Follow by Email

zondag 27 september 2015

Lekker auti

Soms is het lastig, maar ik kan ook behoorlijk lachen om Tiuri. Autisme heeft ook absurdistische kanten. Daar moet je dan als ouder maar gewoon de humor van inzien.

We hadden een familiefeestje in Zeeland, inclusief broodmaaltijd rond 18.00. Tiuri zat rustig in een hoekje met een stapel verse strips van de bieb. Hij at in z'n hoekje lekkere dingen en alles ging goed. We begonnen aan de lange terugweg en Tiuri vroeg prompt wanneer we nou gingen avondeten. Broodmaaltijd is geen avondeten, hij had honger en kon straks niet naar bed. Honger zit namelijk tussen zijn oren, niet in zijn buik.
Eigenlijk best een mooie afsluiter van zo'n lange dag: langs de mac en thuis gezellig met zn allen nóg een keer aan tafel. Want Lavinia en Piak profiteerden mooi mee!

Nog zo'n voorbeeld: Tiuri moet een nieuwe bril. We hebben keurig al drie weken voorbereid. Eerst op donderdagavond met mama een top-drie kiezen. Dan op zaterdag met z'n allen de definitieve keus maken. Op maandag naar de oogarts voor de sterkte en dan bestellen.
Tiuri mopperde dat het allemaal overbodig was, want hij ziet prima. Gepraat, uitgelegd, toegelicht, geprogrammeerd: er moet een nieuwe bril komen en de andere wordt reservebril. Tiuri was het er uiteindelijk helemaal mee eens.
Hoor ik Tiuri woensdag tegen een vriendje zeggen: 'Ik krijg een nieuwe bril. Die is dan alvast reserve, voor als deze kapot gaat.' Huh? 'Aan deze ben ik zo gewend...'
Argument om hem zaterdag te overtuigen van de bril die wij het mooist vinden: die zit precies hetzelfde als je oude:-)

Op onze school moeten ze iedere week een psalmvers leren. Dat wordt op maandag overhoord. Tiuri weigerde de afgelopen jaren pertinent. Er werd geen woord geoefend en geen noot gezongen thuis. School was stom; einde discussie.
Dit jaar is school leuk. En opeens is het ook belangrijk om de psalm te oefenen. We hebben uitgelegd dat je drie dingen moet leren: de woorden, het ritme en de melodie. Dat laatste was totaal nieuw voor Tiuri. Hij bakt er dan ook nog niks van, na drie jaar met tegenzin meebrommen.
Vorige week ontplofte Tiuri op maandagochtend. Hij deed niks meer en ging nergens geen. Wat bleek: hij vond dat hij zijn psalmvers nog niet goed genoeg kon.
Het gebeurt zelden, maar nu heb ik stiekem verschrikkelijk gelachen om zijn ontploffing!

donderdag 17 september 2015

Het gras is groen genoeg

Gisterochtend trok ik de gordijnen open. Midden in ons moestuintje zat het konijn. Genoeglijk courgette vretend. Blijkbaar kan hij zelfstandig uit zijn hok én uit zijn ren. Er waren mooie holletjes gegraven onder de struiken. Tomaat was niet zo lekker, maar de bloemen en courgette dus wel. Wie weet hoe lang hij al rond huppelde. Rafox opperde zelfs dat we misschien wel baby konijntjes krijgen. Ik heb hem rap weer gevangen en goed opgesloten. Blijkbaar is onze tuin groen en lekker genoeg om Vlekkie gelukkig te maken.

Eigenlijk geldt dat wel voor ons allemaal, bedacht ik opeens. Het gaat goed. Op school, thuis, overal.
Ik zou mijn gezin en leven niet willen ruilen. Het gras is nergens groener.

zondag 6 september 2015

Samen hardlopen

Voor Tiuri werkt het ontzettend goed, samen hardlopen. Hij raakt wat gestuiter kwijt, slaapt prima en beschouwt het als praat-tijd. Want je hoeft elkaar niet aan te kijken, dus kun je veel makkelijker kletsen. Bovendien vergeet je ondertussen dat je kilometers maakt. Ik besloot hem uit te horen over school.

'Weet je mam, we moesten vrijdag een cijfer geven. Met onze hoofden op de tafel, dus alleen de juf kon het zien. En ik gaf een 10, want het is zo leuk in groep 6! We doen veel meer buiten, omdat we in de dependance zitten. We hebben maar twee klassen op het plein, zodat het veel rustiger is. Omdat we nog geen drie weken bezig zijn, hebben we ook nog geen stomme dingen gedaan. En ik heb me nog helemaal niet verveeld.
Vorig jaar? O, een drie denk ik. Of misschien wel een twee.'

Van puur enthousiasme rende het kind 8,8 km/u, wel 4,8 kilometer. Dat was les 22 van onze hardloop-app, voor de kenners:-). Ik was zó blij, ik rende dapper mee, in de regen.

Geloof me: het scheelt, uitdaging op zijn eigen niveau. Het scheelt dat Tiuri niet elke morgen met een hoop gedoe naar school gewerkt moet worden. Het scheelt dat Tiuri niet meer elke dag boos en gefrustreerd uit school komt. Dinsdag zóng hij zelfs, op de fiets naar zwemles. Anders ging ik vaak met de auto, zodat ik hem alleen het laatste stukje aan een arm of een oor naar binnen moest sleuren.

Eigenlijk was het zó simpel. De nieuwe ib-er zei: doel 1 is Tiuri met plezier naar school laten gaan. De nieuwe (inval)juf zuchtte niet, maar zei: wat een leuke uitdaging. Er is vier jaar geprobeerd om ons vierkante kind door het ronde systeem te persen. Deze mensen gaan uit van her vierkantje en kijken wat hij nódig heeft, in plaats van waar het botst. Tiuri krijgt nu vijf verschillende soorten extra werk, wat allemaal aansluit bij zijn interesses: rekenen, geschiedenis en dierenrijk. Natuurlijk wordt het niet het hele jaar een pretpakket, maar ze willen eerst het plezier in school terug brengen. En het werkt!

Vorig jaar deed Tiuri ook extra werk. Of althans, hij had een map vol. Maar niemand die controleerde óf hij iets deed en dat corrigeerde of begeleidde. De nieuwe juf zei: 'Dan voelt het alsof het er niet toe doet. Alsof híj er niet toe doet.' Ik vrees dat ze heel precies het pijnpunt raakte. Maar een juf die dat ziet, benoemt én oplost, die biedt hoop!

maandag 31 augustus 2015

Nieuwe start

Schoolweek 1 zit er al op. Het voelt alsof we weer snel het ritme oppakken. Met school, speelafspraakjes, zwemles en huiswerk. Plus een stroom afspraken voor mij.

Tiuri heeft een heuse huiswerkmap. Voortaan moet hij iedere avond na het eten huiswerk doen. Stelt niks voor, maar wel een goed idee om hem te laten wennen. Afgelopen week had hij alleen woordpakket, een soort dictee. Ik zag alvast tabbladen voor geschiedenis, topo en nog wat dingen. Tiuri hoopt dat hij nu écht wat gaat leren.
Vorige week had ik een evaluatie bij de Opvoedpoli. Tiuri doet het ontzettend goed. Wel adviseert de Opvoedpoli dat óf de school veel verandert, óf dat Tiuri naar een andere school gaat. Ze merkten dat het grootste deel van zijn frustraties komt door school. Hij verveelt zich de hele dag en moet nu echt uitdaging op zijn eigen niveau gaan krijgen. Gelukkig heb ik morgen een gesprek met de nieuwe juf en de nieuwe ib-er. Ik hoop dat die voor een andere aanpak kiezen.

Piak zag erg op tegen school. Zijn nieuwe juf zou extreem streng zijn. Gelukkig blijkt ze alleen streng tegen stoute kindjes en is Piak heel lief. Vrijdag werd hij pas echt blij over school. Ik werd gebeld dat Piak naar de kleuter plusklas mag. Dat zijn totaal 8 kindjes uit vier kleuterklassen, die met de leukste kleuterjuf aan projecten gaan werken. Piak snapt heel goed hoe bijzonder het is dat hij is uitgekozen. Hij ontdekte opeens dat juf hem dus net zo slim vindt als Tiuri. Daar groeide hij van! Nu hoopt hij erg op een leuk thema. IJstijden of planeten ofzo.

Lavinia heeft een nieuwe fase bereikt. Eerst was ze gewoon eigenwijs, nu is het de ergste peuterpuber van ons drietal. Helaas voor haar, we zijn niet heel erg onder de indruk. De jongens wel, vooral nu ze bijt als ze boos is... Vrijdag mag ze bij de kinderarts op controle. Eens kijken wat die vindt van ons schatje. Helaas belde vandaag de assistente dat het wegens omstandigheden een bel-afspraak wordt. Dus even afwachten wat dat oplevert.

Het is wel een heel andere start van het schooljaar dan vorig jaar. Toen begonnen we terwijl Lavinia in het ziekenhuis lag, met buisjes en sondevoeding. Toen was ma nog maar net overleden. Toen was Tiuri constant boos en Piak vaak verdrietig. Toen was ik zelf doodmoe en verdrietig. Toen hield ik mijn hart vast voor wat er allemaal over ons heen ging komen.
Nu hoop ik dat we de narigheid achter ons kunnen laten. Ik wil blijven hardlopen met Tiuri, dwarsfluit leren spelen, het huis verder verven. Ik wil lekker veel boeken lezen en gaan nadenken over de toekomst. Bij de dag leven is prima, maar durven dromen over morgen is nog fijner!

maandag 17 augustus 2015

Wat je nooit geloofde...

Nee, we nemen géén hond. Dat heb ik al honderd keer beargumenteerd. Want ik weet wel wie hem dan mag uitlaten, als het regent en donker wordt.
Wie mij vooraf had verteld dat ik mijn kínd ging uitlaten, dertig minuten rennend in de regen, had ik heel hard uitgelachen. Vanavond was een historisch moment, zullen we maar zeggen...

Vandaag hebben we les 14 van de zwemlessen gehad. Piak zwemt nu in badje drie en Tiuri in badje vier. Ze zaten allebei in badje twee toen de vakantie begon, dus ik zie de winst wel van al die uren in het zwembad. Maar Tiuri heeft nog maar vijf lessen in het diepe gehad. Te weinig om hem zaterdag op zwemfeestje te laten gaan. Als compromis gaat Tiuri op een middag in zn eentje 'feestje' vieren, spraken we vanmiddag af.
Daar stuiterde hij zo van, dat ik ten einde raad toch besloot dat we toch maar moesten gaan hardlopen. Les 16 van het hardloopschema. Dertig minuten. Vier komma zoveel kilometer. In de regen en door de modder. Terwijl het steeds donkerder werd. Ik constateerde dat ik geen droge draad meer aan mijn lijf had. Waar Tiuri ontzettend om moest lachen. Tot na 25 minuten de app uitviel en onze prestatie niet eens werd geregistreerd. Moeten we woensdag weer opnieuw.

Er zijn nog wel wat dingetjes die ik niet geloofde tot ik kinderen kreeg. Een paar voorbeelden:
Dat je heel blij kunt worden van ongestoord de wc poetsen. Zonder kind dat ondertussen nodig wat-dan-ook moet.
Dat je nijntje kunt voorlezen en ondertussen de krant kunt lezen, omdat je nijntje volledig hebt geautomatiseerd.
Dat je kunt verlangen naar het eind van de vakantie.

zondag 9 augustus 2015

Recept voor luie mama's

Deze vakantie zijn we regelmatig pas rond etenstijd thuis. Dan is iedereen moe en hangerig en hongerig. Het eten moet heel snel klaar zijn en nog lekker ook, want anders is het beslist gedoe. De airfryer duurt dan te lang en is ongezond. Pasta met saus gaat er niet in en rijst met iets al helemaal niet. Gebakken aardappeltjes, vlees en potgroente/komkommer is een optie, maar ongestoord een kwartiertje in pannen roeren is er hier meestal niet bij.

Gelukkig heb ik een recept ontdekt wat iedereen hier lust, wat niet kan mislukken en gegarandeerd snel klaar is. Bovendien kun je de ingrediënten een tijdje bewaren. Kwestie van voorraadbeheer en je kunt toch razendsnel iets op tafel zetten.

Basisingrediënten:
Couscous
Blokje bouillon
Pot rode bietjes met ui
Witte kaas/feta

Couscous klaarmaken met bouillon
Bietjes opwarmen
Feta in kleine blokjes snijden
Alles door elkaar roeren en opeten

Uiteraard kun je hier van alles aan toevoegen. Kruiden zoals peterselie of munt. Spekblokjes in plaats van feta. Bladspinazie voor extra groente en kleur. Of je maakt het met verse bietjes. Voor een vegan-versie kun je noten toevoegen in plaats van kaas. Gewoon experimenteren met wat er in huis is.
Collage-koken, noemde een vriendin het ooit.

Oké, ik geef toe dat je misschien even moet stofzuigen na afloop. Rode couscous vlekt inderdaad behoorlijk op witte jurkjes. En peuterhandjes moet je even poetsen vóór ze aan de muur of trap zitten. Maar drie kinderen die zonder mopperen zelfstandig hun bord leeg eten, dat is de moeite waard!

dinsdag 28 juli 2015

In etappes op vakantie

Lavinia's gezondheid en een gezinsvakantie, dat was de afgelopen twee jaar geen goede combinatie. Gelukkig doet ze het nu best heel goed. Maar een spiraal naar boven, die moet je vooral niet onderbreken. Dus voeren we nu een alternatief plan uit.

Eerst ging ik met een vriendin naar Parijs. Twee dagen en één nachtje. Het was ontzettend gezellig, we hebben vreselijk veel gezien en het was top. Het voelde alsof ik veel langer weg was. Toch bijzonder, hoe je van zo'n kort reisje helemaal uit je systeem stapt en ontspant.
Rafox zorgde voor de drie kinderen en het konijn. Piak pruttelde vooraf behoorlijk, want dan kon ik hem niet in bed stoppen. Maar toen ik weer thuis was, wilde hij nog steeds dat Rafox zijn avondritueel deed! Die bleek twéé verhalen voor te lezen. Bovendien had hij ze natuurlijk ontzettend verwend.

Vandaag vertrokken Tiuri en Rafox naar Keulen, voor drie nachtjes. Rafox wilde graag langer weg, om écht vakantie te hebben. Tiuri is nu groot genoeg om zo'n stedentrip ook leuk te vinden. En op de foto's die ik krijg, stralen ze allebei.

Zielig voor Piak, dat hij nu niet ver weg gaat? Gisteren dreigde Rafox dat Tiuri niet mee mocht naar Keulen bij wangedrag: 'dan ga ik gewoon met Piak!' Waarop Piak in huilen uitbarstte, want hij wou thuihuihuis blijven. Dat zal dus wel meevallen.
Piak mag wel opblijven, deze drie avonden. In de praktijk betekende dat vandaag na het avondeten een potje memory en dan 20.15 in bed. Het grootste voordeel voor hem is dat Tiuri geen onrust geeft en aandacht kost.

Zo kon ik vanmiddag ongestoord ons kleutertje helpen met 'verven op nummer'. Met een fantastisch resultaat voor een vijfjarige!