het hard regent, spoelt het zand gewoon onder de tegels uit. In het poortje was een hele rij tegels weggezakt. Dan zie je opeens een gat van een halve meter diep.

De buurman had gauw gebeld naar de meneer die hier altijd alles weer trouw bijvult en opnieuw bestraat. Het is een tuinman die in zn vrije tijd ongeveer iedereen bij ons pleintje tot klant heeft. Ik heb mij het halve voorjaar geërgerd aan zijn grote bus met megakar die de parkeerplaatsen blokkeerde. Hij presteert het gerust om na 22.00 nog te bestraten met een zwaar ronkend apparaat.
Ook nu kwam hij pas na het avondeten, stond hij hopeloos in de weg en maakte hij herrie terwijl de kids moesten slapen. Maar hij kost weinig, dat dan weer wel.

Volgens mij is het een typische beunhaas. In dit geval dus een zandhaas.

Onze tuin is vorig jaar professioneel voorzien van een laag piepschuim en is toen enorm opgehoogd. Ligt er nog prima bij. Bij de andere buren hoeft hij ook niet meer te komen: die hebben de tuin onderheid. Groeit niks meer, maar het scheelt een hoop zand en frustratie!

woensdag 16 oktober 2013

Van alles leren

Na een verwoede zoektocht naar de beste deal heb ik sinds een week een bakfiets. Met drie wielen, want zo'n tweewieler durf ik helemaal niet. Piak en Tiuri wilden 's avonds direct een rondje proberen en klommen er blij in. Maar wat is dat lastig zeg! Het ding is zwaarder dan ik, waar het gewicht van de kids nog bij komt. De bocht bleek een te grote uitdaging met twee zware beweeglijke jongens erin en ik had werkelijk een hártverzakking.

Ik vroeg om raad aan Roos, die als bakfietsmama al veel meer ervaring heeft dan ik. Gelukkig wist Kenji de gouden tip: doe alsof je een Romeinse wagenmenner bent. En inderdaad zeg, het werkt! Ik heb steeds vaker het gevoel dat ik controle heb en de boel aanstuur. Dank Kenji en Roos!

Ik vind het alleen nog doodeng als de weg helemaal scheef is (ongeveer overal in onze zompige moerasstad) en die fiets een heel eigen route dreigt te kiezen. Bruggetjes, schuin omhoog of omlaag bij stoepjes, scherpe bochten, ik moet nog een hoop leren. Maar vandaag ben ik met bakfiets, Lavinia en Piak naar het consultatiebureau (CB) geweest, plus naar het schoolplein. Daarna heb ik aan mijn arm- en beenspieren gevoeld of ze al sterker waren en ál het brood opgegeten...

Piak heeft nu een prachtige nieuwe fiets. Die is dus óók al aan het leren fietsen. Want zijwieltjes zijn leuk, maar hij vindt zichzelf groot genoeg om het zonder te proberen. Het gaat best goed, maar ik mag er steeds naast rennen...

Overigens zorgde Piak voor consternatie bij de mevrouw van het CB, waar we alleen voor Lavinia kwamen. Piak vindt het speelgoed daar suf en neemt dus zelf maar iets mee. En zijn werk/kleurboek was vijfplus! Dit kon echt niet. Piak deed razendsnel een doofhofwerkje voor. Mevrouw was helemaal perplex. Gnagnagna, eindelijk zijn de rollen omgekeerd: zij in verwarring in plaats van ik!

En Lavinia moet ook iets leren: eten ínslikken. Want die fruit- en groentehapjes zijn wel lekker, maar ze snapt werkelijk nog niet wat je daar mee kan. En als zij nou iets anders dan mamamelk leert eten, hou ik meer energie over om te leren fietsen!
Even proberen in de babyschelp
En dan voor het echie, Lavinia slapend in een dik winterpak

zaterdag 12 oktober 2013

Familiefeest

De hele ochtend hobbelden we van incident naar incident. Tiuri was pas rond 13.00 bereid om aan te kleden, bijvoorbeeld. De reden? Vandaag vierden mijn opa en oma hun verjaardagen. Meer dan 70 man in een kerkzaal, vanaf 15.00, met tot slot een broodmaaltijd. Meer dan 100 km enkele reis. En daar zien we allemaal ieder jaar tegenop...

Ik heb uitermate gedetailleerd met de jongens doorgesproken wat er ging gebeuren. Ik herinnerde me weer levendig hoe Piak vorige keer boos werd en 'stomme mama k.u.t.mama' gilde, temidden van mijn keurige refofamilie. Dus spraken we ook af wat ik van hen verwachtte.

Gezien de incidenten en de vermoeidheid van iedereen, besloten we pas om vijf uur te arriveren. En de heenreis ging best aardig, met cd en snoepjes.
Tiuri werd cool bevonden door een achterneefje. De DS met koptelefoon werkte dus op drie manieren prima: stoer, prikkeldempend en vermaak.
Piak kleurde wat, knuffelde met tantes en rommelde rond.
Lavinia had haar mooiste jurkje aan en lachte lief.

Ik ging alvast met Tiuri en Piak in de eetzaal kijken. Zeer ervaren legde ik het programma nogmaals uit. Bovendien wees ik vast aan: één broodje, één bolus, één kroket, één glas yoki, daarna fruit. En nee, geen discussie. Zowaar, ook het eten verliep prima!

Daarna rende Piak nog even tegen een bakstenen muur, zodat hij nu een enorm blauwe wang heeft en aan me vastgeplakt zat de rest van de avond.
En Lavinia wilde onder het eten niet slapen en niet drinken en eigenlijk alleen maar rondgereden worden in de kinderwagen.
En ik heb wat tantes maar een toelichting gegeven op de noodzaak van Tiuri's koptelefoon tijdens de maaltijd.
Heus, viel niet eens zo erg tegen.

Op de terugweg huilde Lavinia oorverdovend tot de Moerdijk brug. Ze snikte zelfs na tot de Brienenoord brug. Piak sliep daarna in, maar Tiuri ging nu om 21.40 nog naar de wc. Die zal morgen wel afreageren.

Het is de enige keer in het jaar waarop de hele familie compleet is. Ik vind het ook best leuk om iedereen dan te zien. Het enige minpuntje is dat ik daarna helemaal uitgeput ben...

zaterdag 5 oktober 2013

Ouderwets voorlezen

Iedere avond gaat Piak als een haas naar bed. In sneltreinvaart door het avondritueel en dan voorlezen. (Alsof we dat overdag noooooit doen;-)). Inmiddels weet ik van de meeste verhalen van Jip en Janneke het paginanummer. Pluk, Otje, Floddertje, we kunnen ze allemaal dromen.
Tijd voor een nieuwe serie. In één van  de kinderboekenkasten staat alles van W.G. van de Hulst. Bruun de beer is al vijf jaar vaste prik als er iemand ziek is. Kleine zwerver kent Piak uit zijn hoofd. Ik besloot de hele serie maar eens te gaan voorlezen. 

Gisteravond heeft Piak gedroomd van De wilde jagers. Hij herkende zich zó helemaal in Dikkie, Jan en Gijs. Dat waren Tiuri, Piak en buurjongetje! En de bosjes waar ze in speelden, dat was natuurlijk bij de speeltuin. 

Toen hij huilend wakker werd, had hij beslist gedroomd dat er een varken achter hem aan zat!


Vanavond hebben we de tweede helft gelezen, dus nu is alles weer goed gekomen. 



Het blijft me verbazen dat een boek uit 1927 zo zonder enige problemen voor te lezen is en ademloos wordt beluisterd. Van de Hulst is absoluut de beste verteller ooit! Hier een daar zitten wel wat tijdsverschillen, maar de schillenboer van Annie M.G. Schmidt rijdt tenslotte ook niet meer rond.
Meerijden in de auto van de dokter is nog steeds helemaal cool, net als toen. Zo'n geweldige oldtimer zie je zelden!



 Morgen gaan we beginnen in Fik, uit 1920. Voor de zekerheid heeft Piak hem vanavond alvast in zijn bed gestopt!

vrijdag 4 oktober 2013

Nieuwe fase

Morgen vier maanden. Tijd voor het eerste hapje!

En Lavinia vond het lekker. Lang leve de staafmixer. Zelfs de jongens hadden niet door dat het broccoli was...

donderdag 3 oktober 2013

Gezellig met Piak

Het blijkt behoorlijk gezellig te kunnen zijn met Piak. Vanmorgen hebben we eerst lopend Tiuri naar school gebracht. Daarna begon het knutselen: vlechtmatjes maken. Hij bedacht zelf dat er nog wel meer gekleurde papieren waren, zodat hij een fantastisch vlechtwerk maakte. Waarbij hij uiteraard zélf de strookjes wenste te knippen. Wat eindigde in een miljoen snippertjes, want knippen is nog leuker dan het vlechtwerkje...

Daarna gingen we appeltjes kopen. Piak eet er twee per dag en de fruitschaal was leeg, dus die was direct gemotiveerd. Naast de fruitwinkel zit een grote I.ntratuin, dus ik wilde ook nog graag planten halen voor de vensterbank. De zomer was te veel voor de vorige plantjes. Sommige buren zwaaien een paar maal per dag zo irritant, dat ik graag het uitzicht wat belemmer. Grote planten en/of grote potten moesten er dus komen. Lavinia ging mee in de draagzak. Dat blijkt ze heerlijk te vinden: ze slaapt er geweldig lief in:-).

Bij de fruitwinkel hebben we groots ingeslagen: vijf kilo appels, vijf kilo stoofpeertjes, twee kilo handperen, twee kilo handsinaasappels, twee kilo mandarijnen en zes bananen. Voor minder dan 15 euro! Met de vorige vijf kilo appels hebben we welgeteld dertien dagen gedaan, dus ik ben benieuwd hoe lang deze voorraad strekt!

Daarna dus nog planten kopen. Piak had een appeltje en keuvelde gezellig over alles wat hij zag. Twee weken geleden hebben we het geprobeerd met z'n allen, maar toen kwamen we zonder planten thuis. De jongens bleken zó onhandelbaar, dat we weer naar huis gingen voordat we iets gekozen hadden.
Nu wees Piak alle mooie planten aan die hij wel wilde hebben en stond hij zelfs bij de kassa te zingen. Over 'weet je dat de lente komt en Jezus is opgestaan'. Op een of andere manier paste dat wel een beetje bij wat ik voelde!



woensdag 2 oktober 2013

Eten tegen de weegschaal

Op een of andere manier zit ondergewicht in onze familie. Klinkt fijn, maar het is eigenlijk net zo lastig als overgewicht. Want ik ben inmiddels net zo bewust bezig met eten als iemand die aan de lijn doet. Ik doe dus aan de cirkel;-).

Volgens het voedingscentrum is een BMI van 18,5 nog gezond. Volgens andere sites moet je minimaal op 20 zitten. Mijn BMI was al onder de 20, maar dankzij een rondje buikgriep zit ik nu onder de 18,5.

Dus heb ik vanmorgen ontbeten met twee plakken ontbijtkoek, twee boterhammen met jam en een boterham met kaas. Inmiddels heb ik ook een gevulde koek op en is het bijna tijd voor de lunch.

Omdat ik borstvoeding geef, zou ik 2500 calorieën per dag moeten binnen krijgen. Als ik dan ook nog wil aankomen, moeten het er nóg meer zijn. Geloof me, dat is een hele klus als je dat gezond probeert te doen!

zondag 29 september 2013

Lavinia is gedoopt!

Vandaag is Lavinia gedoopt!
Dat voelt als het afsluiten van een bijzondere periode. Twee jaar geleden had ik eigenlijk een punt gezet achter onze relatie. Er was een heleboel mis, ik kon niet meer en ik zag geen enkel lichtpuntje. Daarna begon een intensieve periode van praten, ruzie, piekeren, toch weer proberen, relatietherapie en bidden.
Ik wilde echt niet meer samen verder. Maar onze jongetjes lieten duidelijk merken dat ze het niet gingen redden als ik maar de helft van de tijd bij ze was. Bovendien kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om ze zoveel te moeten missen. Ik had het gevoel dat ik geen keus had, dat we samen door moesten. Er waren heel veel mensen voor ons aan het bidden. En het grote wonder gebeurde: we hebben veel gepraat, elkaar veel vergeven, en opnieuw liefde gevonden.

Geloof me, als er iemand sceptisch was over de mogelijkheid dat alles goed zou komen, was ik het zelf. Ik was eigenlijk boos op al die mensen die aan God gingen vragen of Hij ons weer samen bracht. Want dat was helemaal niet mijn bedoeling. Ik wilde een nieuwe start.
Die nieuwe start hebben we ook gekregen, maar heel anders dan ik eerst dacht. Vergeven is niet vergeten, maar zonder pijn achterom kunnen kijken. Natuurlijk zijn er heus nog wel hobbels en bobbels. Maar dat hoort bij het leven. We nemen ze nu samen. Lavinia bestaat dus echt dankzij een wonder van God.

Bijna de hele familie en verschillende vriend(inn)en waren bij de doopdienst. Het voelde als een feest! Al die mensen die van ons houden en speciaal voor ons zijn, bij elkaar op een heel speciaal moment.
De doop is een heel zichtbaar teken dat God ons meisje kent: haar naam is genoemd. Het is een heel speciaal symbool wat markeert dat er een grens is gepasseerd. Een grens tussen wat oud, zondig en voorbij is, en een nieuw leven dat voortkomt uit vergeving. 
Het voelde alsof God vandaag zei: 'Ik ben er voor jullie. Dit kindje is Mijn zegen voor jullie, een bekroning van jullie geloof en vertrouwen. Ik zal er altijd zijn, voor jullie en voor haar.'



 


zaterdag 28 september 2013

High tea met make-upcakes

Toen mijn neef en mijn broer samen A.ge of E.mpires speelden, sloeg bij mijn mannen de jaloezie toe. Kon je dat tegen elkaar spelen?! Al snel werd afgesproken om met z'n allen bij elkaar te komen.
Dat konden de dames niet op zich laten zitten, dus wij besloten tegelijkertijd een high tea te maken.
Een soort familie feestje met mijn broers en (schoon) zussen, neef en ouders. Zomaar. 

Vandaag was het dan zo ver. Vier mannen en Tiuri elk achter een laptop aan onze eettafel. Rode geconcentreerde gezichten. Tiuri was helemaal gelukkig!
Vijf vrouwen en Piak in de keuken met een stapel recepten, massa's ingrediënten en allerhande bakgerei. Ook rode verhitte gezichten en ook een slagveld na afloop; -). Piak hielp koek verkruimelen, 'make-upcakes' versieren, bladerdeeg om worstjes vouwen en uiteraard 'aflikken'. Ook helemaal gelukkig!
En Lavinia sliep overal braaf doorheen.

Ik kwam vooraf op internet allerlei workshops high-tea-maken tegen, vanaf 35 euro per persoon. Ik moet nog uitrekenen hoeveel het ons kostte, maar ik kan wel vast verklappen dat we met zn allen voor minder dan tachtig euro klaar waren.
Op die workshops zit blijkbaar een leuke winstmarge. Hoewel, als ik nu die afwas zie...

donderdag 26 september 2013

Verdriet en dankbaarheid

Dinsdag en woensdag waren twee heel taaie dagen. Tiuri ontplofte ondanks mijn omzichtigheid uiteindelijk dinsdagavond 1,5 uur lang op vol vermogen. Daarna kon ik alleen nog maar huilen en dat heb ik op woensdag ook nog een tijdje gedaan. Van vermoeidheid en van verdriet.


Gisteren realiseerde ik me (weer) dat we er nog lang niet zijn met Tiuri. Extra uitdaging op school is fijn, maar het lost de problemen niet op. Belonen en straffen zegt hem erg weinig, tenzij je het kunt opeten of kunt omzetten in computertijd. Emoties van de rest van het gezin zijn voor hem moeilijk in te schatten. Er is nog zó veel wat hij moet aanleren omdat het niet vanzelf gaat...

Tiuri's gedrag heeft ook invloed op de rest van het gezin. Piak is regelmatig de dupe, ik ben meestal de klos met uitbarstingen en allemaal worden we er soms heel moe van. Daarnaast doen we dingen niet of anders, omdat Tiuri het niet trekt. We leven in een ijzeren structuur, terwijl ik daar eigenlijk totaal niet van ben.

Gisteren zag ik alle leeuwen en beren die de toekomst mogelijk voor ons in petto heeft. Allerlei zwarte scenario's. De impact voor ons gezin. Het besef dat het nooit over gaat. Ik voelde een enorme last van verantwoordelijkheid, want wat hij niet zelf kan, zullen wij voor hem moeten doen of hem moeten leren.

Tiuri heeft geen stempel op z'n voorhoofd of rolstoel onder z'n kont. Dat betekent dat we telkens opnieuw zullen moeten uitleggen wat er aan de hand is. Dat we steeds zullen moeten waken over zijn grenzen en moeten vechten voor zijn plekje. Hetzelfde geldt voor onze eigen grenzen en mogelijkheden.

Maar toen ik heel verdrietig was, hebben we samen besloten om er toch weer voor te gaan. We gaan nu voorzichtig rondkijken in hulpverlenersland, waar we Tiuri echt mee kunnen helpen. Dat is de stip aan de horizon die mij nu weer lucht geeft om bij de dag te leven. Het hoeft niet zo te blijven, we kunnen iets dóen. Zo ging ik gisteravond rustig slapen.

En toen ik vanmorgen wakker werd, voelde ik opeens een overweldigende dankbaarheid. Ik was opeens dankbaar voor het jaar waarin onze relatie in puin lag en we zelfs een tijdje uit elkaar waren. We hebben toen namelijk geleerd om samen te praten, om elkaar te vertrouwen en te helpen. We hebben ontdekt dat we veel fantastische mensen om ons heen hebben, zodat we het allemaal niet alleen hoeven te doen.
Bovendien heb ik ontdekt dat God heel direct voor ons wil zorgen. Ik ben vaak boos geweest om alles waar we doorheen moesten. Maar nu ben ik vooral dankbaar voor alles wat ik daarvan heb geleerd. Gods plan is groter dan dat van mij.
Als God ons Tiuri geeft om voor te zorgen, geeft Hij ons vast ook wel alles wat we daarvoor nodig hebben. En zo ga ik weer vol vertrouwen verder.




woensdag 25 september 2013

Begrip

'Je moet niet luisteren naar wat ik zeg, maar naar wat ik bedoel.' Ik gebruikte een familie spreekwoord nadat ik me versprak.
'Maar mama, ik begrijp nóóit wat je bedoelt. Je moet alles gewoon goed zeggen.'
Tiuri legde haarfijn de vinger op een zere plek.
Dat is dus autisme...

vrijdag 20 september 2013

Wat een dag!

Was het gisteren een relax dagje, vandaag gaat alles anders.
Piak wilde om 2.00 een slokje water. Om half vier weer. En om vijf uur moest hij plassen. Om zes uur kwam Tiuri uit bed. Die werd zeer haastig terug gestuurd. Om kwart voor zeven gingen Piak en Tiuri naar beneden. Daar hadden we allebei doorheen geslapen, maar Piak jodelde luidkeels: 'Ik heb geplast en gepoeeeeeeept.' Zodoende was ik wakker genoeg om ze weer naar bed te sturen tot half 8. Pffff...

Vervolgens heb ik eerst Lavinia volgetankt, toen naar school gesjeesd om Tiuri te brengen, toen thuis nóg meer melk in Lavinia gestopt, toen naar de peuterspeelzaal. Ik was deze keer hulpouder en mocht mijn energie in 15 peuters stoppen. Om kwart voor twaalf kon ik weer als een haas naar huis om opnieuw een heleboel melk in Lavinia te stoppen. Die had inmiddels erg veel dorst, maar als je de fles niet wilt, moet je wachten.

Daarna naar school, voor een gesprek met de juf. Driewerf hoera voor juf! Ze had een grote map met verrijkingsstof voor Tiuri. Extra uitdaging voor rekenen, logica, begrijpend lezen: echt leuk spul. Ze wekte de indruk dat ze het rapport van de Opvoedpoli had gelezen. Het mooiste was nog dat ze onze tips en trucs opschreef en gaat delen met de andere juf. Ik geloof dat ze ons kind echt ziet en wil laten bloeien. Wat een verademing na vorig jaar! Ik werd er helemaal blij van.

Ik haalde Piak op bij een vriendin en we reden terug langs de rivier. Hééé, riep Piak. 'Dat is de boot van Sinterklaas.' Hij had gelijk: met die boot kwam Sinterklaas aan, negen maanden geleden. 'Hoe komt die boot nou hier?' Ik overwoog haastig een fantasieverhaal, maar Tiuri was me voor.
'Dat komt omdat Sinterklaas niet echt is. Dat is een verklede meneer. En de zwarte Pieten zijn ook geverfde mensen met verkleedkleren. En die boot, die maken ze op een verstopplekje een beetje anders, zodat hij even de boot van Sinterklaas lijkt. En zal ik ook je laatste vraag beantwoorden? De kadootjes, die kopen papa en mama gewoon voor je.'
Piak keek hem met grote ogen aan. Of hij het echt geloofde, weet ik niet. Maar ik heb weinig hoop dat hij dit gesprek in december al vergeten is...

donderdag 19 september 2013

Heerlijke ochtend!

Vanmorgen was Piak om 6.45 wakker: Wolfje kwijt. Gelukkig ging hij gelijk weer slapen. Even later kwam Lavinia voor de eerste voeding. Tiuri sloop zachtjes naar beneden. Ik wist dat het nog geen 7.30 was, maar hij deed zo stil, dat ik hem maar heb laten gaan.
Tot mijn verbazing kwam Tiuri na een tijdje in ons bed! Normaal is Piak degene die 's morgens lekker komt knuffelen en doet Tiuri daar nauwelijks aan. Lavinia deed haar oogjes weer open en was duidelijk blij om haar grote broer te zien. Ze knuffelden, 'kletsten' en hadden samen enorm veel plezier.
Tiuri vertelde dat hij zelf alvast vier boterhammen had klaargemaakt en opgegeten. Bovendien had hij er vast twee klaar gezet voor Piak. Het was hoogste tijd om te gaan douchen, Lavinia terug te stoppen in bed en Tiuri aan te laten kleden. En dat ging allemaal soepel, zonder tranen en gemopper.

Piak werd om 8.30 verontwaardigd wakker: hij had zich verslapen!
Gisteren had Piak namelijk vingerverf gevonden in een la. Precies voor we gingen avondeten, dus ik had beloofd dat hij vandáág echt aan de slag mocht. En nu was hij pas heel laat wakker, o wat een pech! Kostbare verftijd verslapen:-).
Piak kon maar één boterham eten en had geen tijd om aan te kleden. Toen ik zes spiksplinternieuwe verfpotjes opdiepte uit de geheime kadootjesvoorraad, keek hij zó gelukzalig, dat ik me alvast verzoende met de puinhoop.
Inmiddels is de tafel afgeplakt met vuilniszakken, heb ik een verfschort verplicht gesteld en zit hier al een uur een zielstevreden jongetje. 

Het eindresultaat!

maandag 16 september 2013

Starten op school

Tiuri is vandaag begonnen aan de derde week in groep 4. Vanmorgen zonder drama en buikpijn, want zijn eerste tand is eruit en dat gaat hij laten zien. Vannacht om vier uur stond hij trots naast mijn bed...

Vorige week was het geen succes met naar school gaan. Iedere ochtend als het tijd was om z'n jas en schoenen aan te doen, begon het gezeur. Buikpijn, niet willen, school is stom. Donderdag heb ik hem op het schoolplein uit de auto moeten trekken, omdat hij echt niet vrijwillig ging. Gelukkig kwam er net een vriendje het plein op, zodat hij toch zelf verder ging.

Komende vrijdag hebben we een gesprek met de juf. Ik wil graag weten hoe hij in de klas is. De eerste week hoorde ik nog wel verhalen, maar vorige week kon ik er geen woord meer uit krijgen. Als we naar huis lopen, vertelt Tiuri braaf welke juf er was. Daarna is het: 'school is stom en ik wil er niet over praten'.

Vorige week had manlief een gesprekje met de directeur, over heel andere zaken. Daarna heeft hij ons verhaal netjes verteld. De directeur reageerde heel positief. We gaan dus toch met goede moed het nieuwe jaar in, om te kijken hoe we de juf en Tiuri zo goed mogelijk met elkaar kunnen laten samenwerken.

maandag 9 september 2013

Naar de tandarts

Het was al 13 maanden geleden dat de kinderen en ik bij de tandarts waren. Behalve dan Tiuri's spoedbezoekje in de zomervakantie. Hoogste tijd om weer eens langs te gaan.

Ik heb in de loop der jaren een heuse fobie opgebouwd voor tandartsen. Het begon al op m'n zesde toen de verdoving niet werkte tijdens het trekken van een voortand. In de jaren daarna werd het niet veel beter. De vorige tandarts was een horrorvent, waarbij zelfs de controle pijnlijk was en eindigde in een mond vol bloed. De laatste keer dat ik daar was, had ik geen droge draad meer aan m'n lijf, letterlijk van het angstzweet.
Uiteindelijk heeft manlief de assistente gebeld om te vertellen dat ik nooit meer kwam en dat mijn dossier opgestuurd moest worden, want zelfs dát durfde ik niet meer...

Nu hebben we een hele schattige mevrouw, met een zwaar Duits accent. Mooiste is dat ze de tijd neemt en je geen pijn wil doen. Ze spuit bijvoorbeeld eerst een beetje verdoving in, laat dat inwerken, en plaatst dán pas de echte verdovingsspuiten. Daar durf ik de kinderen dus met een gerust hart mee naar toe te nemen.

Piak was al de hele dag bezig met de voorpret. Want bij deze tandarts mag je een kadootje uitzoeken uit een mandje! Tiuri vond het iets spannender, maar het boek met dino's in de wachtkamer was gaaf genoeg om eindelijk stil te zitten.
Piak had een stralend gebit. Tiuri heeft nu één zwarte voortand en één voortand die scheef staat, waarbij je ook een stuk van de wortel kunt zien. Zolang hij geen pijn of ontsteking heeft, gaat de tandarts er niets aan doen.
Daarna mochten ze inderdaad iets uitzoeken uit het mandje. Piak meldde: vorige keer had ik een armbandje en Tiuri een groen spiegeltje. En inderdaad, dat klopt. Niets mis met zijn geheugen;-).
Vandaag had Tiuri een stuiterbal, waarmee hij nu al een uur letterlijk door het huis stuitert. Piak heeft een nieuw vriendje uitgezocht:




En ik heb niet eens zo heel erg buikpijn van de gedachte aan twéé gaatjes die gevuld moeten worden...

dinsdag 3 september 2013

Gezeur aan de deur

Altijd als de bel ging op een slecht moment, was het iemand met een collectebus. Of met een unieke aanbieding voor gas/water/licht/stroopwafels/lootjes/nonsens. Stond ik net iemand te douchen (kon de beller beslist horen), was ik een pamper aan het verschonen of had ik éindelijk de kinderen stil in bed, ging de bel. Zeker twee keer per week was het raak.

Wij hebben daarom nu een geweldige sticker bij de voordeurbel, die duidelijk aangeeft dat ik daar niet meer van gediend ben.

Na een aantal keer foeteren op sufferds die óf niet konden lezen, óf beweerden dat de sticker niet voor hen gold, begint het rustiger te worden. Alleen klussende Oost-Europeanen die geen Nederlands kunnen lezen (of doen alsof) komen nog hun diensten aanbieden. De postbode met een pakketje en de glazenwasser bellen nog aan, maar die hebben dan ook toestemming.

Gisteren belde iemand aan, keurig in pak, middelbare leeftijd, maar wel met zo'n verdacht aktetasje. Tiuri was nog thuis en zei luid en duidelijk: 'Hij weet toch wel dat hij niet mag aanbellen?' De meneer deed net alsof hij niets hoorde en bleef staan.

'Goedemorgen mevrouw, ik ben van de J.ehova's G.etuigen. Wij houden een adreslijst bij om te weten waar we niet mogen aanbellen. Maar in verband met de privacy mogen we daar geen namen bij zetten. Ik kom controleren of u nog steeds op deze lijst hoort. Want ik zie wel dat u een sticker hebt, maar misschien is die nog van de vorige bewoners.'

Ik ben niet zo gauw met stomheid geslagen, maar deze keer was ik toch werkelijk overbluft! Ik kon nog net vinnig opmerken dat ik nog steeds niet wilde dat er werd aangebeld. Toen heb ik hem maar een fijne dag gewenst en de deur dicht gedaan.

Ik kom even aanbellen om te vragen of u wilt dat er niet wordt aangebeld. Die hadden we nog nooit gehoord...

zaterdag 31 augustus 2013

Samen spelen

Piak vond Lavinia eerst maar niks. Zo'n baby die alle aandacht komt opeisen. Na een paar weken draaide hij bij. 'Ze is wel lief maar ook een beetje stom.'
Tiuri kan een hele tijd boven de box hangen en keuvelen. Hij wil Lavinia graag vasthouden en knuffelen en ze hebben samen echt plezier.
Piak keek dat nieuwe kind maar zelden aan en hoefde het al helemaal niet vast te houden.

Vandaag zie ik tot mijn grote verbazing Piak al een tijdje rond de box draaien!
Gisteren heb ik de babygym opgevist op zolder. Lavinia vond hem wel eng hoor. Die leuke dingen boven haar hoofd bleken namelijk lawaai te maken! Piak is vergeten dat hij daar uren onder heeft gelegen en vindt de babygym heel erg leuk.

Zojuist heeft Piak alle mogelijkheden uitgebreid voorgedaan aan Lavinia. Hij pakte zowaar haar voetjes vast om daarmee op knopjes te duwen. Nu hij toch bezig was, heeft hij ook alle lawaaifuncties van de knuffels gedemonstreerd. En ondertussen práátte hij zelfs tegen haar!

Dat babyspeelgoed is toch wel erg leuk!

donderdag 29 augustus 2013

Kleine jongens worden óók groot

In onze stad is ieder jaar een vakantie bijbel week. De laatste week van de zomervakantie gaan ze vier dagen leuke dingen doen. Zingen, bijbelverhaal, poppenkast, sketch, knutselen, pannenkoeken eten, ijsje eten, spelletjes doen, een intensief programma.

Dinsdag was Tiuri geweest. Vooraf mopper-de-mopper-de-mopper. Maar na afloop was hij enthousiast.
Woensdag ging Piak mee om Tiuri te brengen. Piak vond het allemaal spannend, met die grote kinderen en een bandje op het podium. Hij was absoluut niet jaloers dat hij weer mee naar huis moest. Tot 's middags de verhalen loskwamen over pannenkoekenpicknick en ijsjes eten...

Vandaag gingen we Tiuri weer brengen. De mevrouw bij de deur dacht dat Piak ook kwam. Nee, die is nog drie en het is pas vanaf 4 jaar. Dat had ze echt niet gemerkt hoor, dus als hij wilde, mocht hij blijven.
Piak schoof zonder aarzelen met Tiuri een bank in. Even later stonden ze samen te springen en te zingen. Piak kwam nog even terug, om te vertellen dat ik wel naar huis kon. Wow! Voor de zekerheid bleef ik nog aan de zijkant zitten tot het programma voorschreef 'ouders uitzwaaien'. Piak en Tiuri zwaaiden allebei even enthousiast.
Ik heb Piak dus maar alsnog ingeschreven en heb die aardige mevrouw verteld dat hij bleef.

Aan het eind van de ochtend heb ik twee hyperactieve jongetjes opgehaald. Met bijbehorende knutselwerkjes en programmaboekjes. Het was errug goed gegaan en morgen gaat hij weer!

maandag 26 augustus 2013

Borstvoeding vervolg

Inmiddels geef ik al een heleboel weken borstvoeding. Na mijn vorige blog hierover, ontdekte ik pas dat bijna alle mama's die eerste zes weken een drama vinden. Het is blijkbaar niet gebruikelijk om dat hardop te zeggen. Jammer hoor, want dat had een hoop onzekerheid gescheeld!

Langzamerhand begint het inderdaad een beetje makkelijker te worden. Lavinia snapt hoe ze moet happen en drinken. Daardoor is het minder pijnlijk en gaat het een stuk sneller. Mijn lijf raakt er ook steeds meer op ingesteld. Nu zit ik niet meer dag en nacht te voeden. Okee, vannacht was ze er om 2.15 en 5.30, maar meestal slaapt ze lekker door tot een uur of zeven.

Het nieuwste is dat ons meisje contact maakt tijdens het voeden. Als de ergste honger is gestild, wil ze graag even lachen en dan drinkt ze gauw weer verder. Soms maakt ze zelfs even een 'praatje'. Zo gezellig! Dat deed Tiuri nooit. Nu snap ik eindelijk dat mama's borstvoeding ook leuk kunnen vinden.

Het zou alleen wel fijn zijn als ze ook uit de fles wil leren drinken...

vrijdag 23 augustus 2013

Grote kleine jongen

Piak is groot. Dat vindt hij in ieder geval zelf. En als je hem naast Lavinia zet, is dat natuurlijk ook zo.
Hij speelt nu sinds een paar weken dus zelfstandig buiten het hekje. Ik vind dat doodeng en hijzelf volgens mij stiekem ook. Hij droomt in ieder geval weer enorm en is vreselijk moe van die grote ruimte vol nieuwe indrukken. (En van de gebroken nachten, net als wij...)

Gisteren kwam hij hijgend naar binnen gestormd. Hij was klaar met buiten spelen, want in de speeltuin waren grote jongens. Wat ze dan deden? Ze liepen langs en zeiden hallo. Hoe angstaanjagend als je drie bent! 's Avonds zat hij badend in het zweet rechtop in bed, met tranen die over zijn wangen stroomden. Hij had gedroomd van de grote jongens.

Vanmiddag wilde hij graag zónder Tiuri bij een buurmeisje gaan spelen. Ik moest mee om het te vragen. Buurmeisje is zeven en is de jongste, dus die vindt Piak nog wel 'schattig'. Piak deed op de mat zijn schoenen uit en ging langzaam mee naar boven naar de lego. Ondertussen stond ik nog te kletsen met de buurvrouw. Plotseling een gehuil van halverwege de trap: ik durf toch niet, ik wil naar mama!

Aan de andere kant is hij nu groot genoeg om Tiuri te imiteren bij ongewenste situaties. Hij kan vreselijk boos worden, huilen, schreeuwen en stampvoeten. Als hij zelf z'n klei moet opruimen. Of als hij een stroopwafel wil en niet krijgt. Of als hij drie minuten op zijn beker moet wachten.
Voor ons is duidelijk dat het slechts imitatie is. Piak kan namelijk ook het uit-knopje vinden. Komt de opruimer/stroopwafel/beker, dan 'plop' is het stil. Dan zegt meneer met een gewone stem, hooguit wat schor, netjes dankjewel...

Het leukste aan Piak vinden wij echter zijn mooie uitspraken. Zomaar twee voorbeelden.
Hij wilde niet op de babykamer slapen, want 'ik wil wel aan bloemen ruiken, maar ik wil ze niet op het behang'.
Onze gast werd deze week zo aardig bevonden, die mocht wel blijven logeren. Dat er geen logeerbed was, vond hij geen probleem. Genereus bood hij aan 'je mag wel tussenin'.
Eigenlijk zou ik die uitspraken allemaal moeten opschrijven, maar dan mag ik wel met een boekje en pen achter hem aan blijven lopen!

woensdag 21 augustus 2013

Boze bui en zonneschijn

Tiuri kan twee totaal verschillende gezichten hebben. Soms zien we de donderbui al een tijdje hangen, soms barst die onverwachts los. Tegelijk is het een ontzettend lief kind...

Gewoon een voorbeeld van een donderbui:
Zondagmiddag gingen we Piak ophalen bij opa en oma, na een logeernachtje. Tiuri vond het leuk en gezellig. We bleven nog koffiedrinken en Tiuri ging met de playmobil spelen. Hij werd drukker en geprikkeld: tijd om naar huis te gaan. Maar hij wilde niet. Met zachte dwang toch op de achterbank en aan het eind van de straat barstte de bui los.
Hoe dat er uit ziet? Hij wilde uit de auto. Ik hield hem in de houdgreep en manlief deed zijn deur op kinderslot. Vervolgens bleef hij proberen om zijn gordel los te maken, tot we thuis waren. Daarbij werd natuurlijk erg geschreeuwd, gehuild, gescholden en geworsteld. Want ik vond dat de gordel vast moest blijven, zeker op de snelweg, en hield zijn armen dus vast. Een intensief kwartier!
Op de parkeerplaats kalmeerde hij weer: de gordel mocht los en het was 17.00, dus computertijd. Hij was nog steeds gespannen en snauwde Piak af zodra die een geluidje maakte. Die koos voor een veilige afstand en ging zelf spelen.
Op zulke momenten is eten vaak een drama. Voedsel dat door elkaar zit, zoals nasi of lasagne, gaat er dan absoluut niet in. Tijd voor aardappeltjes met groente en vlees dus.
Toen de laptop weg moest omdat we aan tafel gingen, bleek dat Tiuri nog helemaal niet klaar was met zijn boze bui. Hij vloog op Piak af en ze rolden over de vloer. Tiuri moest naar de gang om af te koelen. Kansloos: hij bleef terug komen en schreeuwen met zijn vingers in zijn oren.
Op dat moment zag ik wel dat er weinig opties waren. Hij hoefde van mij alleen het vlees te eten en kwam toch aan tafel. Maar na één hapje besloot Tiuri dat het te heet was (ik vermoed 'pittig'). Ik heb hem dus naar boven laten gaan met een stripboek. Als Piak na het eten naar bed ging, zou Tiuri weer naar beneden komen voor het toetje.
Er is dan geen gesprek mogelijk over een aanleiding of oorzaak voor de boosheid. Sterker nog, hij heeft zelf geen flauw idee. Mijn vermoeden: onzekerheid over zelf nog gaan logeren, jaloersheid, geen idee hebben wat de volgende stap van de planning is, teveel mensen en prikkels, nog niet klaar met het spel met de playmobil. Maar we weten dus niet wat het precies was, waarschijnlijk een optelsommetje.


Het voelt heel naar als je kind werkelijk níet in staat is om gewoon mee te doen met een maaltijd. Dit was namelijk bepaald niet de eerste keer. Dan kan ik alles proberen, er gaat gewoon geen hap naar binnen en het levert een hoop drama op.
Het is zo sneu voor Piak als Tiuri zo'n bui heeft. Nu kwam hij thuis van het logeren en was er bijna geen ruimte om zijn verhalen te horen en hem aandacht te geven. Pas toen Tiuri naar boven was, kon Piak aan bod komen.

En nu is het al sinds maandagmorgen zonneschijn. Tiuri is een nachtje bij andere opa en oma gaan logeren. Piak heeft die tijd gebruikt om heerlijk te spelen en te ontspannen en bij te slapen. Tiuri is blij om Lavinia weer te zien, kletst tegen haar en knuffelt haar. Piak en Tiuri spelen zelfs af en toe lief samen!

Ik geniet ervan als Tiuri rustig en lief is. Zeker als Piak dan ook lekker zelf kan spelen.
Tegelijk probeer ik nieuwe buien te voorkomen. Na zo'n ontploffing ben ik weer erg alert op preventie van triggers. Want we worden allemaal doodmoe van die explosies...

zondag 18 augustus 2013

Mislukte mama

Lavinia is zo'n andere baby dan de jongens waren, dat ik steeds weer vergelijk. Dat is best confronterend.

De beroemde roze wolk is bij Tiuri nooit gekomen. Na een beroerde bevalling bleek Tiuri de eerste drie maanden alleen maar te huilen. Daarna ging het beter, maar leuk werd het niet. 
Ik zat Tiuri bijvoorbeeld regelmatig te voeden op een pikdonker toilet, zodat hij tenminste dronk. Slapen in de auto was er ook niet bij: zelfs 's avonds laat bleef hij huilen tot we thuis waren. Bezoek werd geacht op de tenen door het huis te sluipen als hij eindelijk sliep.
Ik begreep werkelijk niet wat dit kind wilde, nodig had en mankeerde. Het resultaat was dat ik me een slechte mama voelde.

Bij Piak had ik me ingesteld op een zwaar jaar. Een kind was in mijn beleving alleen leuk als het begon te praten en dat duurt nou eenmaal even. Borstvoeding begon ik niet meer aan en ik ging al snel weer 32 uur per week werken. Het viel mee, maar ik was zó onzeker, dat genieten er niet echt in zat.

Inmiddels hebben we voor Tiuri een diagnose die bevestigt dat ik geen mislukte mama ben, maar dat dit een speciaal kind is. Dat levert een heleboel nieuwe inzichten op. Ik begrijp nu het contrast tussen het eerste jaar van Tiuri en van Lavinia. Zijn diagnose betekent voor mij erkenning met terugwerkende kracht.
Het levert een verwarrende mix van emoties op. Ik ben opgelucht dat ik wél een goede mama kan zijn. Ik ben verdrietig om wat ik gemist heb bij de jongens. Ik voel me schuldig omdat ik Piak misschien een andere babytijd had kunnen geven. Ik ben blij dat ik nu wel kan genieten. Ik ben nieuwsgierig naar de leuke dingen die kunnen gaan komen.

We genieten nu samen van een heleboel dingen die vermoedelijk 'normaal' zijn. Nog steeds zijn we blij verbaasd als ze gaat slapen zodra ze naar bed gaat. We nemen haar mee, ze drinkt gewoon, ze slaapt lief en ze lacht. Zo klein als ze is: we hebben contact en begrijpen elkaar.

Het is een roze wolk met een zwart randje...

donderdag 15 augustus 2013

Vakantiebezigheden

Het is al weer even stil hier. Ik heb het namelijk druk: met voorlezen, politie-agentje spelen, wassen, knuffelen, boodschappen doen en nog honderd dingen.

Tussendoor probeer ik nog van tafelzeil nieuwe stoelkussens te maken voor de eettafelstoelen. Die hebben namelijk rieten zittingen. En nu onze jongens geen putjes meer in de tafel kunnen slaan, peuteren ze die zittingen kapot. Ooit hadden we witte kussentjes. Die waren uiteraard niet meer schoon te krijgen. Toen kregen we zwarte kussentjes. Klei in alle kleuren van de regenboog ging daar ook niet meer uit, bovendien scheurden de strikken waarmee ze vast zaten. Nu dus een poging met tafelzeil!

Dinsdag zijn we een dagje op familiebezoek geweest. Eerst naar mijn opa en oma in Zeeland. Dat ging prima: DS mee, kleurboek en stiften mee, bezoek aan een dierenpark in het vooruitzicht. Tiuri en Piak waren wonderbaarlijk rustig! En Lavinia heeft heel erg lief gelachen bij haar 'oude oma' op schoot. Ze is het 24e achterkleinkind!

Daarna ging ik naar een vriendin op kraambezoek, ook al in Zeeland. Als je op reis gaat, moet je combineren tenslotte. Ondertussen gingen de jongens naar de T.ropical Zoo in Kwadendamme. Het is daar klein, maar ontzettend leuk. Met echte botten van dino's en mammoeten, die heel veel indruk maakten op Piak.

Vandaag zijn we naar B.eekse Bergen geweest. Eigenlijk waren we allemaal moe, dus we zijn langzaam gestart en waren er pas om 12.15. Maar wel tot 17.00 ongeveer, zodat het toch echt de moeite waard was.
Lavinia vond alles prima: lekker slapen tijdens de heen- en terugreis, borstvoeding tijdens de autosafari en tijdens de roofvogelshow. En in de kinderwagen lag ze te slapen of rustig rond te kijken.
De jongens vonden het prachtig, al controleerde Tiuri wel heel grondig of de ramen en deuren op slot zaten;-).

Aan het eind zijn we maar overstag gegaan voor 'frietjes uit het raampje'. Dan hoefde ik niet te koken en te voeden tegelijk, ze zouden veel sneller naar bed kunnen en bovendien vindt iedereen dat eigenlijk wel prima. Over de lijn hoeven we ons ook al geen zorgen te maken. Tiuri is vel over been, Piak rekt opeens ook uit als een elastiekje en mij kost deze vakantie iedere week een kilo...




vrijdag 9 augustus 2013

Lavinia en uitstapjes

Wij waren nooit gewend aan slaperige baby's. Tiuri was een huilbaby, echt zo eentje uit het verkeerde boekje. Piak huilde veel minder, maar zijn snoeiharde stemmetje klonk wel overal doorheen. Rustig in de box liggen, dat deden ze allebei niet. Ergens mee naar toe was prima, als ik maar niet verwachtte dat ze gingen slapen. Op schoot was het gezellig en anders was het huilen, lang en hard.

Lavinia is voor ons dan ook een fijne verrassing: ze huilt erg weinig! Soms brult ze tien minuten voor ze slaapt, maar meestal niet. Of ze huilt als ze wakker wordt en de melk komt niet direct naar haar toe wandelen. Lavinia kan tijdens een bezoek aan opa en oma bijvoorbeeld gewoon wakker in de kinderwagen liggen. Dan lacht ze blij als iemand naar haar komt kijken en verder is ze zoet zichzelf aan het vermaken.

Wat we bij de jongens nooit in ons hoofd haalden: we gaan met haar gerust een dag op stap. Gisteren gingen we naar Archeon, met z'n allen. Lavinia sliep redelijk of lag rustig wakker in de wagen. Tijdens de shows ging ze lekker drinken en ze heeft de hele dag niet gehuild. Vandaag gingen we met vrienden naar de Reeuwijkse Plassen en de frietjes-M en heeft ze een paar uur wakker rond gekeken.

Natuurlijk is ze vervolgens 's avonds wat onrustiger. Dan wil ze een keertje extra drinken of huilt ze een kwartier voordat ze slaapt. Lavinia wil namelijk graag alles zien en alles horen. Haar hoofdje draait telkens weer naar de beweging of het geluid. Al die input moet wel verwerkt worden. En waar gaat dat nou fijner dan 's avonds bij mama met een extra slokje melk?

Zo kunnen we overdag leuke dingen doen met de jongens en 's avonds knuffelen met ons meisje;-)!

woensdag 7 augustus 2013

Avondtandarts

Eigenlijk zou hier een tekst komen over de eerste regendag van de vakantie. Over dat het eindelijk droog was na het avondeten en dat de jongens toen nog hun overtollige energie eruit gingen fietsen.

Maar toen belde een buurvrouw die bij de speeltuin woont: Tiuri was erg gevallen. Ik rende erheen. Hij had al een natte doek tegen zijn mond. Achter een dikke lip stond een ernstig scheve voortand...

Dus belde ik de HAP om te vragen naar de avondtandarts. Nummer gebeld: antwoordapparaat. Na 20 minuten rondbellen, bleef deze praktijk onbereikbaar, hoewel iedereen volhield dat ze dienst hadden. Grmpft.
Tandartslijn van het buurdorp: na 1x overgaan nam een vriendelijke man op. We konden gelijk komen.

De voortand mag blijven zitten tot hij vanzelf wisselt. Er is een foto gemaakt om te kijken of er grotemensentanden komen. Gelukkig wel!

Nu ligt Tiuri in bed met paracetamol. Hij zal voorlopig dus met een raar gebit lopen. Maar de schade is niet blijvend. Een hele opluchting! 

maandag 5 augustus 2013

Strand: check!


Vandaag zijn wij met z'n allen naar het strand geweest. Dat hoort nou eenmaal bij zomervakantie en het was voorlopig de laatste hete dag. We gingen pas rond 15.00, omdat het eerder te warm was voor Lavinia (en omdat we pas laat besloten dat de jongens te vervelend waren voor de hele dag thuis).

Het ging boven verwachting, wat mij betreft. Tiuri mopperde niet dat het water prikte, zoals vorig jaar. Hij ging zelfs kopje onder met papa. Piak durfde niet direct: hij dacht aan Jip en Janneke waarbij de golven boos waren. Maar dat was hier niet hoor, hier gingen ze hem niet omver gooien. Dus ging Piak ook met plezier het water in.

Lavinia raakte wel de kluts kwijt. Ze moest drinken, maar het waaide. Ik had een handdoek om haar heen geslagen, maar toen had ze dus iets op haar hoofdje, wat ze niet wilde. Uiteindelijk snapte ze het gelukkig toch en daarna heeft ze heerlijk liggen slapen in de kinderwagen.

Piak had al na ruim een uur de bibbers. Hij wilde in een warme handdoek en naar huis. Tiuri was toch eigenlijk ook wel moe en koud. We hebben dus het hele spul weer afgedroogd, aangekleed en naar huis gedragen en getrokken. Na frietjes en een douchebeurt is nu de hele familie uitgeteld.
Maar op de actielijst voor de zomervakantie kan ik 'strand' afvinken.

In mijn herinnering zat ik vroeger 's zomers wéken op het strand. Dan logeerden we bij mijn oom en tante of opa en oma, in Zeeland. Er was zelfs een strandhokje waar we konden omkleden en waar windschermen en scheppen lagen. Ik nam m'n badpak mee en m'n moeder zorgde voor de rest. Hoewel ik vermoed dat we in een later stadium zelf onze traditionele boterhammetjes met zand klaar maakten.

Diep respect mam, hoe u dat vroeger deed met vier kinderen!

donderdag 1 augustus 2013

Opgebracht door de buurman

Gisteren was ik aan het koken. De jongens speelden buiten. Piak mag tegenwoordig ook buiten het hekje en ze waren samen in de speeltuin.  Dacht ik.
Plotseling kwam er een grote vent de tuin in met twee bedremmelde jongetjes. Ik herkende hem vaag als buurman.  Boze buurman in dit geval.

'Deze jongens waren stenen aan het gooien tegen de auto's op het parkeerterrein. ' Tsja. Ik heb hem bedankt voor het melden (wat moet je anders?) en de boys meegetrokken naar de plaats van het misdrijf.
Piak huilde schuldbewust, maar Tiuri was vooral boos. Vriendinnetje was namelijk gevlucht en die had óók meegedaan.

Ik kon geen grote stenen ontdekken, alleen losgeraakt grint uit het kapot gereden asfalt. Ook de schade aan de auto's leek mij minimaal. Toch moest er een passende straf komen, want dit kan natuurlijk niet.
Piak was enorm geschrokken van de grote boze meneer die hem aan zijn armpje naar huis had gebracht. Ik weet zeker dat hij dit nooit meer doet. 'Vanavond niet voorlezen' luidde mijn vonnis.
Tiuri is maar voor één ding gevoelig: 'vandaag niet computeren' werd zijn straf.

Ze hebben allebei een kwartier op vol vermogen gebruld. (En tiuri nog langer op halve kracht.) De boze buurman heeft het vast tevreden kunnen horen...

maandag 29 juli 2013

Bezweken voor de verleiding...

Al een tijdje belde mijn telefoonmaatschappij telkens met verleidelijke aanbiedingen. Mijn abonnement loopt binnenkort af en ze hebben toch zulke leuke smartphones.

Ik doe al eeuwen met mijn geliefde kleine Samsung SGH-X481.
Hij kan bellen en smsen en dat houden we samen uren vol. Oké, hij is dan al snel niet meer draadloos omdat hij aan de oplader moet, maar dat neem ik voor lief. Op de bank bellen is ook prima.

Twee jaar geleden ging ik naar een winkel om oordopjes te kopen, zodat ik ook in de auto kon bellen. De verkoper heeft me niet recht in m'n gezicht uitgelachen, maar dat was alleen omdat hij daar te beleefd voor was. Hij twijfelde wel hardop of oordopjes al uitgevonden waren in het tijdperk dat deze telefoon werd gemaakt.
Kort daarna vroeg iemand of mijn telefoon van keramiek was. Ik voelde me langzamerhand een fossiel met mijn telefoontje. Blijkbaar bestaat 'hip vintage' wel bij kleding en niet bij telefoons.

Tegenwoordig komt het steeds vaker voor dat manlief gniffelt als zijn telefoon zoemt en er groepsgrapjes worden gemaakt. Of dat hij meedeelt dat de familie heeft besloten dat de bbq dan en dan plaatsvindt. Of dat hij leuke foto's laat zien op zijn telefoon. Ik krijg toch een beetje het gevoel dat ik iets mis.

Vandaag heb ik na een diepgaand vergelijkend onderzoek naar telefoons en abonnementen 'ja' gezegd tegen die aardige jongen van de telefoonmaatschappij. Volgende week brengt de postbode mij een smartphone. Een Samsung, daar heb ik nu wel vertrouwen in. Dan kunt u mij dus whatsappen!

Nu nog bedenken wat ik met mijn huidige telefoon ga doen. Want inlijsten of in het plakboek is een beetje moeilijk!